Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Στέλιος Κρητικός: "Αγαπώ τους κακούς ήρωες γιατί είναι πιο δύσκολοι"



Ο Στέλιος Κρητικός μιλά στο thisisjustlife.gr και στον Χρήστο Κωνσταντίνου για την ηθοποιία στην ζωή του, την συνεργασία του με τον Μάρκο Σεφερλή, το Survivor και φυσικά την σχέση του με την οικογένειά του και πώς την επηρεάζουν τα νέα του βήματα.




Πώς αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;

Εγώ δεν είχα δει θέατρο στη ζωή μου μέχρι τα 20, δεν είχα καν ιδέα πως είναι γιατί γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ρόδο όπου δεν υπήρχαν οι δυνατότητες για να παρακολουθήσουμε. Οπότε όταν ανέβηκα στην Αθήνα το πρώτο πράγμα που ζήτησα ήταν να δω, κι έτσι είδα επιθεώρηση με τον Σωτήρη Μουστάκα που γνώριζα και θαύμαζα μέσα από τις ταινίες. Στη συνέχεια ξαναήρθα Αθήνα για επαγγελματικούς λόγους που αφορούσαν το ποδόσφαιρο καθώς πήρα μεταγραφή στην ομάδα Μαρκό στον Μαρκόπουλο και λίγο μετά γνώρισα την πρώτη μου σύζυγο που ήταν ηθοποιός και τις κρατούσα τα κείμενα στις πρόβες της. Αργότερα άρχισα να παρακολουθώ μαθήματα, να συμμετέχω σε παιδικές παραστάσεις και το ένα έφερε το άλλο και τώρα βρίσκομαι στη φάση να πλησιάζω τα 25 χρόνια, και να κάνω ασταμάτητα παιδικό θέατρο και να γράφω.

Η πρώτη παράσταση που έπαιξες ποια ήταν;

Ήμουν πειρατής δίπλα στον Κάπτεν Χούκ, κάτι που ίσως με σημάδεψε πάρα πολύ στην πορεία της ζωής μου. Και το καλοκαίρι που μας πέρασε ο μεσαίος μου γιός πλέον ο Άρης έκανε τον Πήτερ Παν κι ο μεγάλος ο Μιχαήλ έκανε τον Κάπτεν Χουκ. Μπορώ να ομολογήσω ότι τον ζήλεψα, τον χάρηκα και με συγκίνησε, ήταν και πολύ καλύτερος από μένα.


Θέλουν να γίνουν ηθοποιοί;

Εννοείτε, και οι δύο. Ο μεγάλος τώρα που τελείωσε το λύκειο θέλει πρώτα να κάνει σκηνοθεσία κα μοντάζ, για να δει την δουλειά απ'όλες τις πλευρές της. Να έχει μια εμπεριστατωμένη άποψη για την δουλειά και μετά να την ακολουθήσει σαν ηθοποιός. 


Υποκριτικά ποιοι ρόλοι σε ιντριγκάρουν;

Αγαπώ τους κακούς ήρωες γιατί είναι πιο δύσκολοι, όπως πχ ο Κάπτεν Χουκ. Περνάει από πάρα πολλά εμπόδια και πολλές φουρτούνες για να μπορέσει να επιβιώσει.

Επαγγελματικά αντιμετώπισες δυσκολίες;

Κοίταξε εγώ από τη στιγμή που άρχισα να ασχολούμαι με το θέατρο τα ζω όλα μαγικά, σαν παραμύθι. Άλλα και τα παραμύθια έχουν τον λύκο και τις δυσκολίες τους που εμένα όμως δεν με επηρέασαν ποτέ. Ίσα ίσα που πάντα κάθε δυσκολία μου έφερνε δύο ευκολίες μετά. 


Σκέφτηκες ποτέ να τα παρατήσεις και να επιστρέψεις στην Ρόδο;

Μόνο μια φορά όταν είχα μια δύσκολη τηλεοπτική συνεργασία που πραγματικά με έκανε να αισθάνομαι πολύ λίγος σε αυτό που έκανα. Όχι όμως να παρατήσω το θέατρο, άλλα το συγκεκριμένο σήριαλ που συμμετείχα, κάτι που τελικά δεν κατάφεραν.

