Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Νικορέστης Χανιωτάκης: Στην τέχνη έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να υπάρχει η προσωπικότητα του ανθρώπου που δημιουργεί




Ο εξαιρετικά ταλαντούχος ηθοποιός και σκηνοθέτης Νικορέστης Χανιωτάκης έχοντας ήδη στο ενεργητικό του σπουδαίες θεατρικές επιτυχίες, υπογράφει φέτος την σκηνοθεσία σε τρεις παραστάσεις και μιλάει γι'αυτές καθώς και για το πως πήρε τον ρόλο του στην ξένη σειρά "The Durells".


Πως επιλέγεις τα έργα που θα ανεβάσεις;

Έχω κάποιους συγγραφείς που αγαπώ πάρα πολύ, παρόλα αυτά τα έργα που επιλέγω κάθε χρόνο έχουν να κάνουν με την προσωπική σύνδεση που θα βρω με το κείμενο, δεν θα ξεκινήσω να κάνω μια παράσταση αν δεν εντοπίσω κάτι να συνδέεται με εμένα, αν δεν με συγκινήσει, αν δεν με κάνει να ενδιαφερθώ προσωπικά. Γενικά θεωρώ ότι στην τέχνη έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να υπάρχει η προσωπικότητα του ανθρώπου που δημιουργεί πίσω από το δημιούργημά του και να μην είναι απλώς ένα έργο που να πω "Α, είναι ένα πολύ ωραίο έργο, μπορεί να πάει καλά, μπορεί να ενδιαφέρει πάμε να το κάνουμε". Όχι δεν λειτουργώ καθόλου με γνώμονα τι θα αρέσει στον κόσμο και το τι έχει ανάγκη το κοινό, λειτουργώ καθαρά με το τι θα ήθελα εγώ να δω σε ένα θέατρο, τι με ενδιαφέρει , τι με συγκινεί κι έτσι προτείνω κάποια έργα στα θέατρα, στους παραγωγούς και τους ηθοποιούς. 


Αν και σχετικά νέος στον χώρο, πάρα πολλοί καταξιωμένοι ηθοποιοί σε εμπιστεύονται. Πως νιώθεις γι'αυτό;

Με τιμάει να με εμπιστεύονται άνθρωποι που ξέρω πως έχουν ένα παρελθόν που θαυμάζω, ειδικά κάποιους που τους έβλεπα ως παιδί αν μιλάμε για ανθρώπους μεγάλης ηλικίας. Άλλα και ηθοποιοί της νεότερης γενιάς που τους εκτιμώ πάρα πολύ το να σε εμπιστεύονται και να σου λένε ναι σε μια πρόταση σου αυτό είναι πολύ τιμητικό και σε γεμίζει με ευθύνη, με προκλήσεις και νέους στόχους. Παρόλα αυτά εγώ δεν πιστεύω καθόλου στην ηλικία σε κανένα τομέα της ζωής, ειδικά όμως στην τέχνη. Πιστεύω ότι ο χρόνος είναι κάτι σχετικό σε αυτό που κάνουμε εμείς, γι'αυτό βλέπεις ηθοποιούς να παίζουν μέχρι τα 85 τους, η βλέπεις παιδιά 17 - 18 χρονών άλλα και πιο μικρά να παίζουν στον κινηματογράφο και να έχουν μέσα τους ένα σύμπαν μαγικό που σε γοητεύει να τα βλέπεις να δημιουργούν. Εγώ μαθαίνω πράγματα απ'τους ανθρώπους που έχω γύρω μου και προσπαθώ να είμαι πάντα ανοιχτός, γιατί όσες περισσότερες εμπειρίες έχει κάποιος τόσο πιο πολλά μπορεί να σου δώσει. Οπότε ναι προσπαθώ να προσεγγίζω ανθρώπους με παρελθόν και έμπειρους που θαυμάζω και τους θέλω κοντά μου.


Από τους συγγραφείς που έχεις έως τώρα διασκευάσει σε ποιόν αισθάνεσαι πιο κοντά;

Στον Μακντότα ο οποίος έχει μια τεράστια ευαισθησία απέναντι στα παιδιά, όπως κι εγώ και δεν φοβάται σε πάρα πολύ σκληρές καταστάσεις να κάνει χιούμορ σε σημείο που θες να του ρίξεις μπουνιά και να τον θεωρείς "κάφρο" που τολμάει να κάνει πλάκα με κάτι τόσο σοβαρό. Είναι αφοπλιστική η γραφή του για μένα διότι έτσι ακριβώς είμαι κι εγώ σε πολλά πράγματα, κάπου έχουμε συναντηθεί. Επίσης είναι ατελής με έναν τρόπο, δεν γράφει κλασσικά ένα κείμενο με αρχή μέση τέλος, να πει θα γράψω ένα ρεαλιστικό έργο, ένα νατουραλιστικό, ένα επιστημονικής φαντασίας, μια περιπέτεια, δεν βάζει ταμπέλες στα έργα του με τον τρόπο που γράφει, και δεν μπορείς να πεις τι είναι το έργο του Μακντόνα, αν είναι ένα έργο που με συγκινεί πάρα πολύ, η αν με κάνει να χαμογελάω και να σκέφτομαι. Τον θαυμάζω πάρα πολύ, νιώθω απίστευτα τυχερός που ανέβασα στην Ελλάδα του ένα έργο πριν καν εκδοθεί τον "Κουλοχέρη του Σποκέιν" που παίχτηκε τέσσερα χρόνια, και που θα μπορούσα να κάνω 50 χρόνια σερί. 

