Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Κωνσταντίνα Νικολαΐδη: Με ιντριγκάρουν τα έργα που έχουν ηθικά διλήμματα, όπως το καλό και το κακό




Η επιτυχημένη σκηνοθέτης της επί πέντε χρόνια Sold Out παράστασης "Οι 12 ένορκοι", Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, μιλά στον Χρήστο Κωνσταντίνου και στο thisisjustlife.gr

Καταρχάς θέλω να μου πεις πώς σου ήρθε η ιδέα να ανεβάσεις τους ενόρκους; 

Είχα ανεβάσει το "The man from the earth" που εκτυλίσσεται σε ένα δωμάτιο και για το οποίο σε ένα site έγραψαν μια καλή κριτική που στο τέλος έλεγε τώρα σειρά έχουν οι 12 ένορκο. Εγώ τότε δεν την ήξερα την ταινία, οπότε όταν έψαξα και την βρήκα, λέω πω πω μαυρόασπρη ταινία του 1957 με 12 άντρες σε ένα δωμάτιο θα βαρεθώ να κάτσω να την δω, Άλλα μόλις κάθισα και την είδα έμεινα μιάμιση ώρα εκεί χωρίς να φύγει το μυαλό και η συγκέντρωση μου. Και με το που τελείωσε είπα "αν εδώ ήταν μια φορά δυνατό, στο θέατρο θα ήταν 100 φορές". Έτσι βρήκα τα δικαιώματα και το έκανα. 

Ήταν εύκολη η μεταφορά του έργου στην σκηνή;

Είχαμε σαν οδηγό, την ταινία, παιζόταν και η παράσταση στο Λονδίνο όπου πήγα και την είδα, άλλα άλλο μπάτζετ, άλλο ανέβασμα, κι άλλη προσέγγιση μα εγώ πήρα κάποιες εικόνες. Δεν ήταν δύσκολη η μεταφορά άλλα ήθελε μια προσοχή στην εμβάθυνση αυτών που λέγονται. Δηλαδή το πως θα ειπωθούν ώστε να μη γίνει πολύ διδακτικό στον θεατή μα ταυτόχρονα να τον κρατήσει ενεργό γιατί ακούγονται πάρα πολλά στοιχεία και δεν πρέπει να κουραστεί και να πει δεν μ'αρέσει. Χρειάζεται νατουραλισμός, ρεαλισμός, για κάποια στοιχεία που θέλουν μια προσοχή και οι ηθοποιοί πάνω απ'όλα και μαζί μου το προσέξαμε αυτό.

Η επιλογή των ηθοποιών ήταν εύκολη;

Ναι ήταν, ειδικά την πρώτη χρονιά που οι περισσότεροι ήταν φίλοι. Κι όσοι ήξεραν την ταινία άλλα κι όσοι δεν την ήξεραν την είδαν και τους άρεσε πάρα πολύ

Την περίμενες την τόσο μεγάλη επιτυχία;

Τότε όχι γιατί σκηνοθετικά δραστηριοποιούμουν μόνο ενάμιση χρόνο οπότε δεν ήξερα πως θα πήγαινε. Ξεκίνησε δευτερότριτα και είχαμε πει θα πήγαινε μέχρι Γενάρη. Όμως τα απανωτά sold out απ'την πρώτη κιόλας μέρα έκαναν την παράσταση να φτάσει αισίως την 5η χρονιά. 

Θα υπάρξει και 6η σεζόν;

Πιθανότατα έτσι όπως δείχνουν τα πράγματα. Αυτό όμως θα εξαρτηθεί απ'τον κόσμο και τους ηθοποιούς, γιατί όσο δεν χρειάζεται να κάνω πολλές αντικαταστάσεις είναι πιο εύκολο διότι αυτό απαιτεί πολύ χρόνο. Πάντως η ανταπόκριση του κόσμου φέτος είναι εξαιρετική, κι όταν ο άλλος ακούει 5η σεζόν και σχεδόν sold out τον ιντριγκάρει πολύ. Μάλιστα κάποιοι θεατές έχουν έρθει και δεύτερη άλλα και τρίτη φορά για να το ξαναδούν. 

