Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Μάνος Πετούσης: "Στο θέατρο ποτέ δεν ξέρεις αν μια παράσταση δουλέψει ή δεν δουλέψει, αρέσει ή δεν αρέσει"



Ο Μάνος Πετούσης μιλά στον Χρήστο Κωνσταντίνου και στο thisisjustlife.gr για την παράσταση "Γράμμα σε ένα παιδί", τις θετικές αλλά και αρνητικές κριτικές, ενώ αποκαλύπτει ποια ευχή θα έδινε στο θέατρο και στον εαυτό του...

Τι σας ώθησε να σκηνοθετήσετε το έργο "Γράμμα σε ένα παιδί";


Διαβάζω αρκετά θεατρικά έργα και βιβλία όπως της Οριάνας Φαλάτσι που γράφτηκε το 1975 και πάνω σε αυτό βασίστηκε η παράσταση. Ένα βιβλίο που μου το πρότεινε ένας φίλος, παρόλο που το είχα στην βιβλιοθήκη μου και το οποίο όταν το διάβασα και το ξαναθυμήθηκα, είδα ότι είναι τόσο σημερινό αφου μιλάει με πολύ σκληρές αλήθειες για θέματα τα οποία θα πρέπει όλοι να θέτουμε στον εαυτό μας όταν παίρνουμε την απόφαση να κάνουμε μια οικογένεια και να φέρουμε ένα παιδί στον κόσμο. Με ενδιαφέρει πολύ να ψάχνω τον ψυχισμό μιας γυναίκας και να διαβάζω τις δεύτερες σκέψεις της οπότε όλο αυτό θεώρησα πως είναι πολύ δελεαστικό, το να μπω δηλαδή στην ψυχοσύνθεσή της την περίοδο που διαρκεί μια κύηση και που στη συγκεκριμένη περίπτωση τελικά, δεν φέρνει στο κόσμο το παιδί γιατί αυτό επιλέγει να φύγει μόνο του από τη ζωή. 





Μιλήσατε με άτομα που έχουν αντιμετωπίσει ανάλογο πρόβλημα;

Μίλησα μετά την παράσταση και στην Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, με διαφόρες γυναίκες που είχαν χάσει παιδιά και ήταν εντυπωσιακό ότι μου είπαν πως όλες αυτές οι σκέψεις τις οποίες ξεδιπλώνει το κείμενο, αλλά και οι συναισθηματικές κατάστάσεις τις οποίες πέρναγε η Ζέτα κατά τη διάρκεια της παράστασης, ήταν πολύ ρεαλιστικές, σαν να έβλεπαν τον εαυτό τους και που εγώ ενστικτωδώς τις φανταζόμουνα και τις αισθανόμουνα. Αν δεν κάνω λάθος, στην Κοζάνη κατά τη διάρκεια μιας παράστασης στο σημείο που η πρωταγωνίστρια χάνει το παιδί έγινε κάτι μαγικό. Όταν βγάζει την κραυγή την ίδια στιγμή ταυτόχρονα λες και το είχαν συννενοηθεί έβγαλε και μια θεατής από κάτω, κι όταν μετά την πιάσαμε και την ρωτήσαμε αν είναι καλά μας είπε πως είχε ταυτιστεί τόσο πολύ με όλη αυτή την ιστορία και ένιωσε όπως την στιγμή που είχε χάσει το δικό της παιδί


Αντιμετώπισατε δυσκολίες κατά το ανέβασμα;

Όχι δεν αντιμετώπισα γιατί ήξερα πολύ καλά τι ήθελα, το μόνο θέμα ήταν ότι έπρεπε να πείσω τη Ζέτα πως επειδή είναι μονόλογος θα έπρεπε να απευθύνεται στους συμπρωταγωνιστές, στους υπόλοιπους ήρωες, όπως είναι ο πατέρας του παιδιού, ο μπαμπάς της, η μαμά της το ίδιο το παιδί σαν να βλέπω στη σκηνή δύο ηθοποιούς κι αυτό, ήταν λίγο το θέμα ότι δεν μπορούσε να το κατανοήσει πώς γίνετε να μιλάω όταν δεν υπάρχει ένας άνθρωπος επί σκηνής και να του μιλάω σαν να υπάρχει. Όταν λοιπόν βρήκαμε τον κώδικα και συννενοηθήκαμε μετά όλο το υπόλοιπο έφυγε νεράκι. Άλλα ήμουν πολύ ξεκάθαρος στο τι ήθελα και πως το ήθελα.