Παρουσίαση εκπομπής θα ξαναέκανες;

Θα το ξαναέκανα με περισσότερη γνώση σε ότι έχει να κάνει με τον εαυτό μου κι όχι να κάθομαι σε ένα πάνελ και να σχολιάζω τον οποιοδήποτε, δεν το μπορώ αυτό. Μετά το Survivor έγιναν και κάποιες συζητήσεις για ένα δικό μου concept άλλα δεν προχώρησαν οπότε το έχω στην άκρη του μυαλού μου, και ίσως στο μέλλον να ξαναδημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να υλοποιηθεί.


Σε έχει βοηθήσει το θέατρο να διορθώσεις πράγματα στον χαρακτήρα σου;

Με έχει βοηθήσει στο να μπορέσω να υπηρετήσω τη δουλειά με περισσότερο πάθος και ένταση γιατί ακόμα αισθάνομαι υπηρέτης της. Επίσης διάβασα, μελέτησα κι όλο αυτό με εξέλιξε σαν άνθρωπο, επειδή έτσι ταξίδεψα πολύ, γνώρισα και έζησα ζωές άλλων ανθρώπων. Είμαι ένας άλλος άνθρωπος από τα 20 που ξεκίνησα μέχρι τώρα στα 45.



Συγγραφείς αγαπημένους έχεις;

Από Έλληνες ο Νίκος Καζαντζάκης και από ξένους αγαπώ τον Ντοστογιέφσκι και τον Νίτσε. 


Ποιο έργο του;

Τον Ζαρατούστρα, γιατί αυτό το έργο έχει σημαδέψει τον χαρακτήρα και την ζωή μου. Έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο στα 20 - 21 και όταν διάβασα τις πρώτες γραμμές δεν κατάλαβα τίποτα. Λέω τι λέει, το έκλεισα και το έβαλα στην άκρη θεωρώντας πως δεν είμαι ικανός να διαβάσω κάτι τέτοιο, το χλεύασα κιόλας. Στην πορεία μετά από πέντε χρόνια που πάντα το έβλεπα στην βιβλιοθήκη άλλα το προσπερνούσα σαν να μου φαίνεται αδιανόητο να μπορέσω να συνεννοηθώ και συνεργαστώ εγώ με αυτόν τον μεγάλο συγγραφέα, τόλμησα να το ξαναπάρω στα χέρια μου και κατάφερα να διαβάσω πέντε σελίδες όπου εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ ότι αφού κατάλαβα τις πέντε σελίδες σε κάποια στιγμή της ζωής μου θα το καταλάβω ολόκληρο. Το άφησα και νομίζω στα 30 μου ήταν η πρώτη φορά που το διάβασα ολόκληρο, κρατούσα σημειώσεις, με είχε απορροφήσει, το είχα ρουφήξει, και είχα μπει μέσα στις σελίδες. Τότε άρχισα να αντιλαμβάνομαι και να συνειδητοποιώ αρκετά πράγματα γιατί πρέπει να το διαβάσεις δέκα φορές για να καταλάβεις αυτό θέλει να πει επειδή κάθε φορά αντιλαμβάνεσαι και κάτι καινούργιο. Από τότε το έχω διαβάσει τρείς φορές και ομολογώ πως είμαι διατεθειμένος να το διαβάσω άλλες τρείς κι άλλες τρείς γιατί κάθε φορά είναι μια άλλη εμπειρία και μια νέα ιστορία. Επίσης αγαπώ την απολογία του Σωκράτη, του Πλάτωνα. Όπως Θουκυδίδη που αγαπώ και λατρεύω.


Έχουμε καλό θέατρο στην Ελλάδα;

Εγώ μαγεύομαι, που σημαίνει ότι για μένα έχουμε εξαιρετικό θέατρο. Μάλιστα από τις τελευταίες παραστάσεις που είδα ήταν ο Ράφτης κυριών για την οποία εύχομαι να ανέβει και του χρόνου και να τη δουν όσοι δεν την έχουν δει διότι πραγματικά είναι εξαιρετική. Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας. 

Ισχύει αυτό που λένε πως τα χρήματα παίζουν ρόλο σε μια παράσταση;

Όχι φυσικά, ακόμα και με μια καρέκλα μπορείς να κάνεις μια παράσταση και να μείνουν όλοι με το στόμα ανοιχτό. Απλά έχει να κάνει με το κείμενο, την σκηνοθεσία, και τις ερμηνείες. 