Έχεις ακούσει σχόλια των θεατών όταν βγαίνουν απ'την αίθουσα;

Όσες φορές τυχαίνει και είμαι εδώ δεν έχω ακούσει κάτι αρνητικό. Άλλα περνάνε από δίπλα μου και μη γνωρίζοντας πως το έχω σκηνοθετήσει εγώ τους ακούω ενθουσιασμένους να συζητάνε μεταξύ τους κι αυτό σαφώς και με χαροποιεί. Αν και το πόσο τους άρεσε αυτό που είδαν το καταλαβαίνεις κι από το χειροκρότημα τους στο τέλος που δεν λέει ψέμματα ποτέ.

Τρύφωνας Καρατζάς....


Ο Τρύφωνας Καρατζάς τα τελευταία τέσσερα χρόνια άνηκε στην οικογένεια των 12 ενόρκων , ο οποίος ήταν και φίλος μας πέρα από συνεργάτης και τον αγαπήσαμε πάρα πολύ, πάνω απ'όλα σαν άνθρωπο και μετά σαν καλλιτέχνη - ηθοποιό. Ήταν πολύ κοντά με όλον τον θίασο κι όλοι κάναμε παρέα, μα η απώλεια του που εντάξει είχαμε τον χρόνο λίγες μέρες πριν να την σκεφτούμε ότι πιθανότατα θα συμβεί πονάει κι όσο και να προετοιμαστείς είναι δύσκολη. Όμως χαιρόμαστε που έζησε όμορφα γεμάτα χρόνια στο θέατρο άλλα και στην ζωή του και η τελευταία του παράσταση ήταν μαζί μας όπου του δώσαμε χαρά, χαμόγελα, ενέργεια, αγάπη, και ζωή, κάτι που μας κάνει όλους πολύ χαρούμενους. 



Τι άλλαξε σε σένα μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια;

Πολλά, κι όσο εγώ αλλάζω αλλάζει και η σκηνοθεσία της παράστασης. Κι αυτό συμβαίνει με οποιαδήποτε παράσταση πάει χρόνια γιατί θεωρώ πως αν ο σκηνοθέτης δεν την παρατήσει και είναι εκεί δίπλα δεν γίνετε να μην δει καλυτερεύσεις και βελτιώσεις, η να μη του γεννηθούν νέες ιδέες. Και εφόσον αλλάζουν και οι ηθοποιοί, που κάποιες φορές μου δίνουνε τροφή, γιατί κάποιος θα πει μια ατάκα διαφορετική κι εγώ θα σκεφτώ και θα πω "ααα κι ο άλλος θα μπορούσε να απαντήσει έτσι". Δηλαδή και οι ίδιοι οι ηθοποιοί το πάνε κάπου το θέμα. 

Νιώθεις πως κατά κάποιον τρόπο έχεις καθιερωθεί στον χώρο;

Κοίτα πλέον είναι μια πολύ γνωστή παράσταση διότι όλοι έχουν ακούσει τους 12 ενόρκους ακόμα κι αυτοί που δεν είναι θεατρόφιλοι ή δεν μένουν καν στην Αθήνα. Είναι χαρά μου προφανώς και χαίρομαι πολύ περισσότερο όχι λόγω των εισιτηρίων και της ανταπόκρισης αν θες επαγγελματικά, άλλα λόγω του ότι βλέπω πως μπαίνουν και πως βγαίνουν οι θεατές. Και ελπίζω αυτό που έχουν πάρει από την παράσταση βγαίνοντας είναι να μην κρίνουμε η να μην καταδικάζουμε εύκολα και να δίνουμε μια δεύτερη ευκαιρία στον εαυτό μας, στις ζωές μας άλλα και στις ζωές των άλλων. Κάτι που εύχομαι να το παίρνουν και παραπάνω από τη μιάμιση ώρα που κρατάει η παράσταση. 

Εσύ δίνεις στην ζωή σου δεύτερη ευκαιρία;

Ναι φυσικά. Δεύτερη, τρίτη, τέταρτη όσες ευκαιρίες θέλει ο άλλος.

Έχεις σκεφθεί το ενδεχόμενο να μεταφέρεις την παράσταση σε μεγαλύτερο χώρο;

Όχι αν και έγιναν κάποιες προτάσεις απ'την πρώτη κιόλας χρονιά άλλα το Αλκμήνη μας άνοιξε την πόρτα ενώ προηγουμένως είχα χτυπήσει πολλές άλλες σε άλλα θέατρα. Άλλα όταν το ΑΛΚΜΗΝΗ μου την άνοιξε και έχω πια μια πολύ καλή και φιλική σχέση με τα δύο παιδιά που έχουν το θέατρο κι ο κόσμος έρχεται θεωρώ ότι δεν θέλω να το πάω σε μεγαλύτερο χώρο. Θέλω όσο συνεχίζει και πηγαίνει να βρίσκεται εδώ στο "σπίτι" του. 

