Header Ads

Συνέντευξη thisisjustlife.gr στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Ελισάβετ Κωνσταντινίδου: "Το να μην είναι ο άλλος ηθοποιός με εκνευρίζει επειδή θέλω να παίζω με ηθοποιούς"



Η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου μιλά στο thisisjustlife.gr και στον Χρήστο Κωνσταντίνου για την παράσταση "Ξύπνα Βασίλη" που πρωταγωνιστεί, τις συνεργασίες της μέχρι και σήμερα, ενώ αποκαλύπτει και ποιοι ρόλοι την ιντριγκάρουν....

Να ξεκινήσουμε με την παράσταση σας "ΞΥΠΝΑ ΒΑΣΙΛΗ" στο Εθνικό Θέατρο που σκίζει. Πώς σας έγινε η πρόταση για τον ρόλο της μάνας;

Η πρόταση μου έγινε από τον σκηνοθέτη τον Άρη Μπινιάρη τον οποίο γνώρισα όταν κάποια στιγμή είδα τους Πέρσες που έκανε στην Κύπρο και κυριολεκτικά μαγευτικά από τον συντονισμό που είχε κάνει. Τότε πήγα στα καμαρίνια και του είπα "τι είναι αυτό που έφτιαξες, γιατί δεν σε ξέρω, θέλω να δουλέψουμε μαζί". Αυτό ήταν πριν δύο χρόνια, και φέτος χτύπησε το τηλέφωνο μου πρότεινε αυτόν τον ρόλο, βγήκαμε συζητήσαμε και με χαρά τον αποδέχτηκα. 

Οπότε στην ουσία εσείς κάνατε την πρόταση;

Ναι είναι σαν να ακούστηκαν οι επιθυμίες μου.

Το ξέρατε το έργο;

Ναι φυσικά. 

Σας φόβισε η σύγκριση με την ταινία;

Όχι καθόλου, άλλωστε έχω ξανακάνει ταινία, και πάλι έργο του Ψαθά όπου έκανα τον ρόλο μιας πάρα πολύ μεγάλης θεατρίνας της Ρένας Βλαχοπούλου. Αυτός ο ρόλος κινηματογραφικά είναι πολύ μικρός και μάλιστα είχαμε κάνει μια κουβέντα με τον Άρη και μου είπε θα είναι διασκευή κι ότι όλοι οι ρόλοι θα είναι ωραίοι. Εγώ το να παίξω μια κωμωδία που νομίζω πια τα πατήματα μου εκεί τα έχω, δηλαδή ξέρω πως να την χειριστώ καλά και το να μην εμπιστευτώ αυτό που γνωρίζω άλλα να εμπιστευτώ έναν άλλον άνθρωπο που να με οδηγεί μουσικά σε μια κατεύθυνση από άλλους δρόμους από αυτούς που γνωρίζεις, ναι αυτό θα μπορούσε να είναι λίγο φοβιστικό. Πρέπει να εμπιστευτείς αυτόν που ηγείται, αλλιώς πως θα είναι καλό το αποτέλεσμα. 

Εμπιστεύεστε νέους καλλιτέχνες;

Εννοείτε πως ναι, μου αρέσουν πολύ οι νέοι άνθρωποι. 



Η τεχνική του Μπινιάρη σας δυσκόλεψε που στην ουσία είναι σαν live κινηματογραφική ταινία;

Όχι μόνο ταινία, γιατί ταινία είναι αυτό που βλέπετε εσείς, για μας είναι και παρτιτούρα, αφού εμείς ακολουθούμε και την μουσική που είναι ζωντανή.

Πατάτε επάνω;

Ναι δεν μπορείς να παίξεις όπου θες εσύ, όλο το κείμενο είναι παρτιτούρα. Έχουμε κάνει πολλές πρόβες και φαίνεται όλο φυσικό, άλλα όταν σαν λόγος εμένα μου έβγαινε μια ατάκα να είναι σε έναν άλλον τόνο και μου έλεγε "όχι όχι εκεί θέλω να πας", τότε ακολούθησα την τονικότητα της μουσικής για να παίξω. Αυτή ήταν μια μικρή δυσκολία που καλούμαι να συνηθίσω.