Είναι εύκολο το παιδικό θέατρο;

Το αντίθετο, είναι πάρα πολύ δύσκολο γιατί το παιδί δεν έχει δεύτερη σκέψη, κι αυτό που αισθάνεται και νιώθει θα το πει και θα το κάνει. Επίσης είναι αρκετά δύσκολο να κρατήσεις το ενδιαφέρον του παιδιού όχι μόνο σαν κοινό, άλλα και σαν γονιός. 

Το να γράφεις παιδικό θέατρο;

Το θεωρούσα ακατόρθωτο, επειδή για μένα ο χώρος του θεάτρου και της συγγραφής μου ήταν άγνωστος μέχρι τα 20. Πόσο μάλλον το να γράφεις και να παίζεις για παιδιά. Το θεωρούσα αδιανόητο, άλλα με πολύ δουλειά σεβασμό , και ταπεινότητα απέναντι σε όλο αυτό μπορείς να πετύχεις, να δημιουργήσεις και να καλλιεργήσεις πάρα πολλά όμορφα πράγμα πράγματα. 



Είναι αυστηροί κριτές τα παιδία σου όταν σε βλέπουν στο θέατρο;

Είναι ειλικρινείς, δεν είναι θέμα αυστηρότητας η ειλικρίνεια, ούτε θα πούνε κάτι απλά για να το πούνε με στόχο να ευχαριστήσουν εμένα. 


Πόσο χρονών αισθάνεσαι όταν είσαι πάνω στη σκηνή και παίζεις παιδικό θέατρο;

Δεν υπάρχει ηλικία, αισθάνομαι ότι είμαι αέρας. Χάνομαι.

Τηλεοπτικά πότε έκανες την πρώτη σου εμφάνιση;

Η πρώτη μου τηλεοπτική εμφάνιση που ελάχιστοι η μόνο εγώ την θυμάμαι ήταν στο Mega στην σειρά του Αλέξανδρου Ρήγα "Δύο ξένοι" και υποδύομαι έναν δημοσιογράφο που πηγαίνει και ρωτάει κύριε Μαρκορά θέλουμε να μας πείτε λίγα λόγια για την εμφάνιση της κυρίας Κουντουράτου στη σειρά σας. Αυτά ήταν τα πρώτα λόγια που είπα στην τηλεόραση και μετά έκανα Κωνσταντίνου και Ελένης.


Τηλεόραση ή Θέατρο;

Το θέατρο το αγαπώ γιατί έχει αυτή την αμεσότητα με τον κόσμο, χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχει και η τηλεόραση την μαγεία της. Επίσης έχει αυτό το κουμπί της εμφάνισης και της αναγνωρισιμότητα που σε βοηθάει να κάνεις πράγματα που έχεις ζηλέψει στο θέατρο. Είναι μεγάλο διαφημιστικό μέσο. 


Ποια παράσταση ξεχωρίζεις από αυτές που έχεις παίξει;

Θα ξεχωρίσω το έργο που είχα γράψει και σκηνοθέτησε ο Γιάννης Βούρος " Ένας ονειροπόλος δράκος" που ανεβάσαμε στο θέατρο Ζίνα, ένα όνειρο μου που έγινε πραγματικά και δεν μπορώ να μην το αναφέρω πρώτο. Επίσης αγαπώ πολύ το ψυχολογικό έργο Victims που έκανα πέρυσι στο studio Κυψέλης και για το οποίο πήρα γύρω στις δέκα κριτικές που θα με ακολουθούν για όλη μου τη ζωή. Φυσικά δεν θα ξεχάσω τις επιθεωρήσεις με τον Μάρκο, τα υπέροχα και όμορφα χρόνια, που συνεργάστηκα και δούλεψα μαζί του.


Ποια κριτική που πήρες για τη παράσταση " Victims" δεν θα ξεχάσεις ποτέ;

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω μόνο μια. Νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους που ήρθαν είδαν την παράσταση και με τίμησαν γράφοντας για μένα πολύ όμορφα λόγια που θα με ακολουθούν σε όλη μου τη ζωή σαν παρακαταθήκη για την πορεία μου σε αυτόν τον χώρο. 