Νιώθεις μια δικαίωση που η παράσταση αυτή πέτυχε και την οποία όπως προείπες κάποια θέατρα την απέρριψαν;

Όχι ακριβώς δικαίωση, άλλα χαίρομαι ότι αυτοί που φοβήθηκαν τότε τώρα γνωρίζουν την παράσταση και κατ'επέκταση γνωρίζουν και μένα. Επίσης όταν το αποτέλεσμα με αντιπροσωπεύει και λέω είμαι εγώ εκεί μέσα κι αυτό που βλέπετε είναι αυτό που θέλω να δείτε, και αρέσει στον κόσμο, υπάρχει μια δικαίωση ότι προσέφερα κάτι κι ο άλλος το πήρε. Και το παίρνουν πολλοί.

Εσένα τι σε ώθησε να ασχοληθείς με την σκηνοθεσία;

Εγώ ηθοποιός έχω τελειώσει στην σχολή του Γιώργου Αρμένη, άλλα από τότε λίγο πολύ σκηνοθετούσα κάποια έργα που είχα γράψει, η κάποια άλλα που είχα πάρει από εκεί. Οπότε νομίζω μέσα απ'την σχολή είχε ήδη ξεκινήσει αυτό που δεν ήξερα τι ήταν, και πως γινόταν από θέμα εμπειρίας. Αγαπώ πάρα πολύ τους ηθοποιούς σαν ανθρώπους η σαν καλλιτέχνες γιατί οι περισσότεροι είναι πολύ επίπεδοι και ευαίσθητοι, άλλα εμένα δεν θα μου ταίριαζε κάθε μέρα συγκεκριμένη ώρα να πάω και να πω τα ίδια λόγια. Ενώ σαν σκηνοθέτης ξέρω ότι θα καθίσω δύο τρεις μήνες θα δουλέψω σε κάτι,θα το σκηνοθετήσω και μετά θα το παραδώσω. Δηλαδή δεν είναι απαραίτητο να είμαι συνέχεια εκεί κι αυτό μ'αρέσει. 

Σαν σκηνοθέτιδα ποια έργα σε ιντριγκάρουν;

Με ιντριγκάρουν πολύ αυτά που έχουν ηθικά διλήμματα, όπως το καλό και το κακό ή τα φιλοσοφικά πάρα πολύ, όπως τώρα "Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς" του Τολστόι που είναι μια φιλοσοφική νουβέλα και ήθελα να τη διασκευάσω θεατρικά ώστε να μπορέσει ο οποιοσδήποτε να το παρακολουθήσει. Αυτά τα έργα μου αρέσουν, αυτά που δεν θα λέγαμε ότι είναι και θεατρικά γιατί δεν είναι. 



Πιστεύεις πως έχουμε καλό θέατρο στην Ελλάδα;

Θεωρώ ότι έχουμε εν δυνάμει καλό θέατρο.

Ηθοποιούς;

Υπάρχουν πολύ καλοί εκεί έξω. Δεν είναι όλοι αυτοί που βλέπουμε από την τηλεόραση, γιατί οι περισσότεροι η αυτοί που προωθούνται σαν ταλέντα για μένα δεν είναι. 

Δηλαδή υπάρχουν κλίκες στον χώρο;

Βέβαια υπάρχουν κι αυτό μόνο την τέχνη πλήττει και την διαπαιδαγώγηση των θεατών, διότι πλέον ο θεατής έχει φτάσει σε ένα σημείο να μην καταλαβαίνει πότε υπάρχει αλήθεια, και πότε ο ηθοποιός παίζει αληθινά γιατί έχει γίνει ένα μεγάλο πουσάρισμα από την τηλεόραση κι αυτό δεν σημαίνει πως οι ηθοποιοί της τηλεόρασης δεν παίζουν καλά, άλλα λόγω των συνθηκών, λόγω της κούρασης, της ταχύτητας και λόγω του μπάτζετ δεν μπορούν να προσεγγίσουν τον ρόλο. Οπότε όταν γαλουχείτε έτσι το κοινό δεν καταλαβαίνει μετά ποιος παίζει καλά και ποιος όχι. Σου λέει "α ωραία παίζουν όλοι", μα δεν είναι αλήθεια αυτό το πράγμα, είναι κάτι ψεύτικο.