Πως είναι η συνεργασία με τον Άρη Μπινιάρη;

Υπέροχη, είναι ένας λαμπρός άνθρωπος και καλλιτέχνης που μ'αρέσει πάρα πολύ. Επίσης έχει εμμονές και μουσική μέσα στο κεφάλι του, όπως έχει ευγένεια, και τρόπο να μοιραστεί, δηλαδή να σε διδάξει και να σε βάλει μέσα σε αυτό. Εμείς επί δύο μήνες κάθε πρωί κάναμε μιάμιση ώρα γιόγκα για να συντονιστούμε και να έρθουμε στο επίπεδο που ήθελε να μας οργανώσει και να γίνουμε μια ομάδα, όπως και γίναμε. Έχουμε πολύ αγάπη ο ένας για τον άλλον. 

Την περιμένατε την τόσο μεγάλη αποδοχή;

Ναι την περίμενα γιατί τον πιστεύω τον Άρη Μπινιάρη και ήξερα πως θα κάνει κάτι ωραίο. Εκτός αυτού όταν κάνω κάτι που μου γεμίζει την καρδιά, με συγκινεί και δεν γίνετε δήθεν, μου αρέσει πολύ. Επίσης είδα και την διαδικασία πως έγινε, δεν έγινε με μοντερνιά, έχει κόπο κάθε παράσταση με φουλ ενέργεια που εγώ δεν θα άλλαζα ακόμα κι αν δεν είχε επιτυχία. 

Το ότι κάθε χρόνο ανεβαίνουν 1500 παραστάσεις αυτό δεν δημιουργεί σύγχυση στον θεατή;

Όχι, δεν παίζει ρόλο αυτό. Άλλωστε κάθε παράσταση έχει την τύχη της. 



Υπάρχει διαχωρισμός εμπορικό με ποιοτικό θέατρο;

Νομίζω πως εγώ είμαι η απόδειξη πως δεν υπάρχει. Έχω κυρίως υπηρετήσει το εμπορικό το οποίο μου έχει δώσει πάρα πολλές χαρές, άλλα είναι και πάρα πολύ σκληρό γιατί δεν σε παίρνουνε για τα ωραία σου τα μάτια, άλλα ούτε γιατί έχεις γνωριμίες η έτυχε να ξέρεις ένα άτομο που κινεί τα νήματα. Εκεί παίρνεις την θέση σου γιατί αντιστοιχείς σε εισιτήρια. 

Κλίκες υπάρχουν στον χώρο του θεάτρου;

Κλίκες όταν λέμε πως ένας άνθρωπος εργάζεται με κάποιους ανθρώπους και τους συμπαθεί μπορεί να τον πάρει ξανά και ξανά σε μια δουλειά. Εγώ για πάρα πολλά χρόνια συνεργαζόμουν με τους Ρέππα - Παπαθανασίου και είχα πολύ μεγάλη χαρά. Κάναμε υπέροχες παραστάσεις όπως "Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός" που εγώ δεν την αλλάζω με καμία ποιοτική παράσταση, διότι ήταν μια παράσταση όνειρο. Όμως κι άλλες εμπορικές παραστάσεις που μου έχουν δώσει πάρα πολλά, διότι εγώ ότι αγαπάει η ψυχή μου θα το ακολουθήσω, δεν θεωρώ πως υπάρχουν ταμπέλες. 

Εσάς ποιοι ρόλοι σας ιντριγκάρουν;

Οι δύσκολοι. Γιατί μέσα από την κάθε δυσκολία κάτι ανακαλύπτω και εξελίσσομαι.

Κάποιοι από αυτούς τους ρόλους που έχετε υποδυθεί σε θέατρο η τηλεόραση σας έχουν βοηθήσει να ανακαλύψετε πράγματα στον εαυτό σας;

Νομίζω γίνετε λίγο αντίθετα. Όσο έχεις ανάγκη να εξελίσσεσαι και να ψάχνεις πράγματα που δεν γνωρίζεις, που θες εσύ να μάθεις τότε νομίζω εξελίσσεται και η τέχνη σου. 