Με τον Μάρκο θα ξανασυνεργαστείς;

Τώρα στο άμεσο μέλλον όχι, δεν έχουμε κάτι στα σκαριά.



Ισχύουν τα δημοσιεύματα που σας θέλουν τσακωμένους;

Εμείς με τον Μάρκο καταφέραμε το ακατόρθωτο, να συνεργαστούμε 7 συνεχόμενα χρόνια από το πρωί μέχρι το βράδυ 24 ώρες το 24ωρό, 365 μέρες το χρόνο. Όμως κάποια στιγμή αλλάζουν τα έργα, αλλάζουν οι ρόλοι, αλλάζουν οι επιθυμίες και οι δουλειές οπότε το πιο εύκολο πράγμα είναι ο αποχωρισμός. Έτσι ήρθε η στιγμή εγώ να ασχοληθώ με άλλα πράγματα κι ο Μάρκος να συνεχίσει να κάνει τον κόσμο να γελάει. Περνάω πολύ δημιουργικά τώρα και είμαι πολύ ενθουσιασμένος που έπραξα αυτό που έπραξα.


Οι σχέσεις σας πως είναι;

Είναι φυσιολογικές, άλλωστε είμαστε και κουμπάροι. Δεν βρισκόμαστε κάθε μέρα, ούτε μιλάμε συνέχεια , άλλα αυτό δεν σημαίνει ότι δυο άνθρωποι είναι τσακωμένοι.


Θα έμπαινες στην διαδικασία να γράψεις ένα έργο για ενήλικες;

Ακόμα δεν το έχω τολμήσει, όμως έχω δύο ιδέες στο μυαλό μου που θέλω να γράψω και ελπίζω να τα καταφέρω γιατί στην ζωή μου δεν θέλω να προτρέχω η να λέω ναι μπορώ να γράψω. Πρώτα θα γράψω, θα δω αν μου αρέσει εμένα, μετά θα το διαβάσω στα παιδιά μου, κι αν αρέσει και σε αυτά ίσως μπορέσω να το προτείνω κάπου και πάρει σάρκα και οστά.



Το survivor πως ήρθε στη ζωή σου;

Το survivor μπήκε στη ζωή μου δύο χρόνια πριν, όταν μου έκαναν πρόταση για το 1ο μου μα αρνήθηκα λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων επειδή τότε κάναμε το ντου από παντού στο θέατρο περοκέ και δεν μπορούσα να πάω. Γνώριζα φυσικά την απήχηση που θα είχε όπως και τις καλές οικονομικές απολαβές, μα όταν είσαι επαγγελματίας κοιτάς τη δουλειά και τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου. Όμως με την απόφαση που είχα πάρει πέρυσι να σταματήσω την συνεργασία μου με τον Μάρκο και να κάνω κι άλλα πράγματα στη ζωή μου όπως το ψυχολογικό θρίλερ στο studio Κυψέλης, ήρθε η νέα πρόταση από το survivor 2 την οποία τα παιδιά μου δεν συζητούσαν με τίποτα να μη την αποδεχτώ, κι έτσι βρέθηκα εκεί.. Ήταν μια μοναδική εμπειρία ζωής που είμαι χαρούμενος που την έζησα. 


Ενστάσεις είχες;

Είχα όσον αφορά τις κακουχίες που είδα ότι πέρασαν τα προηγούμενα παιδιά που συμμετείχαν επειδή ήμουν πάρα πολύ κουρασμένος και με ταλαιπωρημένο σώμα από πάρα πολλά πράγματα που ασχολιόμουν πριν μπω μέσα και το τελευταίο που σκεφτόμουν και ήθελα στην ζωή μου εκείνη την περίοδο ήταν να εξουθενωθώ και να πεινάσω.


Ήταν καλά τα χρήματα, ισχύουν τα ποσά που είχαν ακουστεί;

Ναι ήταν καλά τα χρήματα, υπήρχαν όμως και πολύ καλύτερα από μένα. 


Τι δεν άντεχες εκεί; 

Τα πάντα άντεχα. Το μόνο που δεν μπορούσα να διαχειριστώ ήταν η έλλειψη της οικογένειάς μου. 

