Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Γεράσιμος Σκιαδαρέσης: "Όταν καλούμαι να υποδυθώ κάποιον πρέπει πρώτα να τον αγαπήσω εγώ και να δικαιολογήσω κάπως τον χαρακτήρα του"




Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης είναι από αυτούς τους ηθοποιούς που σε κάθε έργο καταφέρνει να μεταμορφώνεται δίχως να αλλοιώνεται το μοναδικό υποκριτικό ταλέντο του που τον έχει κατατάξει ως έναν από τους πιο σπουδαίους καλλιτέχνες της γενιάς του. Δες όσα είπε στο thisisjustlife.gr και στον Χρήστο Κωνσταντίνου...


Ας ξεκινήσουμε με την θεατρική παράσταση "Το τίμημα"  που πρωταγωνιστείτε για δεύτερη χρονιά. Πως νιώθετε με την τόσο μεγάλη αποδοχή του κοινού, την περιμένατε;

Όχι δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ, ούτε περιμένεις τέτοια πράγματα. Ήξερα όμως πως είναι ένα πολύ καλό κείμενο και με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο έχω ξαναδουλέψει άλλα ήθελα πάρα πολύ να βρεθώ και πάλι μαζί του. Επιπλέον είναι και ικανοποίηση διότι για μένα είναι αγαπημένη δουλειά και είναι ωραίο και σημαντικό να αισθάνεσαι πως κάτι που  εκτιμάς εσύ, εκτιμάται κι απ'τον κόσμο. Από εκεί και πέρα μου δίνει μεγάλη χαρά που  για δεύτερη χρονιά είμαι με συνεργάτες που τους αγαπώ και περνάω υπέροχα μαζί τους. Είναι μεγάλη ευκαιρία αυτή η συνεργασία που μακάρι να κρατούσε κι άλλα χρόνια.


Δηλαδή το κοινό που θα έρθει να δει την παράσταση τι ακριβώς θα δει, πως θα την περιγράφατε;

Καταρχάς θα έλεγα πως είναι γνήσιο και καλό θέατρο με ένα πολύ καλό κείμενο. Μια παράσταση η οποία αναδεικνύει αυτό το κείμενο, και ηθοποιούς που το υποστηρίζουν με όλη τους την ψυχή.  Αυτό είναι το βασικότερο, ότι είναι καλό απλό θέατρο.


Τις κριτικές τις διαβάζετε;

Αν πέσουν στα χέρια μου τις διαβάζω ναι.


Σε μια αρνητική κριτική πως αντιδράτε;

Όπως και σε μια θετική, με τον ίδιο τρόπο, τις αφήνω στην άκρη. Δεν με ενδιαφέρουν καθόλου.


Οι κριτικές των κριτικών η του κοινού;

Οι κριτικές των κριτικών δεν με ενδιαφέρουν, είναι η άποψη ενός ανθρώπου που είναι και εμπλεκόμενος, όχι κάποιου τυχαίου. Και η οποία μπορεί να κρύβει πολλά από πίσω, συμπάθειες αντιπάθειες, χίλια δυο συμφέροντα, οπότε δεν είναι και δεδομένο ότι είναι και αντικειμενική.  Οκ την άκουσα και είναι σεβαστή η άποψη σου άλλα πάμε παρακάτω, δεν θα  μου αλλάξει κάτι στην παράσταση. Φυσικά αν μέσα σε αυτή δω μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα παρατήρηση μπορεί να την υπολογίσω, να την σκεφθώ και να προβληματιστώ.