Εσένα σε ενοχλεί που τα τελευταία χρόνια έχουν παρεισφρήσει στο επάγγελμα του ηθοποιού άτομα που έχουν γίνει γνωστά από άλλους χώρους;

Δεν με βρίσκει σύμφωνη γιατί υπάρχουν τόσοι καλοί ηθοποιοί εκεί έξω, παιδιά σπουδαγμένα, που χορεύουν, τραγουδάνε και παίζουν εξαιρετικά. Οι νέοι ηθοποιοί είναι πολύ ταλαντούχοι και δεν υπάρχει λόγος να πάρεις κάποιον που δεν έχει σπουδάσει. Ο μόνος λόγος για να πάρεις πχ μια τραγουδίστρια η έναν τραγουδιστή είναι για το όνομα δηλαδή το να είναι γνωστός ο άλλος που το καταλαβαίνω κι αυτό από άποψη παραγωγής άλλα θα πρέπει κάπως κι ο κόσμος να μην τσιμπάει με αυτό. Πρέπει να πάει να δει την καλή παράσταση, να μην πάει επειδή παίζει ο τάδε γνωστός τραγουδιστής η η τάδε γνωστή τραγουδίστρια . Με βάση το σκεπτικό του παραγωγού όλο αυτό γίνετε για να φέρει πιο πολλά εισιτήρια άλλα είναι πολύ λάθος. Όμως κι αυτός το κάνει επειδή ο κόσμος το ζητάει. 

Κωμωδία σε ενδιαφέρει να σκηνοθετήσεις;

Δεν είναι οι προτεραιότητες μου για να πω την αλήθεια. Εκτός αν έρθει κάποιο κείμενο κωμωδίας ή μαύρης κωμωδίας που να έχει ουσιαστικά πράγματα να πεί. Κι όταν αυτό συμβαίνει εγώ ακολουθώ, άλλα δυστυχώς οι περισσότερες κωμωδίες δεν έχουν το κείμενο και το υπόβαθρο που θα μπορούσαν να έχουν. Επίσης θεωρώ πιο δύσκολο να γράψεις μια κωμωδία σε σχέση με ένα δράμα που θα έχει κάποιο υπόβαθρο και κάποια μηνύματα. Μα δυστυχώς στην συγγραφή κωμωδίας το χάνουμε οπότε λέμε άστο να βγάλει γέλιο θυσιάζοντας το κείμενο.

Είναι εύκολο να σκηνοθετεί ένας ηθοποιός;

Θεωρώ πως ναι. Το έχεις περάσει αυτό, το έχεις διδαχτεί και αν έχεις αγάπη προς τους ηθοποιούς σου σε συνδυασμό με μια Χ γνώση υποκριτικής σε βοηθάει να τους ξεμπλοκάρεις σαν σκηνοθέτης αν χρειαστεί.

Έχω καταλάβει πως σε ενδιαφέρουν τα έργα που διαπραγματεύονται το καλό και το κακό. Ποιο κατά την γνώμη σου νικάει στο τέλος;

Το καλό, και το ότι ζούμε το αποδεικνύει, γιατί με όλα αυτά που υπάρχουν και θα μπορούσαν να καταστρέψουν τον πλανήτη και όλα εμείς ζούμε ακόμα. 



Πως είσαι σαν χαρακτήρας;

Αισιόδοξη. Υπάρχουν στιγμές που πέφτω μα ξανασηκώνομαι αμέσως. 

Τι είναι αυτό που μπορεί να σε ρίξει;
Η αδικία. Η αδικία με εξοργίζει, κυρίως όταν συμβαίνει στους άλλους άλλα κι όταν συμβαίνει σε μένα. Όμως σε μένα την διαχειρίζομαι λίγο διαφορετικά. 

