Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Κώστας Λεϊμονής: "Γράφω διότι εμπνέομαι από την καθημερινότητα και με επηρεάζει τόσο πολύ αυτός ο παραλογισμός που ζούμε"




Ο Κώστας Λεϊμονής μιλά στον Χρήστο Κωνσταντίνου και στο thisisjustlife.gr για τα πρώτα χρόνια της συγγραφικής του πορείας και την παράσταση "Εκτός Ύλης" που παίχτηκε και στο ελληνικό κοινοβούλιο.
Πως αποφάσισες να ασχοληθείς με την συγγραφή θεατρικών έργων;

Το 2013 είχα γράψει ένα διήγημα με τίτλο "Ο μονόλογος ενός καθ'ομολογία παράλογου" , και είχε να κάνει με τον λόγο-ομολογία ενός βουλευτή ο οποίος ξυπνάει ένα πρωί και λέει στη γυναίκα του "φευγω πάω να παραιτηθώ" κι εκείνη του απαντάει "τι πας να κάνεις, είσαι τρελός;". Παθαίνει μια κρίση συνείδησης και τον βλέπουμε στο κοινοβούλιο να εκφωνεί τον τελευταίο του λόγο. Είχα τόσο μεγάλη απόγνωση με αυτά που έβλεπα καθημερινά γύρω μου που λέω "ένας δεν έχει βρεθεί να πάρει πάνω του, όχι την ευθύνη, άλλα να πει εκ μέρους όλων μια συγνώμη". Οπότε έγραψα εγώ και το ανέβασα στο μπλογκ μου το 2013, και μετά από δύο χρόνια το 2015 μου στέλνει μήνυμα στο Facebook η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη και μου λέει "Γειά σου είμαι η σκηνοθέτρια των 12 ενόρκων και θέλω να μου δώσεις και το υπόλοιπο απόσπασμα". Αυτή είχε διαβάσει το διήγημα και νόμιζε πως ήταν απόσπασμα από μονόλογο. Οπότε τις λέω δεν είναι θεατρικό, είναι διήγημα, άλλα αν θες μπορώ να στο γράψω. Κι έτσι έγινε, το έγραψα, της το έστειλα το διάβασε, της άρεσε πάρα πολύ, το δίνει και στον Γεράσιμο ο οποίος ενθουσιάστηκε και λέμε θα το κάνουμε

Ερμηνευτικά το έργο αποδόθηκε όπως ακριβώς το είχες δημιουργήσει στο μυαλό σου;

Να σου πω την αλήθεια πέρα από την ερμηνεία που ήταν άψογη, όσες φορές είχα δει την παράσταση δεν τη βαριόμουν. Κι αυτό γιατί ήταν εξαιρετικός ο Σκιαδαρέσης. 

Ποιά ήταν η πρώτη σου σκέψη όταν διάβασες το μήνυμα της Κωνσταντίνας Νικολαίδη που σου έλεγε πως θέλει να το κάνει θεατρικό;

Δεν το πίστευα, και επειδή κρατάω πάντα μικρό καλάθι ως άνθρωπος είμαι συγκρατημένα αισιόδοξος για να μην πω απαισιόδοξος και φανεί. Χάρηκα πάρα πολύ άλλα έλεγα Κώστα περίμενε, ανατρέπονται πράγματα, μακάρι όμως να γίνει. 

Σε ποιούς το είπες πρώτα;

Στους δικούς μου άλλα επειδή είναι λίγο επιφυλακτικοί με τον καλλιτεχνικό χώρο, κι επειδή ακούνε διάφορα από τα κανάλια και γενικά, η πρώτη αντίδραση της μητέρας και της αδερφής μου ήταν "μπράβο μπράβο άλλα που να μπλέξεις τώρα εκεί, τι θα κάνεις" , και τις λέω δεν είμαι ηθοποιός είμαι συγγραφέας, άλλα και ηθοποιός να ήμουν ο κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του επιλογές. 