Τηλεοπτικά είστε στη σειρά του Αντ1 "Πέτα τη φριτέζα".  Τι σας έκανε να πείτε το "ναι" σε αυτή τη σειρά;

Το πρώτο είναι οι σεναριογράφοι που είναι οι ίδιοι που είχαν γράψει  τον "Αστέρα Ραχούλας". Οπότε ήξερα την γραφή τους και ήξερα πως θα έχω να κάνω με ένα καλό έξυπνο κείμενο που θα έχει ενδιαφέρον υποκριτικά , κι όχι με μια φθηνή κατασκευή.  Επιπλέον ο Γιώργος Κριτικός κι ο Μάκης Πιτταράς προσέχουν πολύ την δουλειά τους κι αυτό  ήταν το πρώτο σημάδι που είχα.  Από εκεί και πέρα ήθελα  και κάποια στιγμή να βρεθώ και με τον Γιάννη Μπέζο που εκτιμάω σαν ηθοποιό. Όμως γενικά είναι μια δουλειά που φαίνεται ότι μπορεί να αντέξει και να πάει καλά, και φυσικά με μια παραγωγή που μπορεί να την στηρίξει σωστά.  Γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνετε, ξεκινάς μια δουλειά μένεις απλήρωτος και σε πέντε μήνες κατεβαίνει η παράσταση η κόβεται η σειρά και η παραγωγή εξαφανίζεται.  Συμβαίνουν τα χίλια μύρια τώρα πια. 

Τα νούμερα τηλεθέασης τα κοιτάτε;

Όχι τα μαθαίνω ορισμένες φορές στο γύρισμα που τα συζητάνε. Δεν τα πιστεύω, δεν θεωρώ πως είναι αντικειμενικά, άλλα πλασματικά και κατευθυνόμενα.  Άλλα σημασία έχει πως αυτά καθορίζουν την πορεία μιας δουλειάς. 

Πώς σας έγινε η πρόταση για την ξένη σειρά "Τhe Durrells";

Πέρασα από κάστινγκ. Υπάρχει ελληνικό γραφείο εδώ που κάνει κάστινγκ για τους Έλληνες ηθοποιούς στη συγκεκριμένη σειρά.

Ήταν καλά τα χρήματα;

Τα χρήματα δεν ήταν τρελά, ήξεραν πού βρίσκονται και τι μισθοί υπάρχουν εδώ άλλα ήταν καλά και σίγουρα. 

Θα σας ενδιέφερε να ξανασυμμετάσχετε σε μια ανάλογη παραγωγή στο εξωτερικό;

Ναι εννοείται. Ποιος δεν θα ήθελε να φύγει. 


Είστε αισιόδοξος η απαισιόδοξος ως Έλληνας για το μέλλον της χώρας μας;

Όχι γενικά είμαι απαισιόδοξος σαν άνθρωπος, σε μια εποχή που ευνοείτε πάρα πολύ αυτό δεν θα μπορούσα εγώ να είμαι αισιόδοξος. 


Πιστεύετε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να ξαναορθοποδήσει;

Ναι δεν το πιστεύω, και να γίνει πάλι τα ίδια χάλια θα κάνουμε. Λάθη πολλά και το θεωρώ πάρα πολύ δύσκολο αν δεν υπάρξουν σοβαρές αλλαγές παιδείας και πολιτισμού για να  δημιουργηθεί μια νέα γενιά Ελλήνων με διαφορετική σχέση με το κράτος και με διαφορετική άποψη για τα πράγματα. Άλλα κάτι τέτοιο το βλέπω πολύ δύσκολο, μα επειδή  και παγκοσμίως τα πράγματα είναι  πια σκατά γιατί να γίνει στην Ελλάδα κάτι τέτοιο. Απλώς εδώ δεν υπάρχει και μια εγνωμία κάτι που να ρυθμίζει την ζωή μας με έναν πιο σαη και σωστό τρόπο να μπορείς να κινηθείς μέσα σε κάποια πλαίσια. Εννοώ στο εξωτερικό είναι πιο εύκολο γιατί υπάρχουν σωστοί νόμοι και μια πιο σταθερή οικονομία και μια καλύτερη σχέση κράτους και πολίτη. Για να αλλάξουν αυτά τα πράγματα εδώ θα πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια, κι αν αλλάξουν.



Ως πατέρας έχετε άγχος για το μέλλον των παιδιών σας;

Ναι πολύ, κι αν είχαν την δυνατότητα να φύγουν με μεγάλη χαρά θα τους έλεγα να το κάνουν, δεν θα το συζητούσα καν. 