Η φιλανθρωπία τι ρόλο παίζει στην ζωή σου;

Προσπαθώ μεγάλο. Έχουμε σε όλες τις παραστάσεις φιλανθρωπικό χαρακτήρα κι αυτό τις περισσότερες φορές αναφέρεται. Ο κουμπάρος μου έχει ένα σχολείο στην Ουγκάντα όπου πηγαίνουν ορφανά παιδιά κι εγώ ουσιαστικά βρίσκω ανάδοχους στην Ελλάδα οι οποίοι με ένα πολύ μικρό ποσό τον χρόνο επιτρέπουν σε ένα παιδί να πάει σχολείο εκεί και να έχει τα βιβλία του, τα φάρμακα του, τα ρούχα του και το φαγητό του. Παράλληλα βοηθάμε και αξιόλογους οργανισμούς στην Ελλάδα που έχουν πολύ μεγάλη ανάγκη αυτή τη στιγμή.

Σωστή θεατρική παιδεία έχουμε;

Όχι, και με ενοχλεί αυτό. Δεν υπάρχει στα σχολεία, αν και τα δημοτικά πηγαίνουν και βλέπουν αρκετό θέατρο. Άλλα πρέπει η θεατρική παιδεία να μπει μέσα στα σχολεία κι όχι μόνο για υποκριτική. Τα περισσότερα παιδιά δεν ξέρουν, τι είναι ο σκηνοθέτης και τι κάνει ούτε αυτός, άλλα ούτε τι κάνει ο σκηνογράφος, η ο φωτιστής. Θεωρούν πως υπάρχει μόνο ο ηθοποιός.

Πιστεύεις στην Θεία δίκη;

Ναι άλλα όχι όπως την έχουμε στο μυαλό μας απλοϊκά, ένας παράδεισος η μια κόλαση, επειδή η Θεία δίκη είναι οι επιλογές μας, αυτές που γράφουν και δεν ξεγράφουν, που μας καθορίζουν και μας δημιουργούν κιόλας. Είναι αυτό που λέμε όταν φτάσεις σε σημείο σιγά σιγά να φιμώσεις τη συνείδηση σου μετά είναι πάρα πολύ δύσκολο να την ξεφιμώσεις κι αυτό ουσιαστικά είναι η Θεία δίκη, είναι η κόλαση το να είσαι σε ένα σημείο μέσα από την επίγεια ζωή σου και να φιμώνεις την συνείδηση σου ξανά και ξανά και ξανά και πλέον και προ θανάτου και μετά δεν θα την ακούς. 

Αξίζει κάποιος εν έτη 2019 να ακολουθήσει το επάγγελμα του ηθοποιού η του σκηνοθέτη;

Μόνο αυτό δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να τον συντηρήσει. Μάλλον πολύ δύσκολα. 

Η όλη αυτή πληθώρα παραστάσεων;

Εμένα με βρίσκει σύμφωνη όταν μπορούν να συντηρούνται, κι αυτά που λέγονται και συμφωνούνται με τους παραγωγούς να τηρούνται , γιατί πολλές φορές δεν συμβαίνει αυτό με αποτέλεσμα οι ηθοποιοί άλλα και οι συντελεστές να μην πληρώνονται. Όταν αυτό δεν συμβαίνει και η συμφωνία είναι οκ τότε όσες πιο πολλές παραστάσεις τόσο το καλύτερο. Και καλές και κακές παραστάσεις, δεν έχει να κάνει, είναι σχετικό τι είναι κακό και τι είναι καλό.

Διαβάζεις τις κριτικές;

Όχι. Άλλωστε καλύτερη κριτική από το πως αντιδρούν οι θεατές κατά την διάρκεια της παραστάσεις η τι λένε στο τέλος δεν υπάρχει. Κι εμένα αυτό με ενδιαφέρει. 

Πώς ένιωσες που μια άλλη παράσταση που έχεις σκηνοθετήσει το "Εκτός ύλης" παίχτηκε στη βουλή; 

Εντάξει και μόνο γι'αυτό άξιζε όλη η παράσταση, που βέβαια έκανε μεγάλο ταξίδι, παιζόταν εδώ στο Αλκμήνη την πρώτη χρονιά, άλλα και περιόδευσε φτάνοντας μέχρι τις Βρυξέλλες. Όμως η παράσταση στην Βουλή ήταν το κερασάκι στην τούρτα και το πιο ωραίο. Ακούσαμε πολύ καλά λόγια από τους βουλευτές που ήταν εκεί και ήταν κάπως περίεργο γιατί δεν χαϊδεύει τα αυτιά κανενός και λέει πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε υπεύθυνοι όχι μόνο οι πολιτικοί. Ήταν πολύ ωραία και μοναδική εμπειρία.