Και τι θα του έλεγες αν τον συναντούσες;

Σ'ευχαριστώ πολύ, συνέχισε μην σταματάς. 


Θα ήθελες να παίξεις σε έργο του;

Σαν τρελός θα ήθελα. Άλλωστε έχω παίξει τον ρόλο του ρεσεψιονίστα στον "Κουλοχέρη" για μια χρονιά εναλλάξ με τον Γεράσιμο Σκαφίδα. Ένας ρόλος που μου λείπει πολύ, αν κι εγώ δεν παίζω στα έργα μου, κάνω μόνο αντικαταστάσεις. 


Πόσο δύσκολη είναι η τέχνη του θεάτρου εν μέσω κρίσης;

Νομίζω ότι το θέατρο επηρεάστηκε πολύ λιγότερο απ'ότι επηρεάστηκαν τα άλλα επαγγέλματα στην Ελλάδα τα οποία πλησίασαν την δική μας δουλειά. Εμείς έτσι κι αλλιώς είμαστε σε έναν χώρο που πάντα έπασχε από οικονομική σταθερότητα, από αξιοπιστία πληρωμών, κι από αξιοπιστία ανθρώπων με την έννοια ότι μπορεί να κάνεις πρόβες τρεις μήνες και να μην ανέβει ποτέ η παράσταση σου. Όλα αυτά ίσχυαν και πριν απλώς με την κρίση αυτή η κατάσταση γιγαντώθηκε, μεγάλωσε και μπήκε περισσότερο μέσα στην καθημερινότητα μας. Όμως αυτός είναι και ένας απ'τους λόγους που γύρισα από το Λονδίνο μόλις τελείωσα τις σπουδές μου στην σκηνοθεσία και είπα "Δεν θέλω να μείνω στο Λονδίνο θέλω να έρθω στην Ελλάδα" γιατί καλλιτεχνικά αυτή η κρίση μπορεί να σου δώσει πάρα πολλά ερεθίσματα, κι αν είσαι και ίσως λίγο ρομαντικός και πιστεύεις ότι έχεις κάτι να πεις τώρα στην πατρίδα σου και στους ανθρώπους τους δικούς σου τότε επιλέγεις αυτή την οδό. Αυτό σκέφτηκα κι εγώ, δεν μου έλεγε κάτι να παράγω απλώς ένα θέαμα και να προσπαθήσω στο Λονδίνο να πατήσω στα πόδια μου, ήθελα να γυρίσω εδώ γιατί θεωρώ είναι καθήκον των καλλιτεχνών να παλεύουν μέσα στις δυσκολίες. Άλλωστε μέσα απ'το σκοτάδι μπορεί να βγει κάτι όμορφο που το έχουμε δει σε πολλά έργα τα οποία έχουν εμπνευστεί από τις δύσκολες στιγμές, κι έχουν εμπνεύσει κι άλλους ανθρώπους όπως τους θεατές. Γι'αυτό πιστεύω αυτή η κρίση μπορεί να δώσει πάτημα και σε νέους ανθρώπους να δημιουργήσουν.




Έχεις κάποιους σκηνοθέτες που θαυμάζεις;

Ναι που είναι εξαιρετικοί και που το αναγνωρίζω πολύ καλά αυτό μέσα μου με την έννοια ότι θα δω ένα έργο που σκηνοθετούν ανεξαρτήτως που παίζετε, και με ποιους ηθοποιούς, αυτό θα πει  εμπιστεύομαι κι αγαπώ έναν σκηνοθέτη. Πχ την Κατερίνα Ευαγγελάτου την αγαπώ πολύ ως σκηνοθέτιδα και την θαυμάζω, όπως τον Λιβαθινό, η τον Μαστοράκη. Αλλά θα αδικήσω κάποιους γιατί αυτή τη στιγμή μπορεί να ξεχνάω και πολλούς άλλους που επίσης θαυμάζω. Στο εξωτερικό υπάρχουν δύο σκηνοθέτες που αυτή τη στιγμή όλο το παγκόσμιο θέατρο βασίζεται σε αυτούς, είναι η Κείτι Μίτσελ στην Αγγλία, και ο Τόμας Οστερμαγερ στην Γερμανία. Οι δουλειές που κάνουν είναι παγκόσμιας εμβέλειας γι'αυτό κάνουν περιοδείες κάθε μήνα και σε άλλη πόλη και για μένα ο Τόμας Οστερμαγερ είναι η επιτομή του θεάτρου. 



Ηθοποιός γιατί έγινες;

Για να αισθάνομαι ελεύθερος. 




Δηλαδή;

Η ελευθερία είναι ένα συναίσθημα που πρέπει να το διεκδικείς συνεχώς. Είναι κάτι που δεν πρέπει να το θεωρείς ποτέ δεδομένο, απλώς η τέχνη του θεάτρου και η υποκριτική συγκεκριμένα όπως και η σκηνοθεσία είναι ένα σύμπαν που σε οποιαδήποτε κατάσταση και να βρεθείς όσο και να πεινάσεις, όσο δύσκολα και να περνάς ψυχολογικά και να χωρίσεις η να χάσεις όλα σου τα χρήματα θα είσαι στη σκηνή και θα νιώθεις ελεύθερος. Κι αυτή η αίσθηση ελευθερίας εμένα μου είναι ένα αφοπλιστικό συναίσθημα που μπορεί να με οδηγήσει σε ακόμα περισσότερα όμορφα μονοπάτια. Αυτός είναι ένας λόγος, κι ο άλλος είναι ότι μ'αρέσει να είμαι πάντα μέλος συνόλων, μ'αρέσει να μπορώ να επιλέξω τις μοναχικές μου στιγμές άλλα θέλω και να είμαι μαζί με άλλους ανθρώπους, να μοιραζόμαστε πράγματα, γιατί για μένα αν δεν μοιραστώ κάτι είναι σαν να μην το έκανα, η αν δεν το φανταστώ είναι σαν να μην έγινε, διότι δεν μπορεί να γίνει αν δεν το φανταστώ. Και το θέατρο αυτό είναι, ένας κόσμος φαντασίας, φαντάζεσαι κι αν το φανταστείς γίνετε..