Εσείς ακόμα και τώρα σε αυτή την ηλικία θα  φεύγατε απ'την Ελλάδα;

Ναι βεβαίως, άλλα δεν θα έριχνα μαύρη πέτρα πίσω μου. Μου αρέσει αυτός ο τόπος τον αγαπάω  και θα γυρνούσα συνέχεια. Όμως το να είχα μια μόνιμη έδρα αλλού η να δουλεύω αλλού ναι με μεγάλη χαρά θα το έκανα.  


Αν ξαναγίνει το καφέ της χαράς εσείς θα είστε;

Όλοι θα είμαστε, ο Χάρης απλά ανακοίνωσε ότι είναι σύμφωνος ο Αντ1 και ξεκινάει να γράφει τα καινούργια επεισόδια με την Άννα Χατζησοφιά. Άλλα ποτέ κανείς δεν ξέρει κι εγώ επίσης το λέω όπως και η Ρένια ότι δεν ξέρουμε πότε θα τα καταφέρουμε γιατί έχουμε όλοι κάποιες υποχρεώσεις που σε μένα είναι πιο εύκολες, στην Ρένια  μπορεί να είναι πιο δύσκολες και σε κάποιον άλλον  πολύ πιο δύσκολες. Όμως κάποιοι βασικοί δεν μπορούν να λείπουν και απλώς θα περιμένουμε την σωστή στιγμή για να βρεθούμε όλοι, το πότε θα γίνει αυτό είναι ένα θέμα που δεν το ξέρουμε άλλα όλοι το θέλουμε και πιστεύω θα το κάνουμε. 



Πως φαντάζεστε τον ρόλο του Φατσέα δώδεκα  χρόνια μετά;

Δεν θέλω να τον φανταστώ καθόλου, αν και μου έχει πει κάποια πράγματα ο Χάρης μα του λέω "μην μου λες τίποτα άστο, κάν'το μου έκπληξη θα το δω εκείνη την ώρα". Είμαι σίγουρος ότι θα 'ναι κάτι που θα έχει ενδιαφέρον, θα έχει πλάκα και θα χαρώ γιατί ξέρω πως γράφουν τα παιδιά, το μυαλό τους τρέχει και δεν σταματάει, δεν έχει όρια που θα πάει. Οπότε ότι και να 'ναι περιμένω να το ακούσω.

Εσάς σας βρίσκει σύμφωνο να επιστρέψει  η σειρά 12 χρόνια μετά;

Η συγκεκριμένη σειρά έχει τα φόντα γιατί υπήρχανε τότε κάποια παιδιά όπως ο Πάρης Σκαρτσολιάς η η Χαρά που τώρα είναι συνάδελφοι και μπορούν να στηρίξουν τους ρόλους μετά από 15 χρόνια.  Άλλωστε για την σειρά  βοηθάει η ηλικία των ηρώων και των τότε και των τώρα οπότε  δεν θα αλλάξει τίποτα. Επίσης υπήρχαν χαρακτήρες που είχαν ψωμί και μπορείς εύκολα να τους δεις 15 χρόνια μετά τι γίνονται και τι κάνουν.

Ισχύει πως όταν πρωτοδιαβάσατε το κείμενο από "Το καφέ της Χαράς" δεν σας άρεσε;

Όχι αυτό είναι η παρερμηνεία των δημοσιογράφων. Μου άρεσε το κείμενο άλλα θα έλεγα όχι γιατί μου φάνηκε πολύ αρνητικός ο χαρακτήρας του Φατσέα και δεν ήθελα να ταυτιστώ μαζί του. Ειδικά στο χαρτί αυτό φαινόταν πολύ γιατί στα πρώτα επεισόδια που είχα πάρει απατούσε την γυναίκα του, την έπεφτε στη Χαρά, ήταν λαμόγιο, κορόιδευε τους πάντες, σέρβιρε καφέ από ρεβύθι και γενικά έκανε πολλά. 