Την περίμενατε την τόσο μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία;

Όχι, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν τη περίμενα και δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος, απλά στο θέατρο ποτέ δεν ξέρεις αν μια παράσταση δουλέψει ή δεν δουλέψει, αρέσει ή δεν αρέσει. Πιστευα όμως πως θα ήταν πολύ καλή γιατί είναι πολύ ωραίο το κείμενο άλλα από εκεί και πέρα αυτή την επιτυχία και τις τόσο καλές κριτικές που έχουμε πάρει 4 χρόνια που παίζετε η παράσταση και τα βραβεία που πήραμε δεν είναι η αλήθεια δεν τη περίμενα. Άλλα ήμουν πολύ σίγουρος για την επιλογή μου να πρωταγωνιστήσει η Ζέτα, ήταν η πρώτη μου επιλογή και χαίρομαι που δικαιώθηκα που δικαιώθηκα σε αυτό.

Θα συνεχιστεί;

Θα έχουμε μια μεγάλη περιοδεία σε Φεστιβάλ σε όλη την Ελλάδα άλλα θα πάμε και εξωτερικό, στη Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο, Ελβετία, Κύπρο όπου είχαμε ξαναπάει πριν τρία χρόνια. Επίσης τώρα είμαστε σε κουβέντες για να μπορέσει να κλείσει η παράσταση στην Ιταλία που είναι και η γενέτειρα της Οριάνας Φαλάτσι.

Εσυ πως νιώθεις με την τόσο μεγάλη αποδοχή του κοινού για την παράσταση αυτή;

Σίγουρα νιώθεις πολύ όμορφα όταν βλέπεις το δημιούργημα σου να αρέσει τόσο πολύ,να συγκινεί και να χαίρει αυτής της αποδοχής κααι εκτίμησης από τον κόσμο. Την οποία νιώθει και η Ζέτα μέσα από όλη αυτή την διεργασία και τον δρόμο της υποκριτικής που περνάει απο το πρώτο λεπτό της παράστασης μέχρι το τελευταίο. Ήταν μεγάλη ευτυχία το να συνεργαστώ μαζί της σε αυτή τη δουλειά;

Τις κριτικές τις διαβάζεις;

Τις διαβάζω ναι.

Σε επηρεάζουν;

Χαίρομαι όταν είναι πάρα πολύ καλές, όπως στο γράμμα τουλάχιστον που δεν μου έχει τύχει να διαβάσω κάτι άσχημο. Σε άλλες κριτικές απλά προσπαθώ να διαβάσω τι είναι αυτό που δεν άρεσε σε κάποιες άλλες παραστάσεις που έχω κάνει για να δω κατά πόσο είναι ευκολο να το διορθώσω η κατά πόσο έχει γίνει κατανοητή η σκηνοθεσία, η παράσταση και το κείμενο στον συγκεκριμένο άνθρωπο. Πάντα όμως θα υπάρχουν οι θετικές και οι αρνητικές απόψεις, δε γίνετε να αρέσει σε όλους καθολικά μια παράσταση. Ακόμα και η καλύτερη να είναι στον κόσμο σίγουρα θα έχει κάποιους που δεν θα τους αρεσει.

Σε έχει επηρεάσει ποτέ κάποια άσχημη κριτική;

Όχι καμία ποτέ.



Απ'όλες τις θετικές κριτικές που πήρατε για την παράσταση ποια θυμάσαι πιο έντονα;

Την πρώτη που βγήκε θυμάμαι έντονα, την πρώτη μέρα της παράστασης, τελειώσαμε στις 11 και 11:30 βγήκε και έλεγε με μεγάλα γράμματα "ΤΡΕΞΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ, ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΕ Ο ΠΕΤΟΥΣΗΣ". Αυτή ήταν η πρώτη πρώτη κριτική που μου έχει μείνει στο μυαλό.

Πως αποφάσισες να περάσεις στην σκηνοθεσία;

Προέκυψε δεν ξέρω, προφανώς ήταν κάτι που με ενδιέφερε γιατί ήμουν και πολλά χρόνια δίπλα στον Πέτρο Ζούλια ως βοηθός σκηνοθέτης, άλλα μάλλον κάτι πρέπει να με τσίγκλαγε γιατί με παιδιά που είμασταν μαζί στο ίδιο έτος στη δραματική σχολή δεν τους κάνει εντύπωση το γεγονός ότι πέρασα στη σκηνοθεσία διότι μου λένε πως φαινόταν από τότε. Όμως εγώ να σου πω την αλήθεια δεν το καταλάβαινα.

Πως αποφάσισες να ασχοληθείς με την υποκριτική;

Μου άρεσε από μικρό παιδί και κάποια στιγμή είπα θα δώσω εξετάσεις κι αν περάσω σημαίνει ότι μάλλον μπορώ να το κάνω κι αν δεν περάσω σημαίνει πως το σύμπαν μου λέει ότι ναι μεν μπορεί να σου αρέσει η υποκριτική και το θέατρο άλλα δεν σημαίνει κιόλας πως μπορείς να το κάνεις.