Με ποιες δύο τρεις λέξεις θα περιέγραφες τον εαυτό σου;

Είμαι σταθερός με την έννοια ότι οι άνθρωποι βασίζονται πολύ πάνω μου και το λέω επιθετικά αυτό για μένα, γιατί όταν λέω ότι κάτι θα κάνω θα το κάνω, δεν υπάρχει περίπτωση να υποχωρήσω και να κρεμάσω ποτέ κανέναν. Οπότε έχω μια σταθερότητα ως προς αυτό το κομμάτι. Επίσης θεωρώ ότι έχω ένα θετικό στοιχείο που είναι η ευγένεια, την οποία διεκδικώ να την έχω και θα ήθελα και οι άλλοι να την δείχνουν γύρω μου. Όμως όπως όλοι οι άνθρωποι έτσι κι εγώ έχω τα αρνητικά μου, την πλευρά μου την δυσλειτουργική, άλλα δεν θα πω κακή, δηλαδή μπορεί να είμαι εγωιστής κάποιες φορές, μπορεί να ζηλέψω, μπορεί να είμαι απότομος με ανθρώπους δικούς μου ενώ με άλλους όχι. Επίσης μπορεί να κάνω περισσότερα πράγματα απ'όσα πρέπει σε μια χρονιά με αποτέλεσμα να υπάρχει μια γκρίνια από κάποιους ανθρώπους ότι δεν δίνομαι πολύ σε ένα πράγμα κι όντως μπορεί να μην το κάνω, έχω δηλαδή κάποια πράγματα που προσπαθώ να τα δουλέψω. 


Σε βοηθάει το θέατρο σε αυτό;

Ναι γιατί το θέατρο με έναν τρόπο είναι ένα είδος αυτοψυχανάλησης. Κι επειδή έχω σπουδάσει ψυχολογία το θέατρο τι σου επιτρέπει, σου επιτρέπει να μιλάς και να έχεις πάντα κάποιον δίπλα σου και θέλοντας και μη αυτό που σου συμβαίνει κάπως θα το δείξεις. Δεν είσαι σε ένα γραφείο να κλαις και να υποφέρεις μόνος σου αν κάτι σου έχει συμβεί. 


Από ποια ηλικία άρχισες να βλέπεις θέατρο;

Η μητέρα μου που λατρεύει το θέατρο με πήγαινε από τριών ετών και ευτυχώς έχω δει πάρα πολύ θέατρο στην ζωή μου σε Ελλάδα και εξωτερικό. Άλλα και κινηματογράφο βλέπω συνέχεια, μου αρέσει πολύ.



Το παιδικό θέατρο σε ενδιαφέρει; 

Έχω κάνει παιδικό θέατρο μια φορά και η αλήθεια είναι πως δεν είναι το αγαπημένο μου είδος. Επιλέγω πιο πολύ το εφηβικό γιατί με συγκινεί αυτό το κοινό. Είναι και η μεγάλη μου αγάπη το θέατρο για εφήβους περισσότερο κι απ'των ενηλίκων.


Ποια η διαφορά;

Η διαφορά είναι ότι οι έφηβοι εκείνη την περίοδο της ζωής τους αμφισβητούν τα πάντα, είναι ένα κοινό που βράζει, εξελίσσεται, διαμορφώνεται, αρχίζει να καταλαβαίνει τι πάει να πει έρωτας, τι πάει να πει θάνατος, τι πάει να πει κάνω επιλογές. 

Δηλαδή ο έφηβος μπορεί να δει κάτι δικό του μέσα από κάτι που θα κάνω εγώ. Το θέατρο θεωρώ ότι πρέπει να έχει προληπτική λειτουργία, όχι καταγγελτική, διότι είναι μια παράλληλη οδός της ζωής, σου δείχνει μια πλευρά της ζωής μεγενθυμένη η σε σμίκρυνση όπως ένας πίνακας, δεν είναι φωτογραφία. Ο πίνακας είναι πίνακας, και η φωτογραφία ακόμα δεν είναι η ζωή η ίδια, έχει υποστεί μια επεξεργασία. Οπότε δεν φοβάμαι καθόλου το κοινό αυτό, το σέβομαι, έχω αίσθημα ευθύνης απέναντι του και γι'αυτό κάνουμε και συζητήσεις μετά τις παραστάσεις, όπου ακούμε τα παιδιά που μιλάνε δεν κάνουμε μονολόγους, και δεν δίνουμε καμία απάντηση αν δεν έχει να κάνει με το θέατρο. Δηλαδή αν με ρωτήσει ένα παιδί για ποιόν λόγο ο τάδε χαρακτήρας πήρε ναρκωτικά, δεν πρέπει να απαντήσω εγώ, έχω κάνει φάουλ αν απαντήσω, γιατί το θέμα είναι να ψάξει ο ίδιος την απάντηση. Εμείς του δίνουμε ένα ερέθισμα του λέμε ότι αυτό συμβαίνει, δες το, ώριμος είσαι στα 13 - 14 - 15, αλίμονο. Τώρα πια τα παιδιά βλέπουν και διαβάζουν στο ίντερνετ πολύ χειρότερα πράγματα, και τα βλέπουν χωρίς κανένα πλαίσιο, ενώ εμείς τα παρουσιάζουμε ζωντανά μπροστά μέσα από ένα πλαίσιο και μια δουλειά πολλών μηνών. Μια ταινία που θα κατεβάσουν και θα δουν στο ίντερνετ είναι χειρότερη και μπορεί να μην την συζητήσει ποτέ με κανέναν το παιδί, σε αντίθεση με εμάς που είμαστε παρόντες σε κάτι που είναι ζωντανό και αληθινό γιατί είναι ένα κομμάτι της ζωής. Με λίγα λόγια το θέατρο δεν προτρέπει, μα ούτε και αποτρέπει, και φυσικά ούτε προτείνει, απλά είναι εκεί.


