Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Αθανασία Καλογιάννη: "Για μένα το κάθε κείμενο έχει κάτι να μου δώσει"




Η Αθανασία Καλογιάννη σκηνοθετεί την παράσταση «ΜΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ» τoυ Hector Malot που ανεβαίνει στην  παιδική σκηνή του θεάτρου «Χυτήριο» και μιλά στον Χρήστο Κωνσταντίνου και στο thisisjustlife.gr



Πως επέλεξες να ανεβάσεις το "Με οικογένεια";

Είναι ένα από τα αγαπημένα μου κλασσικά μυθιστορήματα που είχα διαβάσει μικρή οπότε από μόνο του έχει μνήμες πολύ παιδικές. Θυμάμαι κιόλας όταν το είχα διαβάσει είχα συγκινηθεί τόσο πολύ που ήμουν κάτω από το πάπλωμα και έκλαιγα, και μετά στο δεύτερο μέρος στο τέλος ήρθε η λύτρωση, οπότε για μένα ήταν πολύ αισιόδοξο. Επίσης ήθελα πάντα πάρα πολύ να ανέβει αυτό το έργο σε παράσταση, και αφού ασχολήθηκα με το θέατρο πολύ συγκεκριμένα και εμπεριστατωμένα, αποφάσισα να γίνει το όνειρο μου πραγματικότητα. 

Γιατί δεν επέλεξες το "Χωρίς οικογένεια" που είναι ένα έργο πιο γνωστό;

Όντως το "Χωρίς οικογένεια" είναι πιο γνωστό άλλα και το "Με οικογένεια" είναι ένα βιβλίο που το ξέρει πάρα πολύς κόσμος, άλλα δεν έχει τόσο μεγάλη αποδοχή. θεωρώ όμως πως είναι ένα κείμενο εξίσου καλό γιατί έχει βραβευτεί κι αυτό από την Γαλλική Ακαδημία και μάλιστα για πρώτη φορά γίνετε θεατρικό στην Ελλάδα άλλα και παγκοσμίως. Άλλα και τα δύο αυτά έργα είναι εξαιρετικά. 

Γιατί πιστεύεις πως δεν είχε έως σήμερα ανέβει το "Με οικογένεια".;

Γιατί πιστεύω είναι πολύ δύσκολη η διασκευή του, έχει πολλούς σκηνικούς χώρους και είναι δύσκολο να επιλέξει κάποιος ένα τέτοιο κείμενο και να κάνει διασκευή. Επίσης έχουν όλοι στο μυαλό τους να ανεβάσουν το "Χωρίς οικογένεια" που είναι πιο γνωστό. Αν και και τα δύο έχουν την ίδια δυναμική.

Φοβήθηκες στο πως θα αποδοθεί η σκηνή του θανάτου της μητέρας;

Καθόλου, άκουσα πολλά σχόλια για το πως θα ανέβει αυτό κι αν πρέπει να ανέβει, η αν ο θάνατος πρέπει να είναι επί σκηνής και με ποιόν τρόπο. Εγώ όμως θεωρώ πως μια σκληρή σκηνή και ιδιαίτερα του θανάτου της μαμάς που είναι ένα μεγάλο σύμβολο για όλους όντως είναι σκληρή, μα πιο σκληρή είναι η ζωή, οπότε για μένα το πιο απλό πράγμα ήταν να δώσω τον θάνατο επί σκηνής με έναν τρόπο ότι προχωράμε , δεν σταματάμε ποτέ να προχωράμε.

Οι γονείς και τα παιδάκια τι σου λένε μετά;

Καταρχάς όταν παίζουμε την παράσταση για τα σχολεία υπάρχει μια απόλυτη ησυχία μέσα στο θέατρο. Όλα τα παιδιά παρακολουθούν κι αυτό είναι πάρα πολύ όμορφο για μένα άλλα και για όλους μας γιατί βλέπεις ότι τα μάτια τους ακόμα και στις δύσκολες σκηνές είναι ανοιχτά και στο τέλος βγαίνουν έξω και λένε μας συγκίνησε. Πόσο σημαντικό είναι αυτό.