Πως ένιωσες όταν πρωτοείδες την παράσταση με κόσμο;

Συγκινήθηκα και ένιωσα πάρα πολύ ωραία. Γιατί μπορεί να το είχα δει στις πρόβες άλλα είναι αλλιώς να βλέπεις και το κοινό πως το αποδέχεται. Διότι ο σκοπός ενός συγγραφέα, πέρα απ'την πολύ μοναχική διαδικασία του γραψίματος, είναι να επικοινωνήσει με τους θεατές, να υπάρχουν αποδέκτες. 

Άκουγες τα σχόλια του κοινού;

Ναι και κυρίως το έβλεπα προσηλωμένο. Ο Γεράσιμος μου είχε πει πως όσο πιο λίγο ακούς κόσμο να κινείτε στις καρέκλες, τόσο πιο πολύ αρέσει το έργο. Οπότε από αυτό και μόνο κατάλαβα πως άρεσε. Και μετά βγήκαν και οι κριτικές που ήταν πολύ καλές. 

Στην πρώτη θετική κριτική πως ένιωσες; 

Ένιωσα δικαιωμένος. Άλλωστε η κριτική βοηθάει πάντα έναν δημιουργό. Όταν όμως βλέπεις κριτικές που ξεκινάνε από αφετηρία προκατειλημμένη λες τώρα αυτός πώς κρίνει αφού ήδη είναι προκατειλημμένος. Οπότε σε αυτού του είδος τις κριτικές κρατάω μια απόσταση. Από εκεί και πέρα οι θετικές κριτικές είναι δικαίωση διότι και ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης άλλα και η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη εμπιστεύθηκαν έναν άνθρωπο ο οποίος ναι μεν είχε κάποιες βραβεύσεις λογοτεχνικές άλλα δεν είχε δοκιμαστεί στον θεατρικό χώρο. Οπότε για μένα ήταν άγχος στο να τους βγάλω ασπροπρόσωπους. 

Τα σχόλια των δικών σου όταν είδαν την παράσταση;

Εντάξει ήταν περήφανοι. Στην αδερφή μου που είναι πάντα ειλικρινής άλλα και ο πιο αυστηρός κριτής άρεσε πολύ και μου είπε ωραία λόγια που μόλις τα άκουσα λέω "θα πάμε καλά". Άλλα και η μητέρα μου και ο θείος μου που είναι πιο μεγάλοι άνθρωποι συγκινήθηκαν. 

Την περίμενες την τόσο μεγάλη αποδοχή του κοινού σε αυτό το πρώτο σου έργο;

Όταν προχωρούσε το έργο και βλέπαμε ανταπόκριση, ικανοποιήθηκα πάρα πολύ γιατί έγινε αυτός ο σκοπός που σου είπα πριν, επικοινώνησε το έργο με το κοινό μέσα από τον χώρο του θεάτρου. Τι άλλο καλύτερο από αυτό.



Γεράσιμος Σκιαδαρέσης

Ο Γεράσιμος παρ'όλη την πορεία του βλέπεις ένα άνθρωπο τόσο μετρημένο και ταπεινό που νομίζεις ότι δεν έχει συναίσθηση του τι έχει κάνει. Εγώ πραγματικά του βγάζω το καπέλο.

Ποιά είναι η πιο συχνή ερώτηση που σου έκαναν οι θεατές μετά από κάθε παράσταση;

Η πιο συχνή ερώτηση αφορούσε την ηλικία μου. Ο περισσότερος κόσμος θεωρούσε ότι το έργο το είχε γράψει ένας πολύ μεγαλύτερος άνθρωπος και συνεπώς, κατά αυτή την άποψη, και πιο ώριμος. Ίσως να «φταίει» το γεγονός ότι γεννήθηκα από μεγάλους γονείς (42 η μητέρα μου και 45 ο πατέρας μου), οπότε και το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούσα από μικρός ήταν περισσότερο «σοβαρό».