Όταν καλούμαι να υποδυθώ κάποιον πρέπει πρώτα να τον αγαπήσω εγώ, κι όταν τον αγαπήσω πρέπει να του βρω ελαφρυντικά,  να δικαιολογήσω κάπως τον χαρακτήρα του. Οπότε μοιραία οδηγήθηκα στο να τον κάνω με μια παιδικότητα, να μην είναι τέλος πάντων κακός, και να μην σου πάει η καρδιά να τον κατηγορήσεις και πολύ αυτόν τον άνθρωπο που έχει λίγο το ακαταλόγιστο μα  ταυτόχρονα και κάτι παιδικό. Δεν μπορώ να σου κάνω ανάλυση τι έβαλα στο παίξιμο γιατί δεν είναι συνταγή άλλα έπρεπε με κάποιον τρόπο να τον ερμηνεύσω και να τον φέρω έτσι όπως θα'θελα εγώ, ούτως ώστε να είναι πιο συμπαθής το οποίο φαντάζομαι πως έγινε. Στην συνέχεια τον αγάπησα πολύ γιατί σου μιλάω για την πρώτη εντύπωση που είχα σε ένα γραπτό κείμενο.  Εγώ εξ αρχής είπα πως θέλω να είμαι στο "Καφέ της χαράς"  άλλα με την γυναίκα μου που το συζητούσα είπα πως εδώ μέσα έχει 15 χαρακτήρες, να κάνω τουλάχιστον κάποιον πιο θετικό που να μην είναι τόσο αρνητικός αν και ο μπακάλης ήταν κι αυτός αρχιτσιγγούναρος. 


Συμφωνείτε με την καθημερινή προβολή της σειράς εδώ και 12 χρόνια;

Συμφωνώ δεν συμφωνώ δεν αλλάζει κάτι, άλλα όχι γενικά δεν συμφωνώ. Εμένα ευτυχώς δεν μου έχει κάνει πολύ κακό, γιατί σε άλλους μπορεί να έχει κάνει. Ο Φατσέας παρόλο που με στιγμάτισε δεν με εγκλώβισε σε αντίστοιχους ρόλους και μετά ευτυχώς με εμπιστευόταν και έκανα διαφορετικά πράγματα. Από εκεί και πέρα το συγκεκριμένο σήριαλ δεν θα έπρεπε να παίζεται τόσο πολύ, όταν όμως ακούς κάποιους παππούδες που λένε "ευτυχώς που παίζεται κι έχουμε κάτι να μας κρατάει συντροφιά γιατί δεν έχουμε κάτι άλλο", τότε λέω τουλάχιστον κάποιοι άνθρωποι το χαίρονται και το ευχαριστιούνται.



Εσείς σε ποια ηλικία αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την υποκριτική, και τι σας ώθησε;

Η αναβολή στο στρατό γιατί αισθανόμουν ανώριμος και δεν ήθελα ακόμη να πάω φαντάρος.  Φυσικά πήγα όταν τελείωσα την δραματική,  και τότε παράλληλα με την θητεία μου έκανα και μαθήματα σκηνοθεσίας.  Στην σχολή αυτή ήθελα να πάω για συγκεκριμένους λόγους κι όχι για να γίνω σκηνοθέτης, ήταν σαν ένα είδος σεμιναρίου γι'αυτά που είχα μάθει στην δραματική και επειδή με ενδιέφερε πάρα πολύ το σινεμά. 


