Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Νένα Μεντή: Το θέατρο είναι ένα πολύ σοβαρό παιχνίδι μα ταυτόχρονα φοβερό. Χωρίς αυτό δεν ξέρω πώς θα ήμουν




Νένα Μεντή. Η σπουδαία ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης που τα τελευταία χρόνια δίνει σπάνια συνεντεύξεις, μιλάει στον Χρήστο Κωνσταντίνου και στο thisisjustlife.gr για την μεγάλη της αγάπη που δεν είναι άλλη από το θέατρο, το οποίο όπως λέει την κρατάει πάντα νέα. 



Σε ποια ηλικία αποφασίσατε να γίνετε ηθοποιός;

Έντεκα χρονών και το ερέθισμα ήταν μια ερασιτεχνική παράσταση στο Λαύριο που έπαιξα και που όταν τελείωσε είπα εγώ θα γίνω ηθοποιός. Κάτι φυσιολογικό που λένε όλοι οι άνθρωποι που έχουν παίξει μια παράσταση στο σχολείο ή έχουν πει ένα ποίημα. Εγώ λοιπόν αυτό το κράτησα και το έκανα, τόσο απλά και τόσο ανεξερεύνητα που ούτε ξέρω τι ήταν αυτό που μου άρεσε. 



Είχατε ως πρότυπα κάποιους ηθοποιούς;

Εγώ είμαι μιας γενιάς που έζησα τους σπουδαίους ηθοποιούς και τους θαύμαζα πάρα πολύ, άλλα πρότυπα να τους μοιάσω δεν είχα. Άλλωστε αυτό δεν είναι καλό να θες π.χ. να μοιάσεις στην Παξινού ή σε κάποια άλλη, πρέπει να είσαι ο εαυτός σου, να πατήσεις πάνω σε αυτό που σου δίνουν αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι που μπορεί να έπαιρνες βλέποντάς τους να παίζουν αλλά να είσαι εσύ, όχι να γίνεις αυτοί, επειδή όλοι αυτοί αυτοί ήταν μοναδικοί και δεν επαναλαμβάνονται, τέλος.



Ποιοι ρόλοι σας ιντριγκάρουν υποκριτικά;

Δεν υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι ρόλοι, μ'αρέσουν όμως αυτοί που έχουν κάτι ανθήσιμο, που δεν είναι μόνο θετικοί ή μόνο αρνητικοί, και τα τελευταία χρόνια παίζω τέτοιους ρόλους που έχουν την αλήθεια της ζωής. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα πράγμα, δηλαδή μόνο καλός ή μόνο κακός, και νομίζω πως κάτι φταίει για όλα αυτά, π.χ. ο τόπος που μεγάλωσε, οι γονείς του, το σχολείο του, κάτι που γίνετε μέσα στα χρόνια, στη διαδρομή της ζωής του όπου παίζουν ρόλο πολλά πράγματα. 



Μονόλογο θα σας ενδιέφερε να ξανακάνετε;

Έχω κάνει τρεις μετά την "Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου" και θα με ενδιέφερε να ξανακάνω άλλα δεν το κυνηγάω κιόλας. Άλλωστε πέρυσι έκανα την Λούλα Αναγνωστάκη.



Υπάρχει διαχωρισμός εμπορικού και ποιοτικού;

Όχι όχι δεν τα δέχομαι εγώ αυτά καθόλου, κι ούτε θέλω να τα συζητώ. Πολλά χρόνια κάποιοι κάνουν αυτόν τον διαχωρισμό άλλα δεν με ενδιαφέρουν αυτά τα άτομα άλλα ούτε κι αυτός ο διαχωρισμός. Το θέατρο είναι ένα, όπως και είναι η αγάπη που το κάνεις, η ματιά που έχεις σε αυτό και η προσωπική σου σφραγίδα και αισθητική. Ότι υπάρχει χυδαιότητα και προχειρότητα υπάρχει, αλλά δεν είναι θέμα του εμπορικού διότι και στου ποιοτικού τα έχω δει αυτά.



Πως σχολιάζετε το γεγονός πως κάθε χρόνο ανεβαίνουν πάνω από χίλιες παραστάσεις;