Όταν η παράσταση παίχτηκε στη Βουλή τι σου είπαν μετά τα μέλη του κοινοβουλίου;

Τα μέλη του κοινοβουλίου δεν μου είπαν κάτι, διότι δεν γνώριζαν ποιος ήταν ο συγγραφέας, τουλάχιστον εξ όψεως. Στην υπόκλιση, μετά το τέλος της παράστασης, σηκωθήκαμε όλοι οι συντελεστές χωρίς να γίνει διευκρίνιση για ποιος έκανε τι, επομένως ο κόσμος δεν γνώριζε ποιος έγραψε το θεατρικό έργο που μπήκε στη Βουλή των Ελλήνων. Έπειτα από καιρό έμαθα ότι αναρωτιόνταν αρκετοί. Έπρεπε να περάσουν περίπου 6 μήνες, για να γίνει viral ένα βίντεο που ανέβασα στο προφίλ μου στο φέισμπουκ, για να με μάθει περισσότερο ο κόσμος. Μέχρι τότε δεν είχα δώσει σχεδόν καμία συνέντευξη. Δεν είχα κάποιον μάνατζερ, αν και μου προτάθηκε - με χρήματα ασφαλώς - όμως δεν δέχτηκα για λόγους που αντιβαίνουν καθαρά στην ιδεολογία μου. Εξάλλου, ο Γεράσιμος ήταν ο πρωταγωνιστής αυτού του άθλου και μάλιστα επάξια, καθώς εκείνος, με μεγάλο προσωπικό κόπο, κατάφερε να ανοίξει η Βουλή τις πόρτες της σε αυτό το έργο. Οι συγγραφείς πρέπει να παραμένουν πάντοτε ως οι αφανείς ήρωες των ιστοριών που παίρνουν σάρκα και οστά στο θεατρικό σανίδι. Τα φώτα ανάβουν για τους ηθοποιούς. Η σκηνή τους ανήκει.

Τώρα έχει ανέβει το δεύτερο θεατρικό σου έργο "Ο ιατροδικαστής" στο Θέατρο Αλκμήνη.

Ναι και χαίρομαι γιατί στον "Ιατροδικαστή" συνεργάζομαι με κάποιους ανθρώπους που είναι μετρ στο είδος τους όπως είναι ο Χάρης Σώζος και ο Χρήστος Ευθυμίου. 

Πως θα το χαρακτήριζες αυτό έργο τι είναι; Κωμωδία, δράμα, κοινωνικό;

Εγώ θα το χαρακτήριζα ως ένα αστυνομικό ψυχογράφημα γιατί έχει αστυνομική και κοινωνική χροιά, έχει γέλιο καθώς και τα δραματικά του στοιχεία. Στη ουσία ο "Ιατροδικαστής" είναι ένα έργο που μιλάει για τη ζωή όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται αυτό. Άλλωστε η ζωή μας τι είναι, εναλλαγές , ούτε γελάμε άλλα ούτε κλαίμε συνέχεια. Επομένως επειδή είμαι ρεαλιστής προσπαθώ να βλέπω τα πράγματα όπως είναι, κι όταν γράφω έργα προσπαθώ να μην έχουν επίπεδη γραμμή, πχ μόνο κωμωδία η μόνο δράμα . Όχι ότι δεν μ'αρέσει να γράφω κάτι τέτοιο, άλλα θα ήθελα η ζωή να αντικατοπτρίζεται στο θέατρο μέσα από ένα κείμενο κι ο θεατής να παίρνει τα πάντα. 



Εσένα τι έργα σου αρέσει να βλέπεις;

Δεν έχω συγκεκριμένη κατηγορία άπαξ και μου αρέσει η πλοκή του έργου θα το δω. Τώρα από εκεί και πέρα αν θα μπορούσα να αποκλείσω μια κατηγορία έργων, αυτή θα ήταν τα μιούζικαλ. 