Κωμωδία ή δράμα;

Αγαπώ το γέλιο του κόσμου και μ'αρέσει που του το προσφέρω. Όμως και τα δύο τα αγαπώ πάρα πολύ.

Όταν το κοινό γελάει με τις ατάκες σας πως νιώθετε;

Μεγάλη χαρά, πάρα πολύ μεγάλη χαρά. 

Τι σας έχει προσφέρει το θέατρο;

Το θέατρο δεν σε αφήνει να μεγαλώσεις, κι όπως λένε κάποιοι άνθρωποι, είμαι πολύ ροκ. Κάτι που νομίζω οφείλεται στο ότι κάνω θέατρο.

Πόσο τοις εκατό μέσα σας νιώθετε ενήλικη και πόσο παιδί; 

Το παιδί έχει μικρύνει αρκετά πια. Κυρίως γίνετε εδώ στο θέατρο όταν έρχομαι. 

Εσείς πως αποφασίσατε να γίνετε ηθοποιός;

Καθόλου δεν ξέρω. Δεν ήμουν ποτέ σε θεατρικές ομάδες, και αν και μου άρεσε το θέατρο δεν πήγαινα συχνά, το πολύ σε μια δύο παραστάσεις όλον τον χειμώνα. 

Αντιμετωπίσατε δυσκολίες έως την καταξίωση σας στον χώρο;

Πάρα πολλές και μεγάλες. Αυτές άλλωστε μου ισχυροποίησαν περισσότερο το ότι είμαι γι'αυτή την εργασία. Ειδικά όταν για πολλά χρόνια ψάχνεις, δεν βρίσκεις δουλειά και πας και κάνεις από ανάγκη κάτι παιδικά η κάτι περίεργες περιοδείες προκειμένου να μπορείς να λες πως είσαι ηθοποιός. 



Μονόλογο θα σας ενδιέφερε να ξανακάνετε;

Έκανα πριν λίγα χρόνια το "Εγώ η Γωγώ" που ήταν μεγάλο μεγάλο μάθημα, μια πολύ σπουδαία παράσταση για μένα, όπως σπουδαία ήταν και η συνάντηση με την Ελένη Γκασούκα αφού ήταν η πρώτη που προσπάθησε να με ξεβολέψει από το πως έπαιζα, γιατί διαβάζοντας το κείμενο εγώ νόμιζα ότι ήξερα πως να το κάνω επειδή ήταν κωμικό και δραματικό, αυτό ακριβώς που μου αρέσει, να εμπεριέχει ένα έργο και το ένα το άλλο, εκεί δηλαδή που βουρκώνει το κοινό εκεί και να γελάει, όπως ακριβώς είναι και η ζωή. Εκεί όταν είδα πως δεν με άφησε σε καμία ευκολία η Ελένη άλλα μου τις πέταγε και με πήγαινε από άλλους δρόμους με δυσκόλεψε πάρα πολύ άλλα το αποτέλεσμα της δουλειάς μας ήταν σπουδαίο.

Σας ενοχλεί αν στον δρόμο σας φωνάξουν Ζουμπουλία;

Όχι καθόλου, γιατί είναι τόσο μεγάλη η αγάπη όλων που με χαροποιεί. Το "Παρά πέντε" ήταν μεγάλο δώρο για μένα. 

Δυσκολευτήκατε στα γυρίσματα;

Κουραστήκαμε δεν δυσκολευτήκαμε. Ήταν πολλές ώρες και δύσκολα γυρίσματα. 

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο γύρισμα για εσάς;

Νομίζω στο δέντρο, επειδή ήταν 17 μέτρα και ανέβηκα με μια διπλή σκάλα την οποία την πήρανε κι εγώ κρατιόμουν από ένα κλαδί καθισμένη εκεί πάνω μόνη μου. Ήταν πολύ επικίνδυνο. 