1400 πέρυσι και πιστεύω ότι είναι μια περίοδος που κρατάει τώρα μια δεκαετία περίπου και περνάει γιατί θα περάσει δεν υπάρχει περίπτωση, επειδή είναι σύνθετο όλο αυτό το θέμα που προκύπτει απ'την πληθώρα ηθοποιών που βγαίνουν απ'τις δραματικές σχολές. Όμως δεν είναι έτσι, βγαίνει ο καθένας και κάνει μια παράσταση, είναι ότι υπάρχουν στον χώρο πολλοί άνθρωποι που θέλουν να παίξουν και να εκφραστούν γιατί τους έβγαλαν οι δραματικές σχολές. Άλλα το ερώτημα είναι άλλο, γιατί αφήνει το κράτος να υπάρχουν τόσες δραματικές σχολές, διότι όλο αυτό είναι μια φάμπρικα, κι όταν βγαίνουν κάθε χρόνο 500 νέοι ηθοποιοί κάπου πρέπει να απορροφηθούν. Οπότε όλοι οι ηθοποιοί θέλουν ή να παίξουν η να γίνουν σκηνοθέτες και να βρουν πέντε δεκάρες από την γιαγιά, την θεία την μαμά και φέρουν και τους συγγενείς για να δουν μια παράσταση. Εν πολύς κάπως έτσι κινείτε η κατάσταση.



Σας ενδιαφέρει η τηλεόραση;

Όχι δεν θέλω να κάνω, είναι πολύ χάλια η τηλεόραση εδώ και πολλά χρόνια και δεν θέλω καθόλου να συμμετέχω. Άλλωστε έχω κάνει πάρα πολλά και πληρώθηκα αρκετά γιατί ήμουν στις καλές εποχές. Το τελευταίο που έκανα ήταν του Παπακαλιάτη το 2010 κι από τότε μου έχουν γίνει πολλές προτάσεις μα δεν θέλω καθόλου, δεν μ'αρέσει. Έχω όμως δει κανα δυο σίριαλ που έχουν γίνει μέσα σε αυτά τα χρόνια τα οποία ήταν πολύ καλά όπως του Παπαδουλάκη "Η λέξη που δεν λες" και πιο παλιά "Το δέκα" με τον Δημήτρη Καταλειφό. Γίνονται σειρές άλλα είναι πολύ λίγες οι καλές. 


Υπάρχουν παρέες στον χώρο σας που ρυθμίζουν κάποιες δουλειές;

Σε όλες τις δουλειές υπάρχουν.



Όλα αυτά τα χρόνια τι σας έχει προσφέρει το θέατρο;

Πολλά μου έχει προσφέρει όπως και πολλά μου έχει μάθει καθώς και πίκρες πολλές κι ανθρώπους που υπήρξαν φίλοι και μετά τίποτα. Αυτό που κρατάω κι αυτό που με κρατάει πολύ ενεργή μέσα στο θέατρο είναι η πολύ μεγάλη αγάπη γι'αυτό που κάνω και η προσωπική σχέση που έχω μαζί του. Το γιατί έγινα ηθοποιός δεν το ξέρω ακόμα άλλα το ξέρω πάνω στην σκηνή όταν παίζω και μπορώ να ενώσω κάποιους ανθρώπους είτε μόνη μου σε έναν μονόλογο είτε με άλλους κάνοντας κάτι που θα περνάει στον κόσμο. Αυτό με ενδιαφέρει και μόνο. 



Σωστή θεατρική παιδεία έχουμε στην Ελλάδα;

Τώρα στην Ελλάδα δεν έχουμε τίποτα σωστό σε παιδεία και είναι αξιοπερίεργο που ακόμα υπάρχουμε εδώ πέρα. Διότι είναι πολύ άσχημα τα πράγματα για μας άλλα κυρίως για τους νέους. Τα τελευταία χρόνια βλέπω παντού μια αποβλάκωση, μια φοβερή εξάρτηση με τα κινητά και μια σύγχυση του τι συμβαίνει, τι γίνετε που βαδίζουμε, και με το δίκιο τους δηλαδή, τι θα σπουδάσουν έχει νόημα, θα πάνε έξω, θα δουλέψουν, θα δημιουργήσουν, και πόσοι μπορούν να πάνε έξω, ελάχιστοι. Οι νέες γενιές είναι πολύ χάλια τώρα πια.





Εσείς έχετε πάρει ποτέ κάποια συμβουλή που να σας έχει βοηθήσει στην ζωή σας;

Με ένα τρόπο έμμεσο έχω πάρει στο σπίτι μου "να πιστεύεις στον εαυτό σου". Που δεν τη θεωρώ συμβουλή, γιατί το παιδί με τον τρόπο που μεγαλώνει μέσα στο σπίτι του μαθαίνει, να έχει αυτοπεποίθηση, να πιστεύει στον εαυτό του, κι ότι μπορεί να κάνει αυτό που θέλει να κάνει γι'αυτόν κι όχι αυτό που θέλουν οι άλλοι γι'αυτό, τότε και μόνο έτσι μπορεί να είναι ευτυχισμένος. Γιατί ο άνθρωπος πρέπει να είναι ευτυχισμένος και για να γίνει αυτό πρέπει να βρει τον τρόπο, και δεν είναι οικονομικό το θέμα, είναι το δημιουργικό. Είναι γιατί έρχεται ένας άνθρωπος, τι να κάνει εδώ πάνω, να ταλαιπωρείται , να δυστυχεί, να αναστενάζει, να νιώθει αναξιοπρεπείς, να νιώθει άχρηστος; Όχι, έχει έρθει για να υπάρχει, να δημιουργεί, να βρίσκει χαρά, να περνάει καλά, να μην ταλαιπωρείται, κι αυτή είναι όλη η ιστορία, άλλα για να το μάθεις αυτό πρέπει να υπάρχει παιδεία η οποία παιδεία είναι το σπίτι και μετά το σχολείο. 