Χάρης Σώζος

Εξαιρετικός άνθρωπος ο Χάρης, έχει μια υπέροχη χροιά, και μια μοναδική ερμηνεία στις παύσεις και τις σιωπές του. Είναι δάσκαλος. 

Χρήστος Ευθυμίου

Ο Χρήστος είναι ο πολυρόλος μας στην παράσταση, είναι ουσιαστικά ο ρόλος της διαφθοράς η οποία παίρνει διάφορες εκδοχές. Είναι ο ρόλος χαμαιλέοντα. 

Ποιος κάνει την σκηνοθεσία;

Την κάνει ένας μεγάλος θεατράνθρωπος, ο Παντελής Παπαδόπουλος. Την μουσική ο Ραφαήλ Πυλαρινός, τα υπεριαλιστικά σκηνικά είναι της Πολυτίμης Μαχαίρα που έκανε και το "Εκτός ύλης". Στο οποίο είχαμε ένα ρεαλιστικό σκηνικό, ενώ στον "Ιατροδικαστή" έχει δημιουργήσει ένα σκηνικό ρινγκ διότι υπάρχει διαρκώς μια αντιπαράθεση των πρωταγωνιστών. 

Κωνσταντίνα Νικολαΐδη

Η Κωνσταντίνα είναι μια σκηνοθέτρια η οποία έχει πυγμή, το μυαλό της παίρνει χιλιάδες στροφές το λεπτό, είναι απόλυτα συνεργάσιμη, και δεν είναι από τους σκηνοθέτες που λέει κοιτάξτε θα γίνει αυτό τελεία και παύλα. Είναι συνεργάσιμη με την έννοια ότι σέβεται και τον δημιουργό και τους ερμηνευτές άλλα εκεί που πρέπει να πει παιδιά αυτό πρέπει να γίνει έχει την δύναμη και την ικανότητα να το κάνει. 

Ποιο είναι το κανονικό σου επάγγελμα;

Δικηγόρος είμαι, που έχει κοινά στοιχεία και με το θέατρο.

Τι άλλο έχεις γράψει; 

Έχω γράψει διηγήματα και κάποια βιβλία. Πολλές φορές όταν πηγαίνω ένα νέο μου βιβλίο σε κάποιον εκδοτικό μου έχουν πει πως "είναι πολύ ωραίο άλλα δεν θα πουλήσει γιατί είστε πρωτοεμφανιζόμενος, εμείς πουλάμε μόνο best seller και μας ενδιαφέρει κυρίως η γυναικεία λογοτεχνία".

Θα ήθελες να παίξεις σε κάποιο έργο σου;

Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη μου έχει πει πως έχω κωμική φλέβα, και αν έπαιζα θα ήταν μόνο για πέντε δευτερόλεπτα σαν τον Χίτσκοκ που έμπαινε σε κάποιες σκηνές των ταινιών του. 

Θα έμπαινες στην διαδικασία να γράψεις για την τηλεόραση η τον κινηματογράφο;

Ναι επειδή εγώ τη γραφή την λατρεύω, δεν πέφτω όμως κάτω απ'τα στάνταρ που θέλω. Το 2012 πήγα σε μια εταιρία παραγωγής ένα σενάριο και είχα συναντηθεί και με τον τότε διευθυντή που γυρίζει και μου λέει "ξέρετε γράφετε πολύ ωραία γιατί όμως δεν κυνηγάτε την θεατρική γραφή, διότι είναι πολύ ωραία για θέατρο άλλα για τηλεόραση το χιούμορ σας δεν ξέρω αν θα το πιάσουν όλοι οι τηλεθεατές". Και εμένα αυτό δεν μου άρεσε γιατί υποβάθμιζε το κοινό. Επίσης μου λέει "ξέρετε εσείς έχετε γράψει σήριαλ σαν να είναι sitcom όπως τα "Φιλαράκια" η "Οι απαράδεκτοι". Τώρα όμως αυτό έχει ξεπεραστεί, είμαστε πια της Γαλλικής σχολής, θέλουμε πολύ γρήγορα πλάνα. Θα σας στείλω εγώ στο mail σας ένα σενάριο για να δείτε τις σκηνές". Δεν μου το απέκλεισε δηλαδή. Και μου στέλνει τότε ένα σενάριο το οποίο ήταν διασκευή λες και εμείς δεν έχουμε συγγραφείς να γράψουν. Τέλος πάντων με το που διαβάζω την δεύτερη σελίδα το κλείνω και λέω delete κι αν πρέπει να γράψω εγώ έτσι τότε δεν θέλω.