Αν και όπως μου είπες πήγαινες από μικρός θέατρο, αυτό δεν ήταν η πρώτη σου επιλογή;

Όχι δεν ήταν γιατί δεν πιστεύω πως ένα παιδί δεκαεφτάμιση - δεκαοχτώ χρονών μπορεί να μπει  σε μια δραματική σχολή και να μπορέσει να αντιληφθεί τι λέει ο Τσέχωφ η κάποιος άλλος συγγραφέας. Το παιδί σήμερα δεν μπορεί, και δεν μιλάω για όλα τα παιδιά καταρχάς, γιατί υπάρχουν φυσικά λαμπερές εξαιρέσεις. Μιλάω όμως για μένα, εγώ δεν ήμουν έτοιμος όταν τελείωσα το σχολείο, δεν ήξερα που πάνε τα τέσσερα και ήμουν ένα παιδί που διάβαζε πολύ, που έβλεπα πάρα πολύ θέατρο από μικρός άλλα δεν θεωρούσα ότι ήμουν έτοιμος. Θεωρούσα ότι έπρεπε να φύγω απ'το σπίτι, απ'την αγκαλιά και φτερά των γονιών μου, απ'την ασφάλεια μου και να ρισκάρω, να βγω στην κοινωνία, να φάω τα μούτρα μου, να πληγωθώ, να στεναχωρηθώ, να χαρώ, να περάσω πολλά συναισθήματα, ούτως ώστε πατήσω στα δικά μου πόδια και μετά να μπώ στο θέατρο για να μπορέσω να επικοινωνήσω. 



Οι δικοί σου τι σου είπαν που εγκατέλειψες την δουλειά σου ως δημοσιογράφος για την υποκριτική και την σκηνοθεσία;

Οι δικοί μου με στήριζαν και με στηρίζουν πάρα πολύ ανεξαρτήτως αν συμφωνούν με τις επιλογές μου η όχι. Μου δείχνουν εμπιστοσύνη με την έννοια όχι ότι αυτό που θα κάνω θα βγει σε καλό, άλλα ότι αυτό που θα κάνω είναι αυτό που θέλω κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο για έναν γονέα όταν το κάνει. Τους θαυμάζω και τους αγαπώ πάρα πολύ γι'αυτό, τους το οφείλω. Ο πατέρας μου όταν άφησα την δημοσιογραφία για να πάω στο θέατρο μου έλεγε, "όχι μην το κάνεις, γιατί χάνεις έναν πολύ καλό μισθό". 

Τώρα βέβαια η ζωή με δικαίωσε, γιατί εγώ έφυγα από την δημοσιογραφία το 2007 μια περίοδο που πραγματικά είχα έναν πολύ καλό μισθό, πήγαινα ταξίδια στο εξωτερικό και ήταν όλα καλά. Μετά από δύο τρία χρόνια όμως απολύανε σωρηδόν δημοσιογράφους, ανθρώπους που κάποιοι είχαν και νεογέννητα μωρά. Οπότε η επιλογή μου, μου βγήκε σε καλό και οικονομικά αν και ποτέ δεν σκέφτηκα έτσι. Εμένα με ενδιαφέρει να βγάζω τα χρήματα που χρειάζομαι για να μην κάνω άλλη δουλειά που με αποσπά από αυτό που θέλω να κάνω.


Έχεις κάνει παράλληλα άλλη δουλειά;

Βεβαίως έχω κάνει και θα κάνω. Πέρισυ ενώ έκανα την "Λυσσασμένη γάτα" στο Θησείο, την "Ολεάνα" στο Olvio, την "Γυναίκα με τα μαύρα" στο Δανδουλάκη εγώ πήγα μέσα σε αυτή την περίοδο και ξεστόλιζα μαγαζιά από τα χριστουγεννιάτικα δώρα, 12 το βράδυ με 7 το πρωί για κάποιο μικρό διάστημα για να βγάλω κάποια χρήματα που χρειαζόμουν. Μου έλεγαν "γιατί το κάνεις αυτό" μα εγώ το έκανα, και δεν θεωρώ πως ήταν ντροπή.


Η τηλεόραση σε ενδιαφέρει;

Ναι φυσικά, άλλωστε εδώ και 4 χρόνια συμμετέχω σε μια σειρά Αγγλικής παραγωγής τους "The Durells" και τώρα τελειώσαμε τα γυρίσματα της 4ης σεζόν. Είμαι πάρα πολύ ευτυχής γιατί είναι απ'τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου γιατί τέτοιες σειρές μου αρέσει να κάνω, εποχής. Κι εγώ αυτόν τον ρόλο που υποδύθηκα τον αγάπησα πάρα πολύ και θα μου λείψει φρικτά. Νιώθω πάρα πολύ τυχερός που ήμουν σε αυτή τη σειρά.



