Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Έβελυν Σιούπη: " Αν η ζωή ήταν ένα ρούχο, τότε θα ήταν μία ολομέταξη μουσελίνα"



Πάντα θεωρούσε πως η ομορφιά είναι φυσική, ενώ η δημιουργική αγωνία είναι κάτι που την χαρακτηρίζει στον επαγγελματικό της χαρακτήρα. Η γνωστή και καταξιωμένη ενδυματολόγος, Έβελυν Σιούπη, μιλά στον Χρήστο Κωνσταντίνου και στο thisisjustlife.gr για τις αγαπημένες στιγμές μέχρι σήμερα, τα νέα σχέδια στην πορεία της, αλλά και για την μόδα στην Ελλάδα...


Πως αποφάσισες να ασχοληθείς με την ενδυματολογία;

Ενώ σπούδαζα στο Λονδίνο Fashion design, έκανα στην Saint Martin κάτι σεμινάρια ενδυματολογίας και μου άρεσε πολύ. 

Η οικογένεια σου πως αντέδρασε στην επιλογή σου να ασχοληθείς με την μόδα ως επάγγελμα;
Εγώ τότε είχα κάνει ένα book για το FASHION TECHNOLOGY στην Νέα Υόρκη, όπου και με δεχτήκανε άλλα δεν το είχα πει στους γονείς μου γιατί δεν ήθελαν να με στείλουν στην Αμερική, λόγω χρημάτων και απόστασης, μα στην συνέχεια συμβιβάστηκαν και πήγα στην Αγγλία.

Στεναχωρήθηκες που δεν πήγες Νέα Υόρκη; 

Ναι βέβαια, πάρα πολύ.  Όμως τώρα που είμαι κι εγώ μάνα καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να στείλεις ένα παιδί 18 ετών  στην Αμερική. 

Ποια ήταν η πρώτη σου δουλειά στο θέατρο ως επαγγελματίας ενδυματολόγος; 

Η πρώτη ήταν σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, και η δεύτερη "Ο Άι Βασίλης είναι σκέτη λέρα" σε μετάφραση και σκηνοθεσία Ρέππα - Παπαθανασίου.



Στην τηλεόραση;

Εκεί η πρώτη μου δουλειά ήταν "Η χώρα των φευγάτων" με την Σοφία Φιλιππίδου, που όμως είχε κάνει πολύ λίγα επεισόδια, γύρω στα 14, λόγω μιας δικαστικής διαμάχης με τους 10 μικρούς Μήτσους του Λαζόπουλου.  Και αμέσως μετά το "Δις εξαμαρτείν".

Πως ξεκίνησε η συνεργασία με Ρέππα - Παπαθανασίου;

Είχαν δει την χώρα των φευγάτων.

Και πως ήταν η συνεργασία σας στο "Δις εξαμαρτείν";

Εγώ έλειπα πολλά χρόνια από την Ελλάδα και δεν είχα επαφή, ούτε καν ήξερα τις "Τρεις χάριτες"  που είχαν προηγηθεί, κι έτσι είχα τον αυθορμητισμό του Λονδίνου, οπότε επέβαλα στην σειρά ένα στυλ που ούτε εγώ το είχα καταλάβει πως ήταν στυλ, διότι το θεωρούσα  αυτονόητο με την έννοια ότι ήμουν επηρεασμένη από αυτά που γινόντουσαν στην Αγγλία, την Γαλλία, και γενικώς στην Ευρώπη. Επίσης την Ντίνα Κώνστα δεν την ήξερα σαν ηθοποιό, απλά όταν πήρα το σενάριο στα χέρια μου και το διάβασα  φαντάστηκα την Γιολάντα Ραγιά.

Είχες ελευθερία στις επιλογές σου;

Ναι βέβαια...

Απλά οι Ρέππας και Παπαθανασίου μου είχαν πει πως ήθελαν να ναι κάπως σαν την Βέλτσου. Οπότε κι εγώ πάτησα  λίγο πάνω σε αυτή, μα στη συνέχεια το εξέλιξα και το έκανα λίγο πιο καλτ. 