Κατά την διάρκεια της παράστασης παρατηρείς τα πρόσωπα τους;

Ναι ναι. Και μια Κυριακή ήμουν στο κοινό και παρατήρησα μια μητέρα που στην σκηνή του θανάτου της μάνας έπιασε το χέρι του παιδιού της. Πόσο τρυφερό ήταν αυτό, μια σκηνή πιο συγκινητική από αυτή που έβλεπα πάνω. Η μητέρα εκείνη τη στιγμή μπήκε στην διαδικασία να σκεφθεί πως θα νιώσει το παιδί εάν αυτή φύγει. Ταυτίζεται και έρχεται στην δική του θέση. 



Γιατί επιλέγεις έργα μιας άλλης εποχής;

Τα κλασσικά μυθιστορήματα είναι μοναδικά και τα κείμενα τους διαχρονικά. Παρόλο που έχουν γραφτεί 100 και 200 χρόνια πριν έχουν μηνύματα που ακόμα και τώρα έχουν τέτοιο βάθος και τέτοια ποιότητα που μιλούν έντονα στις καρδιές μας. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που έχουν διαβαστεί από εκατομμύρια αναγνώστες παγκοσμίως. 

Είναι δύσκολο το παιδικό κοινό;

Είναι αρκετά δύσκολο άλλα είναι τόσο δυνατό και όμορφο, ένα κοινό πολύ αληθινό. Δεν ωραιοποιεί την κριτική του σε σύγκριση με άλλο κοινό, θα σου πει στα ίσια την κριτική του, αυτά που ακριβώς αισθάνεται. 

Τι σε έκανε να ασχοληθείς με το παιδικό θέατρο;

Ο δρόμος με οδήγησε. Εγώ έχω τελειώσει το τμήμα θεατρικών σπουδών με μεταπτυχιακό στην σκηνοθεσία και δραματολογία, ενώ έχω τελειώσει και την Δραματική σχολή του Γιώργου Αρμένη ως ηθοποιός. Οπότε δουλεύω στα δημόσια σχολεία ως δραματολόγος και ασχολούμαι πολύ με τα παιδιά, τους κάνω το μάθημα της θεατρικής αγωγής ως κυρία Φαντασία, οπότε σιγά σιγά πήγε ο δρόμος από μόνος του, δεν το διάλεξα, με διάλεξε. 

Στα σχολεία που είσαι βλέπεις παιδιά που να αγαπούν πραγματικά το θέατρο;

Βλέπω παιδιά που το αγαπούν και διψάνε γι'αυτό άλλα δεν μπορούν λόγω οικονομικής κρίσης. Επίσης θα δεις γονείς που ασχολούνται πολύ με το παιδί τους και θα το πάνε θέατρο η θα τα πάνε σε θεατρικά εργαστήρια , γιατί το θέατρο είναι ένα μοναδικό πράγμα, δυναμώνει την αυτοπεποίθηση ενός παιδιού. Αυτό που βλέπουμε είναι πράγματα που βοηθούν το παιδί να προχωρήσει, όχι μόνο τώρα, άλλα και γενικά στο μέλλον, να βλέπει θέατρο και να εισπράττει πολλά. Και το θέατρο σε σύγκριση με το σινεμά είναι ζωντανό πράγμα, και η αλήθεια φαίνεται στα μάτια. 



Ποια ιδιότητα απ'όσες έχεις δηλώνεις πρώτη;

Πάντως αυτό που έχω να πω είναι πως δεν δηλώνω σκηνοθέτης, είναι πάρα πολύ βασικό αυτό που λέω, γιατί για να γίνεις σκηνοθέτης θέλει πολύ ζύμωση.