Ποια τα πρώτα συναισθήματα σας όταν μπήκατε στη σχολή;

Καταρχάς ανακάλυψα έναν κόσμο που με ενδιέφερε πάρα πολύ. Όλη αυτή τη δουλειά της υποκριτικής δεν την είχα μοιραστεί, είχα παίξει ερασιτεχνικά σε κάποιες παραστάσεις, και ήταν κάτι που με ευχαριστούσε να το βλέπω η να ασχολούμαι με αυτό , άλλα δεν το είχα σκεφθεί ποτέ σαν επαγγελματική αποκατάσταση ούτε ότι θα μείνω σε αυτή τη δουλειά. Οπότε όταν μπήκα στη σχολή λέω "Ωπ εδώ είμαι αυτό με ενδιαφέρει πάρα πολύ",  και ήταν η πρώτη φορά που ήμουν πολύ συνεπής και καλός με την δουλειά μου. Εν τω μεταξύ δεν ήμουν καλός μαθητής γιατί στη σχολή πολλοί καθηγητές θέλανε κάτι πολύ διαφορετικό από μένα που εγώ δεν ήθελα να το δώσω και δεν ανταποκρινόμουν, η ίσως δεν ήμουν αρκετά καλός σε αυτό που ζητούσαν. Τελικά την τελείωσα με έναν πολύ σχετικά κακό βαθμό, νομίζω 14 με άριστα το 20.   Ήμουν ένας κακός μαθητής που υπολόγιζαν πως δεν θα κάνει τίποτα στην ζωή του. 


Όμως τους διαψεύσατε.

Ναι κι αυτό με δίδαξε ότι δεν μπορείς να είσαι σίγουρος σε αυτή τη δουλειά ποιος κάνει η δεν κάνει. Εγώ σύμφωνα με την γνώμη των περισσότερων καθηγητών δεν έκανα για ηθοποιός, λίγοι έλεγαν το αντίθετο και ίσως είχαν δίκιο, ίσως τότε δεν είχα ξεκλειδώσει τον εαυτό μου, δεν ξέρω τι είχε γίνει. 

Τι είναι για σας η υποκριτική; 

Ένα θείο δώρο αυτοανάλυσης που μου λύνει πάρα πολλά προβλήματα τα οποία ενδεχομένως θα είχα αν δεν έπαιζα στο θέατρο. Κι αυτό γιατί στο θέατρο είσαι γυμνός δεν μπορείς να κρυφτείς, και μέσα από τους διάφορους ρόλους που παίζεις αναλύεις τον εαυτό σου, τον ξεδιπλώνεις, τον κάνεις κομματάκια και βρίσκεις πάρα πολλές άκρες. Άρα η υποκριτική για μένα είναι και θεραπεία..


Άλλαξε πράγματα στον χαρακτήρα σας;

Η ενασχόληση μου με το θέατρο θεωρώ πως με έκανε καλύτερο άνθρωπο, με έμαθε να αποδέχομαι τις διαφορές στις ανθρώπινες συμπεριφορές, που τις καταλαβαίνω ενώ σκέφτομαι πριν κρίνω και μιλήσω. Γενικά πιστεύω πως με έχει κάνει πολύ καλό σαν χαρακτήρα, σαν άνθρωπο κι αυτό είναι το σημαντικότερο απ'όλα.




Δηλαδή άλλαξε πράγματα πάνω σας απ'όταν ξεκινήσατε το θέατρο έως τώρα;

Νομίζω ναι. Δεν πιστεύω ότι όλα αυτά τα χρόνια ενασχόλησης με άφησαν τον ίδιο άνθρωπο που ήμουν όταν ξεκίνησα.  Αυτό που εγώ έχω δει είναι ότι γενικά έμαθα ότι πρέπει να σκέφτομαι πάντα γιατί έγινε το καθετί , γιατί είπε αυτός αυτό και ούτω καθ'εξής. Δηλαδή το γιατί αυτό να το ψάχνω πριν βγάλω ένα πρόχειρο συμπέρασμα. Εν τω μεταξύ το γιατί αυτό γίνετε και με τους ρόλους στο γιατί λέγετε αυτή η κουβέντα, διότι δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται. Σε αυτό με βοήθησε το θέατρο, στο να διαβάζω καλύτερα την ανθρώπινη συμπεριφορά κάνοντας με κι εμένα έναν καλύτερο άνθρωπο που αποδέχεται πιο εύκολα κάποια πράγματα από άλλους. 