Αν μπορούμε να πούμε πως ισχύει ο διαχωρισμός ποιοτικού και εμπορικού θεάτρου, μπορεί αυτός να συνδυαστεί;

Για κάποιες παραστάσεις ισχύει, για κάποιες άλλες όχι. Μπορεί να είναι ποιοτικό και εμπορικό ταυτόχρονα κι αυτό είναι δική μας δουλειά να το κάνουμε στο κοινό. Εμείς πρέπει να διώξουμε από το μυαλό του θεατή ότι το θέατρο είναι μια σαχλοκωμωδία η ότι είναι μια βαριά κουλτούρα που δεν θα καταλάβει κανείς τίποτα. Γιατί εμείς οι δημιουργοί οφείλουμε να κάνουμε όλους τους θεατές να καταλάβουν τι γίνετε πάνω. Όχι μια ψευτοκουλτούρα που ταυτόχρονα αυτό να σέβεται τον θεατή και να μην είναι μια σάχλα. Μπορούμε να το κάνουμε και οφείλουμε να το κάνουμε. 

Υπάρχει ψευτοκουλτούρα στην χώρα;

Ναι υπάρχει, μα από τον σκηνοθέτη ξεκινάνε όλα. Το μεγαλύτερο έργο του σκηνοθέτη δεν είναι να στήσει μια παράσταση και να πει πήγαινε εσύ εκεί, εσύ εκεί κάνε αυτό κάνε το άλλο. Δεν είναι να δίνει εντολές, είναι ουσιαστικά να εμφυσήσει μέσα στους ηθοποιούς να τους κάνει να καταλάβουν τι συναισθήματα θέλουμε να περάσουμε στον θεατή πως θα τα περάσουμε ούτως ώστε να είναι καθαρά και πως θα γίνει μια μετουσίωση. Αυτή είναι η δουλειά του σκηνοθέτη κι όχι κάτι άλλο. Πρέπει όλοι να καταλαβαίνουν, κι αυτό δεν έχει να κάνει με την κουλτούρα, γιατί η πιο μεγάλη κουλτούρα είναι το να καταλάβουν όλοι την παράσταση. 

Έως τώρα πόσα περίπου άτομα έχουν παρακολουθήσει τους 12 ενόρκους;

Ήμασταν στους 80.000 τώρα πρέπει να έχουμε φτάσει τους 90.000.

Τι ευχή θα έδινες στον εαυτό σου;

Ωραίες συνεργασίες, γιατί όταν αυτές είναι ωραίες και η παράσταση για κάποιον λόγο να δεν πάει τόσο καλά εμπορικά είμαι ευτυχισμένη. Οπότε αυτή την ευχή μου δίνω οι συνεργασίες μου να είναι υγιής, γεμάτες αγάπη, και με όσο δυνατόν λιγότερο εγωισμό απ'όλους. 

Και τι είναι για σένα θέατρο;

Όπως προείπα συνεργασία, οικογένεια. Είναι σπίτι σου μετά η παράσταση.


Πες μου λίγα λόγια για την νέα σου παράσταση.

Η παράσταση "Gagebirds" είναι ένα έργο του David Camton γραμμένο το 1971 άλλα πολύ επίκαιρο και διαχρονικό που μιλάει για τον οικειοθελή εγκλωβισμό του ανθρώπου. Δηλαδή του ανθρώπινου νου, της ανθρώπινης ψυχής, και το ότι ο καθένας κλείνεται στον μικρόκοσμο του ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν μπάρες, κάγκελα, κλειδαριές και λουκέτα  δεν κάνει κίνηση να βγει έξω στη φύση είτε μεταφορικά, είτε κυριολεκτικά, να ενωθεί με τον ανώτερο εαυτό του και να αποκτήσει ελευθερία. Θεωρώ πως είναι ένα έργο πάρα πολύ σημαντικό κι έχω ακούσει πολύ θετικά σχόλια έως τώρα, γεμίζει συναισθήματα τον θεατή και καλά και κακά.  Συναισθήματα πίεσης φόβου, θυμού, άλλα και συναισθήματα έμπνευσης και ελευθερίας. Το έργο μυρίζει ελευθερία παρόλο που ουσιαστικά είμαστε σε ένα κλουβί που κι ο θεατής μπαίνει στην εικόνα αυτή. Γενικά αυτό το έργο φαίνεται πως αγγίζει τους θεατές κάτι που με χαροποιεί πολύ.
Από το Blogger.