Ποια η διαφορά σκηνοθέτη από θεατρολόγο;

Ο θεατρολόγος έχει μια έννοια μεγαλύτερη, αγαπάει το θέατρο, δεν έχει στο μυαλό του μόνο ένα όραμα, να κάνει ένα έργο και να γίνει γνωστός. Είναι παιδεία το να κάνεις θέατρο. Ο θεατρολόγος από τότε που μπαίνει στη σχολή και μετά ασχολείται με έργα, με βιβλία, με αναλύσεις, με σκηνοθεσίες καθώς κι άλλα πολλά, έχει μια μεγαλύτερη έγνοια πάντα.

Το δικό σου αγαπημένο έργο ποιο είναι;

Για μένα το κάθε κείμενο έχει κάτι να μου δώσει, η τελευταία σελίδα, η μεσαία σελίδα η πρώτη, γενικά όλες οι σελίδες έχουν κάτι να μου δώσουν και να πάρω. 

Σοφία Μανωλάκου;

Έχω δουλέψει εξαιρετικά μαζί της όπως και με όλους τους ηθοποιούς, η Σοφία είναι ένα παιδί που δεν σταμάτησε από την αρχή να δουλεύει την κάθε λέξη, την κάθε φράση, τα μάτια της, τα χέρια της, το σώμα της, είμαι πολύ χαρούμενη που έχω συνεργαστεί μαζί της. Η Σοφία είναι η Περίν...

Με τους άλλους εξαιρετικούς ηθοποιούς;

Με την Σοφία Κούκουλα και την Φωτεινή Παπαδάκη είχαμε δουλέψει και πέρυσι στις "Μικρές κυρίες" οπότε είχαμε βρει τους κώδικες επικοινωνίας. Η Βίκυ Κουκουτσίδη και ο Κώστας Ζωγραφόπουλος είναι καινούργιοι στην ομάδα άλλα έχουμε φοβερή χημεία. 

Εσύ ποια ηρωίδα είσαι από την κλασσική λογοτεχνία;

Να σου πω κάτι τι παθαίνω, επειδή έχω μπει στην διαδικασία να στήνω μια παράσταση, σκέφτομαι πως είναι ο ρόλος, πως κινείτε πως περπατάει, πως μιλάει, οπότε μπαίνω στην διαδικασία να ταυτίζομαι με όλες. 

Ποιο είναι εσένα το αγαπημένο σου βιβλίο;

Είναι "Η καλύβα του μπαρμπα Θωμά" παρόλο που είναι αντρικός ο ρόλος. 



Πόσο παιδί νιώθεις μέσα σου;

Ε αφού με φωνάζουν κυρία Φαντασία στο σχολείο νιώθω πολύ παιδί.

Και τέλος κάποιος που δεν ξέρει το βιβλίο και την ιστορία, και θα σε ρωτούσε τι ακριβώς είναι η παράσταση και το νόημα της τι θα του απαντούσες;

Πως είναι μια παράσταση για όλη την οικογένεια που διδάσκει χωρίς βέβαια να κουνάει το δάχτυλο του χεριού. Απλώς αβίαστα νομίζω ότι μιλάει για τις αξίες της οικογένειας, της φιλίας, της αγάπης και μέσα από τη περιπέτεια της Περρίν δημιουργεί μια αλληλουχία συναισθημάτων και δίνει στον καθένα ξεχωριστά αυτό που θέλει εκείνη τη στιγμή να νιώσει. Όπως προείπα είδα θεατή να κρατάει το χέρι του παιδιού της σε μια σκηνή, ένα μικρό αγόρι να γελάει έντονα με τις κωμικές σκηνές του έργου και έναν θεατή να βγάζει χαρτομάντιλα από τη τσάντα να σκουπίζει δάκρυα από συγκίνηση. Είναι όμορφο πράγμα να βλέπεις το κοινό από απόσταση και ύστερα να λες με ανακούφιση πως είναι μια παράσταση που δεν έχει ηλικία. Άλλωστε ένα κλασικό μυθιστόρημα είναι πάντα «κλασικό»»
Από το Blogger.