Πως επιλέχθηκες γι'αυτή τη σειρά;

Ήμουν στο Λονδίνο και έκανα το μεταπτυχιακό μου στην σκηνοθεσία, όταν εκεί έγινε ένα κλειστό κάστινγκ στο οποίο πήγα και πήρα τον ρόλο..



Και πότε σου ανακοίνωσαν ότι πήρες τον ρόλο;

Όταν ήμουν στην Τζιά, ένα μήνα μετά το κάστινγκ, ήταν Αύγουστος και θυμάμαι έτρωγα σε μια ταβέρνα με την κοπέλα μου όταν με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν πως πήρα τον ρόλο, τότε άρχισα να χοροπηδάω απ'την χαρά μου, ήμουν τρισευτυχισμένος και δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη στιγμή. 


Κι όταν μπήκες στο πρώτο γύρισμα;

Για μένα ήταν κάτι μαγικό γιατί στον πρώτο κύκλο έκανα μόνο μια μέρα γύρισμα, τέσσερις σκηνές που είχαν πει τι να κάνω και αυτοσχεδίασα. Και επειδή πήγε πολύ καλά αυτό το πεντάλεπτο στον πρώτο κύκλος, στο δεύτερο μου έγραψαν και μια ιστορία πάνω μου για δύο επεισόδια. Όλη αυτή τη συνεργασία την χάρηκα πολύ, την έζησα, και θα την έχω πάντα μαζί μου στην καρδιά και στο μυαλό μου.


Τις κριτικές τις διαβάζεις;

Έχω διαβάσει κριτικές και αρνητικές και πολύ θετικές, μα φέτος είναι η χρονιά που δεν διαβάζω καθόλου, εκτός αν μου την στείλει κάποιος, αλλιώς από μόνος μου δεν θα μπω να ψάξω. Όμως έτσι κι αλλιώς δεν μου αρέσει καθόλου το σύστημα των κριτικών όπως δουλεύει και το λέω όντας ένας άνθρωπος που μέχρι τώρα χρεώθηκε και καλές και κακές κριτικές, άλλα θα προτιμούσα έναν κόσμο χωρίς κριτικές, να βγάζει ο καθένας τα συμπεράσματα του μόνος του. Κάποια στιγμή έχω πάει σε μια παράσταση που ήταν αριστούργημα και βλέπω έναν δημοσιογράφο μετά να έχει βάλει ένα αστεράκι κακό, δηλαδή το ανάποδο. Βλέπεις μια παράσταση που ο άλλος έχει δώσει χρήματα από το υστέρημα του, έχει κλέψει χρόνο από την ζωή του και τα έχει δώσει όλα και μπορεί να έχει βγει ένα αποτέλεσμα μέτριο ας πούμε για κάποιον, άλλα αν γράψει μια κακή κριτική και επηρεάσει τον κόσμο μπορεί να τον καταστρέψει, μπορεί να καταστρέψει μια ολόκληρη οικογένεια, και να χάσουν άνθρωποι την δουλειά τους.

Είναι πολύ σκληρό άλλα ζούμε στην χώρα της ταμπέλας. Εγώ θα προτιμούσα αν δεις μια κακή παράσταση μην γράψεις τίποτα, δεν προστατεύεις τον κόσμο έτσι, άλλα και με ποιο δικαίωμα να το κάνεις εσύ.



Ποια συμβουλή και ποιου ανθρώπου ακολουθείς πάντα;

Δεν νομίζω πως έχω μια συμβουλή στο κεφάλι μου, έχω κάποια πράγματα από ανθρώπους που τους αγαπώ, που τους εμπιστεύομαι και ζητάω την γνώμη τους. Είχε πεί ένας δάσκαλος μου στο τέχνης "Από τα δύσκολα μαθαίνεις και μην τα φοβάσαι, να πηγαίνεις στην δυσκολία σου". Αυτό λοιπόν προσπαθώ να το εφαρμόσω, να ανακαλύψω τα όρια μου που αυτά δεν έχουν ποτέ τέλος. Στην πρόβα λέω στους ηθοποιούς ανακαλύψτε κάτι που δεν το είχατε, όχι να παίξετε διαφορετικά άλλα μην πάτε στην ευκολία σας γιατί δεν έχετε να κερδίσετε τίποτα από εκεί. Επίσης κάτι άλλο που πιστεύω πάρα πολύ είναι ότι πάντα υπάρχει κάτι καλύτερο και κάτι χειρότερο στη ζωή. 




Υπάρχει αλήθεια στο θέατρο;

Το θέατρο βασίζεται στην αλήθεια, γιατί αν δεν είσαι αληθινός θα φανεί αυτό, δεν μπορεί να κρυφτεί, άλλωστε πόσο θα ξεγελάσεις αυτόν που μπορεί να καταλάβει, αν και υπάρχουν θεατές που πάνε για να γελάσουν από πριν, πάνε για να χειροκροτήσουν, δεν πάνε να βιώσουν. Ένας εντελώς αμόρφωτος άνθρωπος που δεν έχει διαβάσει ποτέ του βιβλίο μπορεί να πάει στο θέατρο και να συγκινηθεί, να σκεφθεί και να προβληματιστεί με το πιο φιλοσοφικό κείμενο, αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου. Κι όπως έλεγε κι ο Κουν "Εμείς κάνουμε θέατρο για όλους τους ανθρώπους, για την ψυχή μας, δεν το κάνουμε για την ελίτ, για τους διαβασμένους μόνο". 