Ποιους είχες δασκάλους στη σχολή;

Τα μεγαθήρια, τον Γιώργο Θεοδοσιάδη, την Ελένη Χατζηαργύρη, την Ντόρα Τσάτσου, τον Άγγελο Αντωνόπουλο τον Τίτο Βανδή, τη Σούλα Αθανασιάδου κι άλλους πολλούς.

Υποκριτικά ποιοι ρόλοι σε ιντριγκάρουν;

Οι "ρολίστες" που λέμε στο θέατρο, π.χ. θα'θελα να κάνω τον Φιλοκτήτη, αυτός είναι ένα όνειρο που θα'θελα κάποια στιγμή να το πραγματοποιήσω.



Τι έργα σου αρέσει να σκηνοθετείς;

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου να μπω σε διαδικασία σκηνοθεσίας κειμένων που είναι πάρα πολύ γνωστά. Θέλω μόνο έργα που δεν έχουν παιχτεί και ανεβαίνουν πρώτη φορά. Επίσης με ενδιαφέρουν και τα βιβλία, οι διασκευές. Όπως η επόμενη μου δουλειά. Η "Ιστορία δίχως όνομα" το best seller του Στέφανου Δάνδολου διασκευασμένο από την Μαίρη Σταυρακέλη.

Πως σχολιάζεις το γεγονός ότι σε τόσο μικρή χώρα όπως είναι η Ελλάδα ανεβαίνουν κάθε χρόνο πάνω από 1500 παραστάσεις;

Ότι υπάρχουν τόσες πολλές παραστάσεις βεβαίως είναι καλό άλλα οικονομικά τι συμβαίνει δεν ξέρω, και το λέω γιατί αν μη τι άλλο όσοι δουλεύουν σε αυτές πρέπει να βγάλουν και τα έξοδα τους. Γενικά η ανεργία στον χώρο μας έχει κάνει πολλούς συναδέλφους να δημιουργούν ομάδες προκειμένου να δουλέψουν.

Υπάρχει αχαριστία στο χώρο σας;

Φυσικά.

Την έχετε βιώσει;

Ναι , στεναχωριέσαι εκείνη την ώρα άλλα μετά πας παρακάτω, δεν μπορείς να μείνεις.

Τι σας έχει προσφέρει το επάγγελμα του ηθοποιού;

Την ψυχική μου ηρεμία. Γαληνεύω και ισορροπώ ψυχολογικά μέσα μου, μου επιτρέπει να ταξιδεύω και να φτιάχνω παραμύθια για να περνάω όμορφα εγώ άλλα και ο κόσμος.

Επίδαυρος;

Ένα μαγαζάκι έχει γίνει πια, βλέπεις το πρόγραμμα και είναι δέκα άνθρωποι που γυρνάνε γύρω γύρω. Φέτος βέβαια το καλό είναι ότι θα έρθει ο Ουίλσον άλλα και κάποιες ξένες παραγωγές.

Παίζουν ρόλο οι κλίκες σε όλο αυτό;

Εννοείτε δεν το συζητώ. Όποιος πει ότι δεν παίζουν λέει ψέματα.

Έχετε χάσει δουλειά από ανάλογες κλίκες;

Όχι εγώ δεν ανήκω σε αυτές, ίσως γιατί δεν έχω μπει ποτέ στη διαδικασία να σκεφτώ αν έχει γίνει αυτό. Επίσης δεν με αφορά γιατί εμένα τα φτερά μου έχουν ξεκινήσει να ανοίγουν και στο εξωτερικό οπότε κάνω πιο πολύ focus έξω παρά στην Ελλάδα.

Σας έχουν δώσει όλοι αυτοί κάποια συμβουλή;

Πολλές πολλές συμβουλές που έχουν βοηθήσει πολλές φορές. Όπως της Ελένης Ζατζηαργύρη που μου είχε πει εσύ επειδή θα μείνεις στη δουλειά αυτή το μόνο που χρειάζεται να έχεις είναι γερό στομάχι.

Ποια ευχή θα δίνατε για το θέατρο;

Καινούργιες ιδέες, φρέσκιες ιδέες και παραστάσεις που να είναι κατανοητές στον κόσμο κι οχι σε δέκα μόνο ανθρώπους.

Και ποια στον εαυτό σας;

Να είμαι καλά, να είμαι γερός και να κάνω κι άλλες παραστάσεις με την Ζέτα.


Από το Blogger.