Πως ένιωσες όταν αποχώρησες από το παιχνίδι;

Χαίρομαι πολύ που έφυγα από το παιχνίδι πολύ γεμάτος και χορτάτος, δεν έχει έρθει ούτε ένα δευτερόλεπτο από τη στιγμή που άκουσα το όνομα μου ότι αποχωρώ, μέχρι και σήμερα που σου μιλάω να λέω αχ να καθόμουνα λίγο παραπάνω η αχ να ήμουνα σε εκείνο το έπαθλο. Είμαι τόσο γεμάτος από το παιχνίδι που πραγματικά όταν έφυγα αισθανόμουν πως ήταν η στιγμή που είχα ανάγκη να φύγω. 


Το παπαστρούμφ που σου έμεινε;

Κοίτα να δεις, ο Παπαστρούμφ δείχνει μια εικόνα πως ήμουν μέσα στο παιχνίδι με όλα τα παιδιά, και την θέληση που είχα να βοηθήσω παντού, όπως και την επιθυμία μου να βρίσκομαι δίπλα σε όλους κάτι το οποίο εισέπραξαν όλοι από την πρώτη στιγμή που μπήκα μέσα στο παιχνίδι και πραγματικά θα είναι σαν παράσημο που θα έχω πάντα στις πλάτες μου.


Εσύ φοβήθηκες τι εικόνα θα βγει προς τα έξω;

Όλοι το φοβόμασταν αυτό, γιατί δεν μπορείς να το ελέγξεις καθόλου. Στο Survivor 1 είδαμε παράλληλα τη χειρότερη και την καλύτερη εκδοχή του παιχνιδιού. 


Έκανες φίλους εκεί μέσα;

Ναι φυσικά. Ο Μιχάλης Μουρούτσος που μου έβγαλε και το παρατσούκλι Παπαστρούμφ το οποίο θα με συνοδεύει για πάντα είναι για μένα φίλος και αδερφός όπως και ο Γιάννης Τσίλης με την Κατερίνα Δαλάκα. Άλλα και με τα υπόλοιπα παιδιά μιλάμε, και νοιαζόμαστε ο ένας τον άλλον.


Θα άφηνες τον γιό σου να πάει;

Δεν έχω το δικαίωμα να του απαγορέψω, άλλα έχω το περιθώριο να του μιλήσω και να του επισημάνω κάποια πράγματα επειδή είναι μια πολύ δυνατή εμπειρία που ξέρω πως θα την θυμάται σε όλη του τη ζωή. Σίγουρα θα του πω πως θα ήταν καλό στη ζωή του να έχει χτίσει λίγο περισσότερο τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει εκεί. Διότι πέρα από το αγωνιστικό κομμάτι που βλέπει ο περισσότερος κόσμος, το Survivor είναι και παιχνίδι μυαλού.


Και μετά το παιχνίδι ήρθε ο Ντομινίκ;

Ο Ντομινίκ γεννήθηκε μέσα στο παιχνίδι απλά γράφτηκε εκτός παιχνιδιού γιατί εκεί δεν είχαμε ούτε χαρτί ούτε μολύβι, προσπαθούσα να μοιράζομαι τις ιδέες και τις σκέψεις μου με τους φίλους κι όταν βγήκα έξω τις αποτύπωσα όλες στο χαρτί και ένα από αυτά τα παραμύθια κατέληξε στις Εκδόσεις Λιβάνη που το αγκάλιασε από τη πρώτη στιγμή και μέσα σε λίγες ώρες, πήρα την απάντηση πως ναι μας αρέσει πολύ αυτό το παραμύθι. Στη συνέχεια είχα το ραντεβού με την κυρία Παναγιώτα Λιβάνη που τα όμορφα λόγια της θα με ακολουθούν για πάντα σε όλη μου τη ζωή.

Πως ένιωσες όταν έπιασες το πρώτο αντίτυπο στα χέρια σου;

Είναι σαν περπατάς πάνω στο νερό. Δεν ξέρεις αν είναι ένα όνειρο η πραγματικότητα αυτό που ζεις.


Την περίμενες αυτή την επιτυχία;

Για να σου πω την αλήθεια όχι. Όταν δημιουργείς κάτι χαίρεσαι να αρέσει πρώτα σε σένα και όταν σου αρέσει πιστεύεις τα πάντα, από τα καλύτερα μέχρι τα χειρότερα. Επίσης δεν ξέρεις αν ο κόσμος το εισπράξει όλο αυτό οπότε χαίρεσαι σίγουρα για την επιτυχία άλλα χαίρεσαι εν μέρει και γι'αυτό που έχει δημιουργηθεί άσχετα αν πάει καλά.