Τι σε ώθησε να γράψεις;

Να σου πω την αλήθεια την πρώτη φορά που έγραψα στα 18 μου μια νουβέλα την έγραψα γιατί ήμουν στεναχωρημένος επειδή είχε πεθάνει η γιαγιά μου. Πέρα όμως από αυτό το εφηβικό γεγονός, γράφω διότι εμπνέομαι από την καθημερινότητα και με επηρεάζει τόσο πολύ αυτός ο παραλογισμός που ζούμε, γιατί κακά τα ψέμματα ζούμε πια σε μια παράλογη κοινωνία γεμάτη απόγνωση. Επίσης δεν μπορούμε να βλέπουμε κάποια πράγματα και να τα θεωρούμε δεδομένα. Άλλα κυρίως αυτή η χώρα που μισούμε να λατρεύουμε και λατρεύουμε να μισούμε είναι αστείρευτη πηγή έμπνευσης κωμικότητας η δραματικότητας. 

Πιστεύεις πως έχουμε καλό θέατρο στην Ελλάδα; 

Ναι έχουμε. Κι αν προσεγγίζετε ευλαβικά το θέατρο από τους συντελεστές του σίγουρα θα υπάρχει ένα πολύ ωραίο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Γιατί άλλο το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα κι άλλο το εμπορικό δυστυχώς. Εγώ αυτό θέλω να το τονίσω γιατί βλέπουμε παραστάσεις που γίνετε 6 μήνες πριν η προπώληση με κουστούμια, με μουσικές, με πολύ καλά ονόματα κι όταν πάει ο θεατής που έχει πληρώσει πολύ ακριβό εισιτήριο βλέπει το έργο, κι όταν τελειώνει κ φεύγει λέει τι ωραία κουστούμια, η τι ωραία μουσική τότε δεν αξίζει. Εγώ θέλω να φύγει ο θεατής και να πει "α τι ωραία μηνύματα". Για μένα αυτό είναι το θέατρο. 

Τι πρότυπα έχεις σε συγγραφείς;

Λατρεύω Ίψεν, Μίλερ, Σαίξπηρ κι από λογοτέχνες Καζαντζάκη, Τερζάκη, Καραγάτση, Βενέζη, Μυριβίλλη, Παπαδιαμάντη. Από νεότερους μου άρεσαν πάρα πολύ τα πρώτα βιβλία του Νίκου Θέμελη. Ενώ λατρεύω πολύ τον Ιάκωβο Καμπανέλη, είναι εξαιρετικός και έχει μια σπουδαία εργογραφία όπως πχ "Το μεγάλο μας τσίρκο" που είναι υπέροχο. 

Και τι ευχή δίνεις τον εαυτό σου σχετικά με την πορεία σου στο θέατρο;

Αρχικά να έχουμε υγεία, κι από εκεί και πέρα να μπορέσω να συνεχίσω με θεατρικά έργα χωρίς να πέσω σε συμβιβασμούς σχετικά με την γραφή μου. Δηλαδή να γράφω τα έργα που θέλω και να ανεβαίνουν με τόσους άξιους ανθρώπους. Γιατί αν μπω στη διαδικασία συμβιβασμών και υποχωρήσεων σχετικά με αυτό που θέλω να γράψω, μπορεί να βγάλω πάρα πολλά χρήματα άλλα να μου βγει και η ψυχή. 


Από το Blogger.