Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Βαγγέλης Δουκουτσέλης: Σε λίγο καιρό θα ξέρουμε αν το "Mi amor" θα είναι ανάμεσα στα υποψήφια τραγούδια της Eurovision για την Μολδαβία



Ο υπερταλαντούχος Βαγγέλης Δουκουτσέλης, μιλά στο This Is Just Life και στον Χρήστο Κωνσταντίνου για την ηθοποιία και τον ρόλο του στην παράσταση "Ο Βαφτιστικός της Κυρίας", αποκαλύπτει το πρώτο θεατρικό που διάβασε και ποιος είναι ο ήρωας που αγάπησε, ενώ παρουσιάζει όλες τις εξελίξεις σχετικά με την Eurovision, παρουσιάζοντας φυσικά και την δική του άποψη για τις συμμετοχές που έχει ξεχωρίσει.


Αν και λίγα χρόνια στον χώρο έχεις συμμετάσχει σε πολύ καλές δουλειές. Σε ποια ηλικία κατάλαβες πως θέλεις να ασχοληθείς με την υποκριτική και ποιο ήταν το πρώτο άτομο που το ανακοίνωσες;

Από πολύ μικρή ηλικία κατάλαβα ότι ήθελα να ασχοληθώ με την υποκριτική. Από το νηπιαγωγείο ακόμα όταν αγωνιούσα αν στις σχολικές παραστάσεις θα είχα ρόλο. Ο πρώτος μου ρόλος ήταν ένας από τους μάγους που πάνε τα δώρα στη φάτνη, στη Χριστουγεννιάτικη γιορτή. Νομίζω πως δεν χρειάστηκε ποτέ να το ανακοινώσω σε κάποιον. Οι γονείς μου βλέπανε ότι μεγαλώνοντας ασχολιόμουν όλο και περισσότερο. Διάβαζα θέατρο, έγραφα θέατρο και συμμετείχα σε ερασιτεχνικές ομάδες. Ένα πολύ καλό εφόδιο για την μετέπειτα πορεία μου.

Οι γονείς σου πως αντέδρασαν με αυτή σου την απόφαση;

Δεν είχαμε ευτυχώς γκρίνιες και φασαρίες. Η μητέρα μου, που εκείνη με μεγάλωσε, ήτανε στο πλευρό μου. Προσπαθώντας ίσως να κρύψει και εκείνη το άγχος της και την αγωνία της για το μέλλον μου. Ευτυχώς δεν μου μετέδωσε τίποτα αρνητικό και μπόρεσα έτσι να αφοσιωθώ στις θεατρικές σπουδές μου.

Θυμάσαι ποιο ήταν το πρώτο θεατρικό έργο που διάβασες και ήρωας που αγάπησες;

"Η Επέτειος" του Άντον Τσέχωφ. Μία μονόπρακτη κωμωδία που ανέβηκε από τη θεατρική ομάδα στην οποία ήμουν μέλος. Ο πρώτος μου δάσκαλος, ο Αποστόλης Συρταριώτης, που δυστυχώς δεν ζει πια, μας την πρότεινε και δουλέψαμε πάνω σε αυτό το έργο έναν ολόκληρο χρόνο. Έκανα το ρόλο ενός τραπεζίτη που δεν αντέχει την γυναίκα του και προσπαθεί να αποφύγει μία εκνευριστική πελάτισσα. Ήταν πραγματικά πολύ αστεία παράσταση και το ρόλο αυτό τον αγάπησα πολύ. Ελπίζω κάποια στιγμή να μου δοθεί η ευκαιρία να τον ξαναπαίξω.

Βγαίνοντας από την  δραματική σχολή τι στόχους είχες;

Να μπορέσω να επιβιώσω στον χώρο και παράλληλα να παρουσιάζω και δικά μου πράγματα. Εξακολουθώ να έχω τους ίδιους στόχους.