Ποιο ήταν το πρώτο άτομο που το διάβασε;

Το πρώτο άτομο ήταν η γυναίκα μου και μου είπε πως αυτό το παραμύθι θα έχει μεγάλη επιτυχία.


Την απόφαση να ανοίξεις θεατρικό εργαστήριο πως την πήρες;

Θα είναι σχολή θεάτρου και χορού με την οποία φιλοδοξούμε να δημιουργήσουμε θεατρικές ομάδες και ομάδες χορού που θα τις μπλέξουμε δημιουργώντας έτσι ένα χοροθέατρο. Θα κάνουμε εικαστικά μέσα , aerial dance, δηλαδή χορό γύρω απ'τα πανιά. Χορό γύρω από το pole dancing κι όλα αυτά θα παρουσιάζονται σε μια παράσταση κάθε τέλους του έτους.

Να τονίσω πως κάνω εργαστήριο θεατρικής τέχνης δεν κάνω δραματική σχολή, επειδή δεν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό να εκπαιδεύσει. Στο εργαστήρι δημιουργείς θεατρικές ομάδες, δημιουργείς καλλιτέχνες και είναι υπέροχο αυτή την αγάπη κι αυτό το πάθος που έχεις για την δουλειά σου την μοιράζεσαι και να την μεταδίδεις σε κάποιους άλλους ανθρώπους. Από εκεί και πέρα το αν και που θέλει να φτάσει ο καθένας είναι στο δικό του χέρι, στις δικές του φιλοδοξίες και τα δικά του όνειρα. Εμάς το μότο μας είναι "Γίνε καλλιτέχνης". 


Ποιοι θα είναι μαζί σου;

Είμαι τρισευτυχισμένος που μαζί μου σε αυτό το εγχείρημα, στο όνειρο και την φιλοδοξία μου θα βρίσκονται άλλοι τρείς άνθρωποι η οποίοι είναι αδέρφια μου και ο τρόπος που μου είπα πάμε να το ζήσουμε όλοι μαζί αυτό το ταξίδι, να σηκώσουμε τη σημαία σε αυτό το καράβι, να το πλεύσουμε και να το οδηγήσουμε σε υπέροχα μέρη, είναι ο Αλέξανρος Μπουρδούμης, η Βίκυ Μαραγκάκη και ο Δημήτρης Καλαντζής. Είναι οι πρώτοι άνθρωποι που μου ήρθαν στο μυαλό πως θέλω να είναι δίπλα μου. Στο τμήμα του χορού πέρα από τη γυναίκα μου Κάτια Παπαδοπούλου που είναι χορογράφος και δασκάλα χορού, θα είναι η "Wendy Gibings" με την οποία γνωριστήκαμε όταν με χορογράφησε στο "Naked boys singing" και την εκτιμώ πάρα πολύ, οπότε δεν θα μπορούσε να λείπει. Ο Αντώνης Βλάσσης που συνεργαστήκαμε μαζί στο θέατρο και που θα κάνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα κάτι διαφορετικό.


Και πως θα λέγεται η σχολή;

Κastel που είναι Κάτια και Στέλιος, άλλα μας άρεσε πολύ γιατί καστέλ σημαίνει κάστρο. Είναι η μητρική λέξη του πύργου το οποίο το χτίζεις το ξαναχτίζεις και το δημιουργείς. Για μένα το κάστρο είναι ένα μεγαλείο σκέψης. 


Ηθοποιός ή καλλιτέχνης;

Αισθάνομαι μαθητής της τέχνης και νομίζω έτσι θα αισθάνομαι πάντα, γιατί προσπαθώ να εισπράξω και να μυρίσω ακόμα το οτιδήποτε έχει να κάνει γύρω από το θέατρο και τη συγγραφή. Όλα κάθε φορά είναι σαν πρώτη φορά.