Υποκριτικά ποιοι ρόλοι σας ενδιαφέρουν;

Όσοι έχουν περισσότερα επίπεδα να δουλέψεις και να ψάξεις, δηλαδή όσο πιο σύνθετος και μπερδεμένος είναι ένας ρόλος τόσο πιο γοητευτικός είναι για τον ηθοποιό. 


Ο διαχωρισμός που γίνετε μεταξύ ποιοτικού και εμπορικού θεάτρου υπάρχει;

Όχι όχι όχι, για μένα καθόλου, έχω δει εκτρώματα ποιοτικά και αριστουργήματα εμπορικά.


Ποιοι συγγραφείς είναι πιο κοντά σας;

Μου αρέσουν γενικότερα οι σύγχρονοι Ισπανοί συγγραφείς, ενώ από κλασσικούς ο  Σαίξπηρ, ο Τσέχωφ άλλα κι άλλοι πολλοί.


Έχετε κάποιους ρόλους απωθημένο σε έργα τους που θα θέλατε να ερμηνεύσατε;

Όχι τους συγκεκριμένους δεν τους έχω αγγίξει καθόλου, είναι πάρα πολύ μεγάλοι συγγραφείς. 
Άλλωστε δεν με ενδιαφέρουν οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι γιατί κάποια έργα μέσα έχουν κι άλλους  δεύτερους εξαιρετικούς.



Έχουμε τώρα καλό θέατρο στην Ελλάδα;

Είμαστε μια χώρα που αγαπάει το θέατρο, γεννάει το θέατρο άλλα δεν είναι απαραίτητα καλό.  Βλέπω ότι τα τελευταία χρόνια το πράγμα γίνετε λιγάκι στάσιμο, και  έχουν κάνει πάρα πολλά πράγματα κακό σε  αυτή τη δουλειά που τώρα τα πληρώνουμε. Υπάρχουν πολλά δήθεν σε αυτή τη δουλειά, και από πολλούς υπάρχει ένας περίεργος ναρκισσισμός που δεν συνοδεύεται αν θέλεις κι απ'την απαραίτητη παιδεία. Υπάρχει μια απαξίωση σε πολλούς για την δουλειά τους με αποτέλεσμα να περνάνε στη γωνία, και επίσης υπάρχει μια έντονη δράση του τύπου όπου στηρίζει συγκεκριμένες δουλειές και παραστάσεις πολύ πριν καν αυτές ανέβουν, και τις οποίες διαφημίζει ως υπέροχες παραστάσεις, άλλα όταν ανεβαίνουν να μην είναι ούτε υπέροχες, άλλα ούτε και καλές.  Οπότε αυτό έρχεται σε μια σύγκρουση με το κοινό, κι απ'την άλλη πλευρά συντηρεί κάποιους ανθρώπους που επιβιώνουν ως μεγάλοι σκηνοθέτες κι ως μεγάλοι ερμηνευτές, χωρίς πραγματικό αντίκρισμα από κάτω, είναι κάπως σαν να έχεις λεφτά χωρίς χρυσό στο θησαυροφυλάκιο. Έχεις πολύ θέατρο, πολλές παραστάσεις, πολλούς μεγάλους σκηνοθέτες , πολλούς διαφορετικούς υποτίθεται εκφραστές διαφόρων ρευμάτων άλλα δεν έχεις από κάτω την απαραίτητη παιδεία και γνώση να το στηρίζει όλο αυτό, είναι πολύ τζούφιο το οικοδόμημα.


Εμπιστεύεστε τους νέους σκηνοθέτες;

Γενικά τους εμπιστεύομαι, είμαι από τους ηθοποιούς που παραδίνονται σε έναν σκηνοθέτη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα τα πάμε πάντα καλά, έχουν υπάρξει και περιπτώσεις που δεν τα βρήκαμε άλλα εγώ ξεκίνησα με την διάθεση "πάρε με κάνε με ότι θες, είμαι εδώ για να υπηρετήσω αυτό που έχεις στο μυαλό σου". 