Απ'όλους αυτούς τους χαρακτήρες που έχεις επιμεληθεί σε δυσκόλεψε κάποιος;

Όχι ποτέ κανένας. 



Ο αγαπημένος σου;

Η Γιολάντα, η οποία άνοιξε δρόμους σε όλη την τηλεόραση. Ενδυματολογικά ξεκίνησε ένα ρεύμα μαζί της γιατί πατούσε στα όρια της καρικατούρας και της ρεαλιστικότητας. Κι αν έχεις δει, μετέπειτα στην τηλεόραση όλοι πατήσανε πάνω της. 

Όπως και η Ντένη Μαρκορά στους "Δύο ξένους" που ήταν κάτι σαν συνέχεια της η κάνω λάθος;

Εγώ την έκανα κι αυτή στα 14 πρώτα επεισόδια. Άλλα ήθελα να την διαφοροποιήσω από την Γιολάντα να την κάνω πιο κουλτουριάρα, κάτι που όμως δεν το ήθελε ο  Αλέξανδρος Ρήγας κι έτσι έφυγα από την σειρά. Είχα μεγάλη διαφωνία τότε μαζί του. 

Ναι όμως η αλλαγή στην Ντένη Μαρκορά που όλοι γνωρίζουμε, έγινε ενώ ήσουν ακόμα εκεί. 

Ναι γιατί τα έβαζε σιγά σιγά  πάνω στο σενάριο. 

Θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση. Πού αισθάνεσαι πιο δημιουργική;

Δημιουργικά αισθάνομαι παντού, αρκεί να μην είναι σύγχρονα, διότι τα βαριέμαι. 

Γιατί τα βαριέσαι;

Γιατί τα σύγχρονα αναγκαζόμαστε και τα παίρνουμε από εταιρίες - χορηγούς, οπότε πρέπει να έχεις μεγάλη τύχη να κατέβεις στα μαγαζιά και να βρεις αυτό που σου αρέσει και χρειάζεσαι.



Με ποια δουλειά σου πιστεύεις πως καθιερώθηκες στον χώρο;

Δεν ξέρω, εγώ τις έχω αγαπήσει όλες μου τι δουλειές.  Κινηματογραφικά θα σου πω "Το κλάμα βγήκε απ'τον παράδεισο", θεατρικά το "Τσινετσιτά" και τηλεοπτικά το "Δις εξαμαρτείν". Σίγουρα όμως εντύπωση είχε κάνει και "Η χώρα των φευγάτων"

Η δική σου αισθητική συμφωνεί με τις σημερινές τάσεις της μόδας;

Όχι πάντα, άλλα δεν είναι και απαραίτητο αυτό.

Έχει όρια η μόδα;

Όχι δεν έχει, άλλα γενικώς όπως την παρακολουθώ επαναλαμβάνεται, δεν έχει να δώσει κάτι, όπως δεν έχει να δώσει και η τέχνη, κι αυτά τα δύο πάνε παράλληλα. Η τέχνη αναμασά, η μουσική αναμασά όπως και η μόδα αν πούμε πως είναι  ένα μέρος της τέχνης. Δεν υπάρχουν νέα κινήματα και καινούργιες θεωρίες έτσι ώστε να συμβαδίζει και η μόδα, όλα είναι τα ίδια και τα ίδια. 

Ποια πιστεύεις πως ήταν η καλύτερη εποχή της μόδας;

Νομίζω μέχρι το '50, ήταν οι σουρεαλιστές, ο Dali με την Schiaparelli, ή ο Cocteau με την Channel. Αυτά ήταν τα κινήματα που είχαν δώσει καινούργια πράγματα. 

Ο κινηματογράφος βοήθησε την μόδα;

Ναι φυσικά, της επιβλήθηκε κι όλοι τον αντέγραψαν. 

Fashion icon έχουμε τώρα;

Ως Faschion icon θα έλεγα την Anna Piaggi, την Iris Aphel και την Diana Vreeland.