Δεν ήταν χαμηλό δηλαδή;

Όχι δεν ήταν καθόλου χαμηλό. Είχα πει τον Αντώνη (Αγγελόπουλος, ο σκηνοθέτης της σειράς) τότε "μην βρεις κανα δεντράκι μικρό άλλα κάποιο που να έχει κάποιο ενδιαφέρον". Κι όταν το είδα του λέω "Αντώνη τι είναι αυτό" και μου απαντάει "ε δεν είπες να μην είναι χαμηλό". "Είπα να μην είναι χαμηλό, όχι να πεθάνω κιόλας". Όμως και η πισίνα ήταν πολύ δύσκολο γύρισμα, γιατί την κάναμε πολλές φορές την σκηνή, μπαίναμε και βγαίναμε βρεγμένοι. 

Γιώργος Καπουτζίδης;

Μια μεγάλη επιτυχημένη συνάντηση γιατί ο Γιώργος είναι ένα εξαιρετικό παιδί, καλό, δίκαιο, υπερταλαντούχο και πάρα πολύ έξυπνο. Αγαπημένος πολύ. 

Ρέππας - Παπαθανασίου;

Αυτοί ήταν οικογένεια, ήταν οι πρώτοι που με αγκάλιασαν και μου έδωσαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο θέατρο χωρίς να έχω την αντίστοιχη επιτυχία στην τηλεόραση, κι αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Γιατί όπως και να το κάνουμε στον χώρο τον εμπορικό η παρουσία σου σημαίνει και εξαργύρωση εισιτηρίων.

Τις κριτικές τις διαβάζετε;

Όχι καθόλου. Δεν τις διαβάζω. 

Δεν θέλετε να ξέρετε τι έχει γραφτεί για εσάς ή για την δουλειά που συμμετέχετε;

Μπορεί να με αφορούν άλλα δεν τρελαίνομαι να τις διαβάσω, εκτός αν πέσει τυχαία κάποια στα χέρια μου, τότε ναι. Πάντως ξέρω εγώ τι κάνω.



Θέατρο καλό έχουμε τώρα στην Ελλάδα;

Εννοείται, δεν έχουμε τίποτα καλό στην Ελλάδα άλλα θέατρο έχουμε, γιατί είναι παράδοση, είναι στο DNA μας. Και πολλούς καλούς ηθοποιούς. 

Τι μπορεί να σας εκνευρίσει πάνω στη σκηνή εν ώρα παράστασης;

Η βλακεία, και η ασυγκεντρωσιά. Όταν γίνει κάτι απρόοπτο δεν με εκνευρίζει θα είμαι ψύχραιμη και θα το λύσω. Άλλα το να μην είναι ο άλλος ηθοποιός με εκνευρίζει, επειδή θέλω να παίζω με ηθοποιούς. 

Σας έχει τύχει να κάνει κάτι κάποιος από το κοινό που να σας εκνευρίσει;

Ναι φυσικά, αν χτυπήσει πχ. ένα κινητό μπορεί να με εκνευρίσει και να με ταράξει.

Από τις δουλειές σας στο θέατρο ποιες ξεχωρίζετε;

Όπως προείπα "Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός" που ήταν μια σπουδαία παράσταση άλλα δεν είναι η μοναδική γιατί μου άρεσε πάρα πολύ και η μάνα που έκανα στους "Τρομερούς γονείς". Εγώ άλλωστε από νέα έχω κάνει αρκετές μάνες. 

Και τέλος τι σας κάνει να χαμογελάτε;

Οι άνθρωποι, οι φίλοι μου, το παιδί μου, η μητέρα μου που ζω μαζί της τώρα επειδή με έχει ανάγκη. Όμως και πολλά άλλα πράγματα, όπως το ότι είμαι εδώ, κάτι να μου προσφέρεις, κάτι να σου προσφέρω, κάτι να έχω έννοια, να σε νοιάζομαι να σε φροντίζω... πολλά πολλά .
Από το Blogger.