Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Γιάννης Λασπιάς: "Δεν καταναλώνω ενέργεια με το μίσος και την οργή, αλλά όταν κάτι δεν μου αρέσει το κόβω"



Tο έργο "Camille Claudel Mudness" επέστρεψε στο θέατρο Τόπος αλλού για μόνο 8 παραστάσεις με την Μάνια Παπαδημητρίου στον ρόλο της Καμίλ Κλωντέλ και ο ταλαντούχος Γιάννης Λασπιάς, μιλά στον Χρήστο Κωνσταντίνου και στο thisisjustlife.gr για την παράσταση, την σκηνοθεσία και την υποκριτική στην ζωή του, ενώ δεν διστάζει να αποκαλύψει και στιγμές του εαυτού του.


Πως πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με την υποκριτική και την σκηνοθεσία;

Τυχαία από μια φίλη μου που παρακολουθούσε ερασιτεχνικά ένα εργαστήρι υποκριτικής στο Δήμο του Ελληνικού και πήγα και γω παρέα μαζί της τυχαία μια μέρα. Το μικρόβιο νομίζω προυπήρχε, αλλά κάπως έτσι αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στο υπουργείο πολιτισμού και να μπω σε δραματική σχολή. Η σκηνοθεσία προέκυψε στην πορεία, μια διαδικασία πολύ δημιουργική αλλά και άκρως αγχωτική όταν έχεις τη συνολική ευθύνη.

Ξεκινώντας την διαδρομή σου σε αυτόν τον χώρο υπάρχει κάτι που σε δυσκόλεψε;

Μάλλον ο ίδιος μου ο εαυτός, τίποτα άλλο.

Ποια έργα σε ιντριγκάρουν ως ηθοποιό άλλα και ως σκηνοθέτη;

Αυτά που μ’ αφορούν τη δεδομένη στιγμή της ζωής μου.

Είχες κάποια πρότυπα που να πάτησες επάνω τους;

Μπα, όλοι άνθρωποι είναι, δεν μυθοποίησα ποτέ κανέναν. Θαυμάζω πάντως την καλοσύνη, την μόρφωση, την ευγένεια, τον ακτιβισμό και θα λεγα ότι οι φίλοι μου είναι συχνά και τα πρότυπά μου.

Τα τελευταία χρόνια οι θεατρικές σκηνές και γενικά οι χώροι όπου ανεβαίνουν παραστάσεις έχουν αυξηθεί αρκετά, αυτό είναι καλό η κακό;

Καλό είναι, αφήστε τον κόσμο να εκφραστεί, δε μπορώ να καταλάβω την οργή ορισμένων… Η τέχνη ανήκει σε όλους και σε κανέναν.

Τι μπορεί να σε εκνευρίσει τόσο πολύ που να σε κάνει να σταματήσεις μια παράσταση;

Πολλές φορές, όταν χτυπάει ένα κινητό ή κάποιος κάνει φασαρία αρκεί ένα βλέμμα. Ο ηθοποιός δε σταματάει εύκολα μια παράσταση και εφεύρει διάφορους τρόπους όταν ενοχλείται ώστε να συνεχιστεί η παράσταση και να κρατήσει την ψυχραιμία και την αυτοσυγκέντρωσή του. Δυστυχώς συχνά δεν υπάρχει στο θέατρο προσωπικό να συνετίσει “ενοχλητικούς” θεατές που δεν σέβονται τους συντελεστές μιας παράστασης.



Έχουμε καλό θέατρο τώρα στην Ελλάδα;

Ναι φυσικά. Και καλούς ηθοποιούς και καλούς σκηνοθέτες και καλούς θεατρικούς συγγραφείς. 