Στην Ελλάδα έχουμε η είχαμε fashion icon;

Με επιφύλαξη θα πω την Μελίνα.

Από τι καθορίζεται το στυλ του κάθε ανθρώπου;

Από αυτό που αισθάνεται ο ίδιος. 


Φέτος το καλοκαίρι δυο παραστάσεις είχαν την δική σου σφραγίδα επαγγελματικά. "Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης" στο θέατρο Χυτήριο και οι "ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΥΣΕΣ" του Ρήγα με τον οποίο έχεις συνεργαστεί πολλές φορές μετά τους Δύο ξένους. 

Ναι με τον Αλέξανδρο Ρήγα έχουμε δουλέψει πάρα πολλές φορές από τότε. Δεν είναι ότι σταμάτησε διαπαντώς η συνεργασία μας. απλά έληξε εκείνη τη χρονική στιγμή. Δεν το κρατήσαμε μανιάτικο, ξανασυνεργαστήκαμε μετά στο θέατρο όπου κάναμε "Το δώρο" καθώς και πολλά άλλα έργα, απλά τότε ήταν μια συγκεκριμένη δουλειά που διαφωνήσαμε κι αυτό μπορεί να οφείλεται σε λάθος επιλογή του ενδυματολόγου με την έννοια του ότι συνεργάζεσαι κάθε φορά με κάποιον αλλάζουν και τα έργα, δεν είναι όλα ίδια, κι όταν έγινε αυτό το συγκεκριμένο ήταν πολύ κολλητό με την Γιολάντα και έμοιαζε σαν μην είχα έμπνευση, σαν μανιέρα, σαν αντιγραφή. 

Η συνεργασία στις Εκλησιάζουσες πως ήταν;

Υπέροχη γιατί είχα πολύ καλούς συνεργάτες. Πέρα από τον σκηνοθέτη ήταν κι όλοι οι ηθοποιοί πραγματικά διαμάντια, ίσως επειδή όλοι οι άνδρες ντύθηκαν γυναίκες οπότε δεν έχεις αυτό το γυναικείο με παχαίνει, με χοντραίνει, ότι τους έβαζες το δεχόντουσαν και το εξελίσσουν κιόλας, αυτό είναι πολύ σημαντικό στοιχείο. Η μόνη γυναίκα εκεί ήταν η Μουτίδου, που όμως κι αυτή ήταν στην ίδια λογική ότι της έβαζες το δεχόταν. Γενικά ήταν μια εξαιρετική συνεργασία, όπου ήμασταν όλοι πάρα πολύ χαρούμενοι και γελαστοί. 

Τι αγαπάς πάρα πολύ σε αυτή τη δουλειά; 

Αγαπώ τους ηθοποιούς, δεν αγαπώ τους σκηνοθέτες. 



Γιατί;

Γιατί οι ηθοποιοί δίνουν την ψυχή τους, ο σκηνοθέτης είναι απλά σαν τον μαέστρο που διευθύνει μια ορχήστρα.

Σε ενοχλεί που τα τελευταία χρόνια έχουν παρεσφερίσει στην δουλειά σου άτομα που δεν έχουν σπουδάσει;

Όχι καθόλου, άλλωστε αυτό γίνεται σε όλες τις δουλειές στο ελεύθερο επάγγελμα. Δεν υπάρχει μέτρο, όλοι πια έχουν γίνει στυλίστες η σκηνογράφοι διότι  δεν έχουμε ένα σωματείο όπως έχουν οι τεχνικοί στην τηλεόραση, έτσι ο καθένας δηλώνει ότι θέλει. Γενικά όμως δεν υπάρχουν πλαίσια ότι για να είσαι ενδυματολόγος πρέπει να  έχεις τελειώσει σπουδές στο θέατρο η έστω την σχολή Σταυράκου, τώρα πια είσαι στυλίστρια επειδή έχεις γνωριμίες σε κάποια μαγαζιά και σου δίνουν δέκα παπούτσια και πέντε φορέματα δωρεάν, αυτό όμως δεν σημαίνει styling. 