Ψώνια έχουμε στον χώρο;

Φυσικά, άλλωστε κάνουμε ένα επάγγελμα που ζητάμε να μας βλέπουν, υπάρχει πολύ ναρκισσιμός κι εγώ θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα πως δεν είμαι νάρκισσος όταν ανεβαίνω σε μια σκηνή και θέλω να με δούνε. Όμως το θέμα είναι μέχρι που φτάνει αυτός ο ναρκισσισμός και πως τον διαχειρίζεσαι, δηλαδή αν θες να τον ενώσεις με άλλους ναρκισσισμούς και να πετύχετε κάτι η αν σε ενδιαφέρει να καλύψεις τους άλλους και να βγεις πάνω μόνος σου, το οποίο εγώ δεν θέλω..



Τι αγαπάς να μισείς;

Σίγουρα αγαπώ να μισώ την κόντρα του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό αν και γενικά δεν είμαι του μίσους. Είμαι απ'αυτούς που θέλω όλα τα θέατρα της Αθήνας να σκίζουν, δεν με ενδιαφέρει ο άλλος να μην πάει καλά και να πάω εγώ. Άλλωστε εδώ στο Θησείο που βρισκόμαστε στην οδό Σαρρή υπάρχουν άλλα τέσσερα θέατρα και εγώ λέω μακάρι να σκίζουν όλα και να σπάνε πόρτες. Είναι ντροπή που κάποιος χαίρεται αν δεν πάει ο άλλος καλά, γιατί μετά δεν θα πάει και εκείνος. Το θέμα είναι όλοι μαζί να σεβαστούμε τον θεατή να μην ευτελίσουμε αυτό που κάνουμε και να μην χάσουμε όλοι τους θεατές. 



Υπάρχει κάτι που φοβάσαι;

Τον θάνατο, αυτόν φοβάμαι πάρα πολύ. Άλλα ο φόβος και η αγάπη καθορίζουν όλη μας τη ζωή, αυτά τα δύο συναισθήματα, κι όσο περιορίσουμε τον φόβο τόσο θα ενισχύσουμε την αγάπη και θα είμαστε ευτυχισμένοι. Άλλωστε τίποτα δεν είναι δεδομένο, αυτό που λέει το "Κάθε τρίτη με τον Μόρι" γι'αυτό συνδέθηκα τόσο πολύ με αυτό το έργο, λέει αληθινά και συγκινητικά πράγματα για την ζωή. Ο μεγαλύτερος θάνατος είναι να πιστέψεις ότι πεθαίνεις και να πεις ότι πέθανα, αυτός είναι ο μεγαλύτερος θάνατος, όχι ο βιολογικός. 


Πως είναι παράλληλα να παίζεις στην παιδική παράσταση "Ματίλντα";

Είναι πάρα πολύ ωραία γιατί είμαι ανάμεσα σε πάρα πολλά παιδάκια κι έτσι νιώθω κι εγώ παιδί. Μ'αρέσει να παίζω σε παραστάσεις που έχουν τραγούδια και χορό κι έχω παίξει σε πάρα πολλές, μ'αρέσει που το ισορροπώ γιατί διαφορετικά πράγματα σκηνοθετώ, διαφορετικά πράγματα παίζω κι έτσι βρίσκω μια ισορροπία.



Πως έγινε το "πάντρεμα" του Γρηγόρη Βαλτινού με τον Γιάννη Σαρακατσάνη;

Η όλη λογική του έργου είναι αυτό ακριβώς, ο Μόρι με τον φοιτητή του τον Μιτς είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι, το ίδιο θέλαμε να πετύχουμε κι εμείς, το πάντρεμα δύο ηθοποιών που "προέρχονται από δύο διαφορετικούς χώρους". Με την λογική πως ο Γρηγόρης προέρχεται από ένα πιο κλασσικό ρεπερτόριο, ενώ ο Γιάννης έχει κάνει και stand up comedy, κι έχει γράψει δικά του interactive και τα λοιπά. Να ενώσουμε αυτούς τους δύο κόσμους και να φτιάξουμε το δικό μας σύμπαν, αυτή ήταν η ιδέα από την αρχή με τον Γρηγόρη γιατί από εκείνον ξεκίνησε όλη αυτή η συνεργασία. 



Τι θα δει κάποιος που θα έρθει στις παραστάσεις σου "Κάθε τρίτη με τον Μόρι" και "Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν";

Ανεξαρτήτως αν θα τους αρέσει η όχι το τέλος της παράστασης αυτό που σίγουρα θα δουν είναι ηθοποιοί που είναι δωσμένοι σε αυτό που κάνουν κι αγαπούν και θέλουν να γίνουν ένα με το κοινό, δηλαδή παίζουν για τους θεατές, παίζουν για το έργο, παίζουν για τις ψυχές όλων μας, αυτό θα δουν σίγουρα και το λέω με το χέρι στην καρδιά. Στο Θέατρο Ιλίσια Βολανάκης είναι η μόνη παράσταση που παίζεται φέτος, έχουν στηριχθεί σε αυτή την τολμηρή επιλογή και την υποστηρίζουν μέχρι τέλους. Σημαντικό είναι ότι ο Γρηγόρης Βαλτινός πήγε σε ένα μικρότερο θέατρο και το έκανε για λόγους καλλιτεχνικούς κι επειδή έχει κάτι να πει. 