Ποιο είδος θεάτρου θεωρείς πιο δύσκολο και γιατί;

Η κωμωδία ασφαλώς. Θέλει ρυθμό, συγκέντρωση, να είσαι "εκεί". Όλοι λένε ότι πολύ εύκολα μπορεί ένας ηθοποιός να κάνει τον άλλον να κλάψει. Αλλά δε μπορεί το ίδιο εύκολα να τον κάνει να γελάσει.



Είναι δύσκολο το παιδικό θέατρο;

Όλα τα είδη θεάτρου έχουν τη δική τους δυσκολία. Το θέατρο απαιτεί συγκέντρωση, εγρήγορση και ενέργεια. Στο παιδικό θέατρο όλα αυτά χρειάζονται στο διπλάσιο. Λένε ότι τα παιδιά είναι δύσκολο κοινό. Και ισχύει. Βαριούνται εύκολα και αν δεν τα καθηλώσεις το έχασες το παιχνίδι. Θα προσθέσω ότι το παιδικό θέατρο παίζει σπουδαίο ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός παιδιού. Μπορείς να περάσεις σημαντικά κοινωνικά μηνύματα, να δώσεις ερεθίσματα και να προσθέσεις το "μικρόβιο του θεάτρου" στο μυαλό κάποιων παιδιών που μέχρι να ενηλικιωθούν θα σκέφτονται σοβαρά να ακολουθήσουν το επάγγελμα του ηθοποιού.

Ως  φαν της eurovision , αγαπημένες συμμετοχές έχεις και ποιόν καλλιτέχνη θα επέλεγες εσύ για να εκπροσωπήσει την χώρα μας τον Μάιο του 2019.

Έχω πολλές αγαπημένες συμμετοχές, ελληνικές και ξένες. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια. Αν αρχίσω να λέω, δε θα σταματήσω. Από ελληνικές, όμως, ξεχωρίζω τη συνεργασία των Koza Mostra με τον ρεμπέτη Αγάθωνα, στο "Alcohol is free" που εκπροσώπησαν την Ελλάδα στο Μάλμε της Σουηδίας το 2013. Το είχα ξεχωρίσει από το πρώτο άκουσμα, το λάτρεψα και όπως φάνηκε το λάτρεψε και η υπόλοιπη Ευρώπη αφού κατάφερε και έφερε την 6η θέση. Ήταν μια συμμετοχή που μουσικά είχε πολλές εκπλήξεις. Αν μπορούσα να επιλέξω ο ίδιος το επόμενο τραγούδι, σίγουρα δεν θα έκανα απευθείας ανάθεση σε κάποιον καλλιτέχνη αλλά θα επανέφερα έναν εθνικό τελικό με 10-15 τραγούδια, από όλα τα είδη μουσικής. Καλή η ποπ αλλά ας πειραματιστούμε και με κάτι άλλο. Πριν ένα χρόνο έτυχε να παρακολουθήσω στη Θεσσαλονίκη ένα live της Ελένης και Σουζάνας Βουγκιουκλή, ένα έθνικ ντουέτο που τραγουδάνε σε περισσότερες από 20 γλώσσες και διαλέκτους, με ένα ρεπερτόριο που κινείται σε ένα ευρύ φάσμα της έθνικ μουσικής: από ρεμπέτικα μέχρι τσιγγάνικα. Ήταν μια μαγεία! Μία απόλαυση! Αυτές τις δύο αδελφές, λοιπόν, θα ήθελα να της δω μια μέρα στη σκηνή της Eurovision. Γιατί το ταλέντο τους είναι αστείρευτο.