Τα τελευταία χρόνια δουλεύεις ασταμάτητα. Έχει λεφτά αυτός ο χώρος;

Χαίρομαι που εδώ και 25 χρόνια ζω και μεγαλώνω την οικογένεια μου από αυτή τη δουλειά που σέβομαι και εκτιμώ. Κι αν θεωρήσουμε πως έχω βγάλει λεφτά δεν είναι ότι έχω γίνει πλούσιος, απλά μπορώ να μεγαλώνω με μια σχετική άνεση τα τρία μου παιδιά και κάθε μήνα να δοξάζω τον Θεό γι'αυτό.


Υπάρχει συμβουλή κάποιου ανθρώπου που σε έχει κατευθύνει στην ζωή σου;

Ο Γιάννης Βούρος κατά την διάρκεια της συνεργασίας μας μου είπε κάτι πολύ όμορφο "άνοιξε τα φτερά σου" . Μια φράση που με έκανε να πάρω μεγάλες αποφάσεις και να αλλάξουν πολλά πράγματα στη ζωή μου. 


Πότε ένιωσες ολοκληρωμένος ηθοποιός;

Ακόμα και σήμερα αισθάνομαι εργάτης και νομίζω ότι δεν θα ολοκληρώσω ποτέ τον κύκλο της μάθησης και της λέξης ηθοποιός διότι μου αρέσει να αισθάνομαι την κλεψύδρα μου να τρέχει συνεχώς. 


Αδυναμία υπάρχει σε κάποιο από τα παιδιά σου;

Όταν μεγαλώνεις παιδιά δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις.  Έχω μια ισορροπία στα αισθήματα απέναντι σε όλα. 

Από τα τρία ποιο σου μοιάζει περισσότερο;

Αυτό που όλοι πια λένε και δεν μπορώ να το αρνηθώ είναι πως εξωτερικά μου μοιάζει ο μεγάλος μου ο γιός ο Μιχαήλ, μα εσωτερικά και οι δύο. Η κόρη μου είναι ακόμα πολύ μικρή για να καταλάβω τι έχει πάρει από μένα και τι από την μαμά της. Μα κυρίως και τα δυο μου παιδιά έχουν τις δικές τους προσωπικότητες και τους δικούς τους χαρακτήρες και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα. 

Όσο ήσουν μέσα στο παιχνίδι σε ψηφίζανε;

Δεν μου έχουν δείξει τα μηνύματα, ούτε ζήτησα να δω αν με ψήφισαν, απλά μου είπαν μπαμπά σε ψηφίσαμε και τους πιστεύω, δεν χρειάζεται κάτι άλλο.

Με ποιες δυο τρείς λέξεις θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου;

Ειλικρινής, μαθητής, και ακέραιος.

Σε ποιο άτομο θα έλεγες ένα μεγάλο ευχαριστώ;

Θα το έλεγα σε ένα άνθρωπο που δεν είναι πια στην ζωή κι αυτή δεν είναι άλλη από την γιαγιά μου τη Κατερίνα, με την οποία μέχρι 18 ετών εγώ και τα άλλα δύο αδέρφια μου κοιμόμασταν μαζί της στο ίδιο δωμάτιο. Και με στενοχωρεί πάρα πολύ που όσο ζούσε δεν πρόλαβα να της πω αυτό το ευχαριστώ για το ήθος, το πνεύμα , τις ιστορίες της κι όλα όσα μου έμαθε. 


Ετοιμάζεις κάτι τώρα για την νέα σεζόν;

Μου έχει γίνει μια πρόταση για ένα θεατρικό που είναι αληθινή ιστορία, ένα εξαιρετικό έργο που μακάρι να πραγματοποιηθεί από τον Γενάρη και μετά. 

Και σίγουρα θέλω να κάνω το παραμύθι μου θεατρικό και να το παρουσιάσω στη σκηνή του Καστέλ από την νέα χρονιά.


Τι σε κάνει να χαμογελάς;

Η οικογένεια μου, τα παιδιά μου κι ο κόσμος όλος. Μια καλή κουβέντα, μια γλυκιά ματιά, ένα ωραίο χαμόγελο απέναντι μου η και μια χειραψία η ένα χάρηκα ενός ανθρώπου.

Και πότε ήταν η τελευταία φορά που είπες ευχαριστώ και σ'αγαπώ;

Πριν έρθω εδώ, στην γυναίκα μου και στην κόρη μου. 
Από το Blogger.