Μόδα τώρα στην Ελλάδα έχουμε;

Όχι. Κι έχουμε να κάνουμε από την εποχή του Τσεκλένη, ο οποίος δεν έκανε αντιγραφές, έκανε πραγματική μόδα και την έκανε σε διεθνές επίπεδο, στην Ευρώπη και την Αμερική, έκτοτε δεν υπήρξε άλλος. Όμως ήταν κι άλλες οι εποχές. Τώρα ενδεχομένως να υπάρχουν κάποιοι σχεδιαστές που ακόμα δεν έχουν αναγνωριστεί, όμως η Ελλάδα της κρίσης τι μόδα να βγάλει όταν πας στην Ερμού κι έχουν κλείσει όλα τα μαγαζιά. Πραγματικά για μένα η μόδα και το εννοώ αυτό τελείωσε με τον Τσεκλένη.

Σκέφτηκες ποτέ να φύγεις εξωτερικό; 

Αν ήμουν πιο νέα θα το έκανα. Είχα πολλές ευκαιρίες άλλα δεν της αξιοποίησα.



Τηλεόραση πόσα χρόνια έχεις να κάνεις;

Περίπου 11, η τελευταία σειρά που έκανα ήταν "Τα κορίτσια του μπαμπά" στον Αντ1. 

Συγκριτικά με όταν ξεκίνησες ποια είναι η γνώμη σου γι'αυτήν;

Το  Μega αν και με επαναλήψεις έχει ακόμα τεράστια επιτυχία, διότι πραγματικά είχε καλές σειρές. Τώρα πια τι να δω στην  Ελληνική τηλεόραση; Τα κοριτσάκια που πάνε στο " Next top model" και κλαίνε; Που πραγματικά πιο ταπεινωτική εκπομπή από αυτή δεν υπάρχει. 

Την έχετε παρακολουθήσει;

Την είδα για πολύ λίγο μια φορά και τρόμαξα. Είχε πάει μια κοπέλα 18 ετών με την μαμά της μέσα στις πλαστικές και οι δύο. Ούτε καν η επιτροπή που υπάρχει εκεί έχει ενδιαφέρον. 

Αν σου έκαναν εσένα πρόταση για θέση κριτή σε ριάλιτι σχετικά με την μόδα θα πήγαινες;

Όχι, γιατί δεν γίνεται σωστά. Αν γινόταν κάτι σε σοβαρό επίπεδο μπορεί να με ενδιέφερε. Άλλα η μόδα είναι δύσκολο κομμάτι, διότι για να κάνεις μόδα και να την επιβάλεις  θέλει πολύ δουλειά από πίσω, δεν είναι styling, θέλει μόρφωση, παιδεία, ιστορία κοστουμιού και πολλά άλλα, που δεν είναι εύκολα και γενικά πρέπει να έχεις εκπαιδευμένους ανθρώπους, κι ως κριτές ακόμα περισσότερο.

Σε ποια χώρα θα ήθελες να ζούσες;

Στην Νέα Υόρκη φυσικά. 

Τι έρευνα κάνεις όταν σου προτείνεται μια δουλειά;

Δεν κάνω καμία απολύτως έρευνα. 

Τα πιο πολλά κοστούμια που έχεις κάνει για μια παραγωγή πόσα ήταν;

Στο "Κλάμα βγήκε απ τον παράδεισο" που ήταν πάνω από 1000 κι όλα ραμμένα, ακόμα και οι στολές των στρατιωτικών. Στο "Ποιά Ελένη" στο Εθνικό ήταν περίπου 400 , στο "Τσινετσιτά"  300 όπως και στο κρατικό που είχαμε κάνει "Το δάσος της Βιέννης".

Αυτά τα ρούχα τι γίνονται όταν κατεβαίνει η  θεατρική παράσταση ή τελειώνουν τα γυρίσματα της ταινίας;

Τα κρατάνε οι παραγωγοί. Στο κλάμα τα ρούχα από τις πρωταγωνίστριες και τα στρατιωτικά τα είχαμε ράψει όλα. 