Πως προέκυψε το να γράψεις τραγούδι για την Eurovision και μάλιστα για μια ξένη χώρα;

Παρακολουθώ την Eurovision από 4 χρονών. Τα τελευταία χρόνια έχω γίνει ένθερμος οπαδός. Αγαπώ τη μουσική και κυρίως τη στιχουργική. Tο 2016 γράψαμε με τον Σάκη Γραββάνη ένα τραγούδι για την Εurovision Junior που το ερμήνευσε ο 11χρονος τότε, Αντρέας Χατζηχαμπή. Το τραγούδι είχε τον τίτλο "Κλεψύδρα" και το καταθέσαμε για να εκπροσωπήσει την Κύπρο. Έγινε κλειστή ακρόαση και το τραγούδι μας βγήκε 3ο βαθμολογικά. Από τότε δεν εγκαταλείψαμε τις προσπάθειές μας και αποφασίσαμε να βουτήξουμε πιο πολύ στα βαθιά και να μπούμε και στην ενήλικη Eurovision. Η Μολδαβία μετράει αρκετές καλές συμμετοχές στο διαγωνισμό και έχει και ένα δημοκρατικό σύστημα όσον αφορά την επιλογή του τραγουδιού. Το κρατικό κανάλι δίνει την ευκαιρία σε όσους καλλιτέχνες το επιθυμούν να λάβουν μέρος στον εθνικό τελικό, κάτι που γινόταν και στην Ελλάδα μέχρι και το 2003. Έτσι σκεφτήκαμε ότι τo τραγούδι μας θα έχει περισσότερες πιθανότητες να προβληθεί και να ακουστεί μέσω της Μολδαβικής τηλεόρασης. Σε λίγο καιρό θα ξέρουμε αν το "Mi amor", που ήδη έχει κυκλοφορήσει και ερμηνεύει η Pelageya Stefoglo θα είναι ανάμεσα στα υποψήφια. 



Σκέφτηκες ποτέ να γράψεις τραγούδι για κάποιον  Έλληνα καλλιτέχνη;

Έχω γράψει τραγούδι με ελληνικούς στίχους στο παρελθόν και μάλιστα είχα την τιμή να το ερμηνεύσει η Μπέσσυ Αργυράκη. "Το φιλί μου κλέψε" σε μουσική του Σάκη Γραββάνη. Τώρα ετοιμάζουμε πάλι ένα καινούριο τραγούδι για την ίδια αλλά δεν μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα. Φυσικά θα ήταν χαρά μου να δημιουργήσω και για άλλους καλλιτέχνες. Απολαμβάνω τη στιχουργική είτε γράφω στα αγγλικά είτε στα ελληνικά.

Ο καλλιτεχνικός χώρος είναι όπως τον φανταζόσουν προτού εισέλθεις κι εσύ σε αυτόν;

Και ναι και όχι. Ο καλλιτεχνικός χώρος έχει δυσκολίες. Χρειάζεται υπομονή και πείσμα. Με τα χρόνια έχω αποκτήσει και τα δύο. Συνεχίζω τα βήματά μου σταθερά, χωρίς βιασύνες αλλά με πολλή δουλειά και είμαι ευγνώμων που μπορώ και επιβιώνω από αυτή τη δουλειά.

Αν σου έλεγα να επιλέξεις τρεις ταινίες του παγκόσμιου  κινηματογράφου που θα ήθελες να παίξεις ποιες θα ήταν αυτές και γιατί;

Σίγουρα θα ήταν μία ταινία της Disney (τώρα που είναι της μόδας τα live action θα ήθελα να παίξω έναν "κακό"), μία ταινία του Tim Burton και στην ταινία του Coppola "Δράκουλας". Γιατί και στις τρεις αυτές ταινίες σίγουρα θα έπαιζα με μπόλικο μακιγιάζ και θα ήμουν μεταμορφωμένος με μάσκες λάτεξ και περούκες. Θα ήθελα να δω τον εαυτό μου εντελώς αλλαγμένο εξωτερικά σε κάποιο ρόλο.



Εν έτη 2018  είναι εύκολο το επάγγελμα του ηθοποιού για έναν νέο άνθρωπο;

Το επάγγελμα του ηθοποιού ποτέ δεν ήταν εύκολο. Πόσο μάλλον σήμερα που η ανεργία είναι ακόμη μεγαλύτερη. Ο ίδιος νιώθω από τους τυχερούς που τελειώνοντας τη σχολή βρήκα αμέσως δουλειά στους θιάσους του Χάρη Ρώμα με τον οποίο δουλεύω και φέτος στη διασκευή που έκανε πάνω στον "Βαφτιστικό της Κυρίας", μία γαλλική φάρσα των Ενεκέν, Βεμπέρ και ντε Γκορς. 