Γρηγόρης Βαλτινός;

Ο Γρηγόρης είναι ένα διαμάντι, είναι ένας άνθρωπος γενναιόδωρος, ακομπλεξάριστος, μορφωμένος, με πάρα πολύ χιούμορ, υπέροχος ηθοποιός, πάρα πολύ εύστροφος, και γοητευτικός στη σκηνή. Επίσης είναι τρομερά γενναιόδωρος με το κοινό και τους υπόλοιπους συνεργάτες του και κάθε μέρα παίζει σαν να είναι η πρώτη του φορά. Ο Γρηγόρης είναι πιο νέος από μένα. 



Γιάννης Σαρακατσάνης;

Ένας άνθρωπος με πολύ καυτό χιούμορ, δηλαδή πιάνει αμέσως τον σφυγμό του κοινού και μπορεί να αντιληφθεί την θερμοκρασία του. Έτοιμος και πολύ καλός στην συνεργασία του με τον Γρηγόρη επί σκηνής, δοτικός και ανοιχτός στο να ακούσει. Είναι ένας πολύ καλός ηθοποιός.




Ο Νίκος Κουρής που ξανασυνεργάζεσαι;

Ο Νίκος είναι ένας υπέροχος ηθοποιός, ένας άνθρωπος που μπορεί να σου δώσει πολλά πράγματα, είναι πολύ δοτικός επί σκηνής άλλα και εκτός. Αισθάνομαι ότι έχουμε πολλές κοινές ανησυχίες, δεν επαναπαύεται, έχει μια πολύ ιδιαίτερη φιλοσοφία για το θέατρο που με συναρπάζει. Μ'αρέσει η πρόβα με τον Νίκο και το ότι και οι δύο θέλουμε να δουλέψουμε ξανά μαζί για μένα είναι κάτι πάρα πολύ όμορφο. 


Πέγκυ Τρικαλιώτη;

Είναι ο καλός άνθρωπος του θεάτρου που κάνει τον καλό άνθρωπο του Σετσουάν. Μια πολύ καθαρή ψυχή και ένα παιδί με την πολύ καλή έννοια του όρου, η παιδικότητα της είναι αφοπλιστική, και είναι από τους ηθοποιούς που παίζουν το ίδιο, είτε έχουν έναν θεατή από κάτω είτε έχει απανωτά sold out και χίλια βραβεία από πίσω, είναι σπάνιο αυτό. Η Πέγκυ θα έρθει στο θέατρο να προετοιμαστεί για την παράσταση και θα φύγει έχοντας δώσει το 105%, είμαι πάρα πολύ ευτυχής που δουλεύω μαζί της, αγαπάει και δίνετε σε αυτό που κάνει και η πορεία της το έχει δείξει. Μερικές φορές οι επιλογές κάνουν τον καλλιτέχνη κι όχι το πως παίζει. 

Η κυρία Λήδα Πρωτοψάλτη;

Δεν χρειάζεται να πω κάτι εγώ για την Λήδα, διότι ότι και να πω θα είναι σαν να την μειώνω. Αυτό που έχει πετύχει είναι πάνω απ'τα δικά μου λόγια , άλλα και μόνο που έχει δεχτεί να παίξει σε παράσταση που σκηνοθετώ για μένα είναι πολύ τιμητικό, διότι κατά τη γνώμη μου η Λήδα Πρωτοψάλτη όπως και κάποιοι άλλοι σπουδαίοι ηθοποιοί είναι το ίδιο το θέατρο. 


Πριν λίγες ημέρες έκανε πρεμιέρα και η νέα σου παράσταση η Γίδα. 

Η τελευταία μου παράσταση έχει τίτλο «Η Γίδα ή Ποιά είναι η Σύλβια;» (Σημειώσεις για τον ορισμό της τραγωδίας). Για πρώτη φορά έχω την χαρά, μα και την τεράστια ευθύνη – πρόσκληση, να σκηνοθετώ έργο του Έντουαρντ Άλμπι, ο οποίος για ‘μένα είναι ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς των τελευταίων δεκαετιών. Αισθάνομαι ιδιαιτέρως χαρούμενος και απίστευτα δημιουργικός που δούλεψα αυτό το καταπληκτικό κείμενο. Οι ηθοποιοί Νίκος Κουρής, Λουκία Μιχαλοπούλου, Γιάννης Δρακόπουλος και Μιχαήλ Ταμπακάκης ήταν εξαιρετικά δοτικοί καθ’ όλη την διάρκεια των προβών κι έχουμε όλοι μαζί ξεκινήσει ένα πολύ όμορφο ταξίδι στο «Θησείον, Ένα Θέατρο Για Τις Τέχνες» 


Ποια είναι η υπόθεση του έργου: 

Μια ωραία πρωία ο πετυχημένος αρχιτέκτων Μάρτιν Γκρέι πήρε το αυτοκίνητό του, οδήγησε πενήντα χιλιόμετρα έξω από την πόλη για να βρει να αγοράσει ένα σπίτι για την οικογένειά του και σταμάτησε σε μια βουνοκορφή. Ήθελε να απολαύσει την θέα. Εκεί είδε μια γίδα. Την κοίταξε και ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος, όπως εξομολογείται αργότερα στην σύζυγό του. Αυτή η αποκάλυψη θα αποτελέσει το εφαλτήριο για μία σειρά από ακραίες αντιδράσεις στο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον του που οδηγούν στο απροσδόκητο κι εντυπωσιακό φινάλε. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω ότι το κείμενο ενδιαφέρεται για τα πάντα εκτός από την κτηνοβασία. 