Αν σου έλεγα να επιλέξεις τρεις Έλληνες σχεδιαστές από το 1920 και μετά, ποιοι θα ήταν αυτοί;

Jean Desses, Τσεκλένης και Παρθένης. 

Ποιο είναι το πιο ακριβό ρούχο που έχεις στην ντουλάπα σου;

Ένα της Vivienne Westwood 

Ξοδεύεις αρκετά χρήματα για τα ρούχα σου;

Όχι...

Τα αγαπημένα σου χρώματα, αυτά που πιστεύεις πως δίνουν θηλυκότητα σε μια γυναίκα ποια είναι;

Εμένα μ'αρέσουν τα σκούρα, το σμαραγδί, το κοβάλτιο (σκούρο μπλε προς μελανό) και το  μπορντώ. 

Είναι δύσκολο όλο αυτό το επάγγελμα;

Εγώ δεν έχω παράπονο, μου ήρθαν όλα εύκολα. Δεν ξεκίνησα καν από βοηθός, μπήκα κατευθείαν...

Απ' όλες τις δουλειές σου ποιες έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου. 

Όλες... Εγώ μπαίνω με την ψυχή μου μέσα σε όλες τις δουλειές και κάθε μια είναι άλλο κομμάτι, σαν να ναι πρώτη φορά....

Πως βλέπεις το θέατρο τώρα;

Το εντυπωσιακό στο θέατρο είναι ότι όλοι ανεβάζουν παλιές καλές συνταγές. Κανείς δεν τολμάει να κάνει κάτι καινούργιο. Όλοι κάτι παλιό, είτε αυτό είναι βασισμένο πάνω στον ελληνικό κινηματογράφο η σε παλιό μιούζικαλ.

Σε ενοχλεί όλο αυτό; 

Με θλίβει, δεν με ενοχλεί. Με θλίβει.

Μπορεί να ανέβει καλό μιούζικαλ στην Ελλάδα;

Μπορεί άλλα κινητήριος δύναμη είναι το χρήμα. Δεν μπορώ να φανταστώ πως δεν υπάρχουν ταλαντούχα παιδιά που να τραγουδάνε και να χορεύουν μέσα σε όλες αυτές τις δραματικές σχολές. Απλά δεν έχουν ευκαιρίες. Οι δουλειές είναι πολύ περιορισμένες και βλέπουμε συνέχεια τους ίδιους και τους ίδιους. 

Οι γνωριμίες ή το ταλέντο παίζουν ρόλο σε αυτόν χώρο;

Κοίταξε οι γνωριμίες είναι η εκκίνηση, άλλα πόσο ένα ατάλαντο παιδί μπορεί να επιβληθεί και να κρατηθεί πάνω στη σκηνή. Μπορεί να ξεχωρίσει από τα ρουσφέτια άλλα μόνο αυτό δεν φτάνει. 

Ποια η άποψη σου για την πρώτη σκηνή της χώρας μας;

Κατά τη γνώμη μου εκτός από το ίδρυμα Ωνάση που ανεβάζει καλές παραγωγές, το ίδιο κάνει  και το Εθνικό. Όμως από τη στιγμή που όλα εκεί είναι επιδοτούμενα θα έπρεπε όλοι να έχουν μια ευκαιρία να περάσουν από αυτό η από το Κρατικό θέατρο. Επίσης και η  Επίδαυρος δεν είναι όπως παλιά, πχ εγώ φέτος δεν πήγα καθόλου. 

Τι ετοιμάζεις φέτος; 

Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες στο Θέατρο Βέμπο σε διασκευή - σκηνοθεσία των Ρέππα - Παπαθανασίου και άλλη μια παράσταση των ιδίων στο Shamone.

Και τέλος αν η ζωή ήταν ένα ρούχο, τι θα ήταν;

Μια ολομέταξη μουσελίνα.  
Από το Blogger.