Εάν ο σκηνοθέτης με πείσει και συμφωνήσω μαζί του και έχει έναν στόχο που τον καταλάβω και τον σεβαστώ, τότε κι εγώ θεωρώ πως είμαι πολύ υπάκουος και πειθαρχημένος ηθοποιός. 
Δεν είμαι από τους ηθοποιούς που λένε πως αν ανέβει η παράσταση θα κάνω εγώ τα δικά μου, δηλαδή απ'αυτούς που αλλάζουν τον ρόλο τελείως κάνουν τα δικά τους και ξεχνάνε την σκηνοθεσία. Εγώ θέλω να υπηρετώ το όραμα του σκηνοθέτη. 


Θεατρική παιδεία έχουμε όπως πρέπει στην Ελλάδα;

Όχι που να την βρούμε, έχουμε πολλές σχολές άλλα δεν έχουμε παιδεία. Καταρχάς δεν έχουμε στα σχολεία  και ειδικά στα Λύκεια εκεί που θα έπρεπε λίγο παραπάνω να υπάρχει. Ούτε καν σε παραστάσεις δεν πηγαίνουν τα παιδιά. 

Έχουμε πολλούς θεατρολόγους άλλα δεν έχουμε θεατρική παιδεία  και δεν βοηθάει το υπουργείο πολιτισμού, και το σύστημα γενικά.  


Σας ενοχλεί αυτό, ότι οι νέοι δεν διδάσκονται;

Ναι δεν μ'αρέσει. Από την άλλη είναι τόσες πολλές οι πληγές στην παιδεία που κανείς δεν θα σταθεί σε αυτό. 


Θέατρο, σινεμά η τηλεόραση, που αισθάνεστε πιο δημιουργικός;

Και στα τρία, όταν η δουλειά έχει προδιαγραφές για κάτι καλό, υπάρχει ένα καλό σενάριο και συνεργάτες με μεράκι και κέφι βουτάω βαθιά και το ευχαριστιέμαι όπου κι αν είναι αυτό.


Πως είναι η συνεργασία με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο;

Για μένα ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος αποτέλεσε πρότυπο, τον εκτιμούσα πάρα πολύ ως ηθοποιό και είχα την τύχη να τον γνωρίσω πολύ μικρός καθώς η πρώτη φορά που δούλεψα μαζί του ήταν σε μια ταινία του Κουτσομύτη. Πάντα έβλεπα την κοινωνική του δράση-στάση και την εκτιμούσα και την θαύμαζα. Όταν όμως τον γνώρισα εντυπωσιάστηκα και είπα ότι εγώ τέτοιος άνθρωπος και τέτοιος ηθοποιός θέλω να γίνω. Αποτέλεσε για μένα ένα πρότυπο, έναν οδηγό γιατί συνδύαζε δύο πράγματα πολύ σημαντικά, το ταλέντο και την παιδικότητα, την χαρά. Ο Γιώργος είναι απ'τους λίγους ανθρώπους που μου έδωσαν την αίσθηση ότι δεν είναι απαραίτητο για να είσαι καλός ηθοποιός να είσαι τρελός, να είσαι περίεργος, να είσαι κακός και να έχεις μια ζωή με ποτά και ναρκωτικά. Όχι, μπορείς να είσαι μια χαρά άνθρωπος, να χαίρεσαι, να γελάς σαν παιδί και να είσαι καλός ηθοποιός. 

Ρένια Λουιζίδου;

Η Ρένια είναι αγαπημένη, και είναι η πρώτη φορά που βρεθήκαμε μαζί θεατρικά κάτι που τρία χρόνια στο καφέ το είχαμε απωθημένο. Και είμαι πολύ ευχαριστημένος γιατί κολλάμε πολύ πάνω στην σκηνή, κάνουμε ωραίο γκελ και αισθάνομαι πάρα πολύ καλά όταν παίζω μαζί της. Την εκτιμώ πάρα πολύ. 


Και τέλος τι ευχή θα δίνατε στον εαυτό σας;

Μόνο υγεία. Τίποτα άλλο.


Από το Blogger.