Έχουμε καλό θέατρο στην Ελλάδα;

Ανάμεσα στις τόσες και τόσες παραγωγές που "ανεβαίνουν κάθε χρόνο" (πάνω από 600) σίγουρα ξεχωρίζουν και κάποιες καλές. Αλλά υπάρχει και πολύ κακό θέατρο. Έχει τύχη σε παράσταση να βαρεθώ αφόρητα. Αλλά έχει τύχη να φύγω και ενθουσιασμένος. Βέβαια εμείς οι ηθοποιοί και από το κακό θέατρο μαθαίνουμε. Αλλά σε γενικές γραμμές είναι ευχάριστο που υπάρχουν ταλαντούχοι ηθοποιοί, συγγραφείς και σκηνοθέτες με άποψη, αισθητική και έμπνευση.

Σε ενοχλεί που άτομα που δεν έχουν σπουδάσει υποκριτική πρωταγωνιστούν σε τηλεοπτικές σειρές η θεατρικές παραστάσεις;

Όχι, γιατί το ταλέντο δεν είναι κάτι που διδάσκεται. Ή το έχεις ή δε το έχεις. Πολλοί άνθρωποι που δεν έχουν πάει σε δραματική σχολή κάνανε μεγάλη καριέρα. Εγώ προσωπικά 3 χρόνια τα πέρασα στη δραματική σχολή Θεμέλιο. Ο καθένας επιλέγει τις δικές του βάσεις. Ο κόσμος εξάλλου είναι αυτός που "αποφασίζει" αν του "κάνεις" ή όχι.

Τι είναι αυτό που σε χαλαρώνει μετά από μια κουραστική μέρα;

Ένα ζεστό μπάνιο. Και το Facebook.

Χωρίς τι δεν μπορείς να ζήσεις;

Βιβλία!!!!!



Έχεις κάποιους ηθοποιούς πρότυπο που πατάς επάνω τους;

Πρόσφατα μου είπανε ότι βλέποντάς με πάνω στη σκηνή, στο ρόλο που κάνω στον "Βαφτιστικό της Κυρίας", κάποιες εκφράσεις μου θυμίζουν έντονα τους ρόλους που έχει κάνει ο Χάρης Ρώμας. Σίγουρα αυτό δεν είναι τυχαίο γιατί διδάχτηκα από εκείνον καθώς είναι ο σκηνοθέτης και συγγραφέας του έργου. Αλλά και πιο παλιά θυμάμαι να μου λένε σε σχολικές παραστάσεις: "θυμίζεις τον Δάγκα". Ότι τον θαυμάζω, αυτό είναι βέβαιο. Και μάλλον τον "ακολουθώ" και τον "μιμούμαι" χωρίς να το καταλαβαίνω.

Έχεις φοβίες κι αν ναι πως τις αντιμετωπίζεις;

Ο φόβος του θανάτου, που σίγουρα τον έχουμε όλοι οι άνθρωποι. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι και να κάνω τον χρόνο τον δικό μου και των αγαπημένων μου προσώπων ποιοτικό.

Στην υποκριτική τι αγαπάς πιο πολύ;

Το ότι με έναν ρόλο ξεπερνάς τα όριά σου. Σαν Βαγγέλης έχω κάποια όρια μέσα μου. Σαν Βάκης Βαβάκης όμως (ο τωρινός ρόλος στο θέατρο) ξεφεύγω. Και αυτό δίνει ένα συν στον πραγματικό μου χαρακτήρα. 

Και τι σε κάνεις να χαμογελάς;

Ένα ζεστό χαμόγελο απέναντί μου. Και ένα "σε ευχαριστώ".
Από το Blogger.