Αρχικά, στην παράστασή θα πρωταγωνιστούσε η Ελένη Ράντου. Τι συνέβη;

Πράγματι, στην πρώτη διανομή τον ρόλο της Στήβυ, της συζύγου του Μάρτιν (Νίκος Κουρής), είχε επωμιστεί η Ελένη Ράντου. Παρ’ όλα αυτά, δεν προλάβαμε καν να μπούμε στην διαδικασία να κάνουμε μαζί πρόβα, διότι προέκυψαν κάποιες ατυχείς συγκυρίες στην παράστασή της στο Θέατρο Διάνα, όπου έπρεπε να κάνει επιπλέον πρόβες για την αντικατάσταση δύο ηθοποιών! Οπότε δεν θα είχε τον χρόνο να εμπλακεί σε κάτι τόσο απαιτητικό όσο η «Γίδα». Έτσι τα έφερε η ζωή, λοιπόν, και μπήκε στην θεατρική μου ζωή η υπέροχη ηθοποιός Λουκία Μιχαλοπούλου, η οποία από την πρώτη στιγμή όρμησε με ενθουσιασμό στην πρόβα και δούλεψε πάρα πολύ για να δημιουργήσει έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα με πολλές ποιότητες. Όλος ο θίασος μαζί με εμένα «βουτήξαμε» στις λέξεις, σπαζοκεφαλιάσαμε πάνω από τα σπουδαία νοήματα του κειμένου, πειραματιστήκαμε, γελάσαμε πάρα πολύ, τολμήσαμε και εν τέλει, ήμασταν συνεπείς στο ραντεβού μας απέναντι στο κοινό. 


Γιατί να δει κάποιος αυτή την παράσταση;

Ο καθένας έχει ένα διαφορετικό κίνητρο για να δει μία παράσταση, μία ταινία ή να πάει σε ένα μουσείο, μια συναυλία κ.τ.λ. Όπως ο καλλιτέχνης οδηγείται στην δημιουργία μέσα από εντελώς προσωπικά βιώματα, έτσι κι ο θεατής θα κατευθύνει την προσοχή του με βάση την υποκειμενικότητά του. Θα απαντήσω, λοιπόν, γιατί θα πήγαινε εγώ να δω την «Γίδα». Πρώτον, διότι είναι ένα υπέροχο θεατρικό κείμενο, με σαφή ιστορία, ολοκληρωμένους χαρακτήρες, εκρηκτικό χιούμορ και ανατροπές. Δεύτερον, ο θίασος απαρτίζεται από εξαιρετικούς ηθοποιούς, οι οποίοι είναι δοσμένοι σε αυτό που κάνουν και καταθέτουν μοναδικές ερμηνείες. Τρίτον, για τον πάντα ιδιαίτερο χώρο του Θησείου και την σκηνική αποτύπωση της παράστασης. Η διαρρύθμιση του χώρου είναι διαφορετική από τις προηγούμενες παραστάσεις που έχει φιλοξενήσει το συγκεκριμένο θέατρο. Οι εξέδρες δημιουργούν ένα τετράγωνο, στην μέση του οποίου έχει στηθεί ένας επιβλητικός διάφανος κύβος. Εκεί μέσα παίζουν οι ηθοποιοί. Σε απόσταση αναπνοής από τους θεατές. Η πρεμιέρα έγινε στις 4 Φεβρουαρίου κι αυτό που κατέθεσαν όλοι οι παρευρισκόμενοι ήταν ότι η προσοχή τους ήταν τεταμένη από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Συνεχίζουμε, λοιπόν, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9.15 μ.μ. στο Θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ έως 23 Απριλίου και μετά θα ανηφορίσουμε προς Θεσσαλονίκη για να παίξουμε στο Θέατρο Αυλαία.



Και η τέχνη έχει όρια;

Κανένα όριο δεν έχει. Εμένα δεν μου αρέσει κάποιος καλλιτέχνης όταν πιστεύει πως είναι πάνω από το έργο, ότι αυτό που κάνει είναι πάνω απ'τον συγγραφέα.



ΘΗΣΕΙΟΝ  - ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ


"Ο ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΣΕΤΣΟΥΑΝ" του Μπέρτολτ Μπρεχτ

Παίζουν:  Πέγκυ Τρικαλιώτη,  Νίκος Πουρσανίδης, Κώστας Κάππας, Γεράσιμος Σκαφίδας, Γιάννης Καλατζόπουλος, Μπέτυ Αποστόλου, Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, Ηλέκτρα Σαρρή
και η Λήδα Πρωτοψάλτη


Ημέρες και ώρες παραστάσεων

Τέταρτη: 19:00
Πέμπτη: 20:00
Παρασκευή 21:15
Σάββατο 19:00
Κυριακή 19:00




«Η Γίδα ή Ποια είναι η Σύλβια;»
(σημειώσεις για τον ορισμό της τραγωδίας) 

του Έντουαρντ Άλμπι


Παίζουν: Νίκος Κουρής, Λουκία Μιχαλοπούλου, Γιάννης Δρακόπουλος, Μιχαήλ Ταμπακάκης


Παραστάσεις

Δευτέρα: 21:15
Τρίτη 21:15

Διάρκεια: 100 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)




ΘΕΑΤΡΟ ΙΛΙΣΙΑ-ΒΟΛΑΝΑΚΗΣ

"ΚΑΘΕ ΤΡΙΤΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΡΙ"

Πρωταγωνιστούν:
Γρηγόρης Βαλτινός
Γιάννης Σαρακατσάνης

Από το Blogger.