Πως δημιουργήθηκαν " Οι γυναίκες του Παπαδιαμάντη"

Από μένα την ίδια, δύο χρόνια πριν είπα στον Πέτρο Ζούλια "θέλω να κάνω Παπαδιαμάντη, κι αν σε ενδιαφέρει". Τότε αυτός κάθισε διάβασε αρκετά και μου είπε μου αρέσει πάρα πολύ, οπότε έτσι ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία, με μια δική μου πρόταση.




Δεν θέλατε απλώς να ανεβάσετε ένα έργο του Παπαδιαμάντη, πχ την "Φόνισσα";

Όχι ήθελα μια σύνθεση κάποιον διηγημάτων του κι όχι απαραίτητα την "Φόνισσα". Με ενδιέφερε πάρα πολύ να κάνω κάποιες γυναίκες του, άλλα ο Πέτρος δούλεψε πάνω στον καμβά της φόνισσας και τον συνέθεσε μαζί με άλλα πρόσωπα της κοινότητας της Σκιάθου. 



Την περιμένατε την τόσο μεγάλη αποδοχή από τον κόσμο;

Όχι δεν την περιμέναμε γιατί ο Παπαδιαμάντης έχει μια φήμη δύσκολου και ας πούμε απαισιόδοξου, θλιβερού, και μυστήριου συγγραφέα. Για μένα όμως δεν είναι τίποτα απ'όλα αυτά, είναι πολύ απλός, πολύ βαθύς και πολύ ανθρωποκεντρικός. Άλλα όπως είπα δεν περιμέναμε αυτή την επιτυχία πιστεύοντας πως ο κόσμος θα φοβηθεί λίγο να έρθει κάτι που φυσικά δεν έγινε και η παράσταση πήγε και συνεχίζει να πηγαίνει εξαιρετικά. 




Από την αρχή οι κριτικές ήταν πολύ θετικές. Εσείς τις διαβάζετε;

Όχι δεν δίνω βάση στις κριτικές. Μου αρέσει μια καλή κριτική, την διαβάζω δεν την πετάω, άλλα και μια κακή την παίρνω υπόψιν μου τόσο όσο. Δεν είναι κάτι που με απασχολεί. Μόνο ο κόσμος με ενδιαφέρει που έρχεται και βλέπει την παράσταση. 




Τι θα λέγατε σε κάποιον για να έρθει να δει την παράσταση;

Ότι είναι ένα έργο ενός πολύ σπουδαίου και ίσως του μεγαλύτερου συγγραφέα του τόπου μας, αληθινό, απλό, βαθύ που μιλάει για τα πάθη των ανθρώπων, και είναι τόσο ανθρωποκεντρικό που πιο πολύ πεθαίνεις. Βασικά μιλάει για τις γυναίκες που εκείνη την εποχή ήταν φοβερά απαξιωμένες και ταπεινωμένες, μιλάει με μεγάλο νοιάξιμο και πόνο γι'αυτές και φτάνει σε ακραία πράγματα που θα δει κανείς όταν έρθει στο θέατρο. 


Δηλαδή είναι έργο που μπορούν άνετα να το δουν και οι άντρες;

Βεβαίως και μπορούν, άλλωστε οι άντρες είναι και πολύ καλοί θεατές. 



Και τι είναι για σας το θέατρο;

Το θέατρο είναι ένα πολύ σοβαρό παιχνίδι μα ταυτόχρονα φοβερό, γοητευτικό, και πολύ ουσιαστικό που χωρίς αυτό δεν ξέρω πως θα ήμουν. Εμένα αυτή η δουλειά με κρατάει πάντα σε εγρήγορση, όπως με κρατάει και πάντα νέα, δημιουργική και με κάνει να σκέφτομαι με πάρα πολύ αγάπη το επόμενο που θα κάνω, δηλαδή το επόμενο παιχνίδι που θα παίξω...



ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

Θέατρο ΧΩΡΑ
Αμοργού 20, Κυψέλη
Τηλέφωνο: 2108673945 

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: 
Τετάρτη στις 21:00, Πέμπτη στις 20:00, Σάββατο και Κυριακή στις 18:00
Από το Blogger.