Αν σου δινόταν η ευκαιρία να κάνεις από μια ερώτηση σε 5 παλιούς ηθοποιούς που δεν είναι εν ζωή ποιοί θα ήταν αυτοί και ποιές οι ερωτήσεις;

Χμμμ… μου βάζεις δύσκολα. Νομίζω αν είχα την ευκαιρία θα μιλούσα στην κυρία Κατερίνα (Ανδρεάδη), στην Ελένη Παπαδάκη, στην Έλλη Λαμπέτη, τον Βασίλη Αυλωνίτη, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα … Τώρα όσον αφορά τις ερωτήσεις τι να σου πω… Νομίζω θα βαριόντουσαν τις ερωτήσεις μου. Εγώ  απλώς θα θελα ν’ακούσω τις φωνές τους και να τους δω εκτός ή εντός σκηνής…. Φυσικά αυτό δε θα ήταν και πολύ καλό γιατί θα σήμαινε ό,τι θα χα εγκαταλείψει και γω τον μάταιο τούτο κόσμο!

Χωρίς τι δεν μπορείς να ζήσεις;

Την αγάπη

Με ποιες δυο τρεις λέξεις θα περιέγραφες τον εαυτό σου;

Άνθρωπος με καλές προθέσεις. Φράση αλλά δεν πειράζει, έχει τρεις λέξεις.

Τι σε χαλαρώνει μετά από μια κουραστική μέρα;

Τα πρακτικά και αισιόδοξα μυαλά, η γυμναστική, ένα καλό βιβλίο, αυτά…

Καλλιτεχνικά πώς θες να είσαι 10 χρόνια μετά;

Ήρεμος θα ‘λεγα χωρίς φιλοδοξίες και ανάγκες.

Είναι μια διαφυγή το θέατρο για τον ηθοποιό;

Για τον άνθρωπο πιστεύω πως είναι γενικότερα. Ο καλλιτεχνική υπόσταση του ηθοποιού “βρίσκεται” στον φυσικό της χώρο. Η ανθρώπινη υπόστασή του όμως σίγουρα διαφεύγει απ΄τα κοινά.



Σε μια Ελλάδα οικονομικής κρίσης πως μπορεί το καλό θέατρο να επιβιώσει;

Μέσα από την καλή διάθεση των ομάδων, τη φαντασία, τον αγώνα που κάνουν τα σωματεία, την στήριξη των καλλιτεχνών και των πολιτών, αλλά και των κρατικών ή μη χορηγιών που δίνονται για οποιαδήποτε καλλιτεχνική έκφραση.

Ο χώρος της τηλεόρασης σε ενδιαφέρει;

Ναι φυσικά, όπως και του κινηματογράφου. Τα μέσα και οι τεχνικές μπορεί να είναι διαφορετικές, όμως η αγάπη για την υποκριτική και η ελπίδα για ένα καλό αποτέλεσμα είναι κοινές.

Διαβάζεις τις κριτικές για την δουλειά σου ή δεν σε αφορούν;

Διαβάζω, μ’ αφορούν όλα και νομίζω μπορώ πλέον στην ηλικία μου να τα βάλω στη σωστή τους διάσταση.

Τι δεν συγχωρείς ποτέ;

Σχεδόν τα πάντα μωρέ συγχωρώ, δε μπορώ να καταναλώνω ενέργεια με μίσος και οργή. Απλώς όταν κάτι δεν μου αρέσει, το κόβω…

Εσένα τι σου προσφέρει το θέατρο;

Σίγουρα όχι λεφτά και ασφάλεια. Αδρεναλίνη θα λεγα και μια ευκαιρία να “ξεβολευτώ” από τα δεδομένα μου και ό,τι νομίζω για μένα 

Ποια τα σχέδια σου για την νέα σεζόν;

Πέρα από αυτά που προανέφερα, ελπίζω να φέρω εις πέρας δύο σκηνοθετικές δουλειές μου. Οψόμεθα…

"Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε" από μέσα Νοεμβρίου στο θέατρο "Τόπος Αλλού" σε σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή. Ένα από τα ωραιότερα έργα του Πιραντέλλο

Ναι και ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα του Ιταλού συγγραφέα, που θέτει με πολύ έξυπνο τρόπο το ζήτημα της σχετικότητας της αλήθειας. Παράλληλα με τη γνωστή καυστική του γλώσσα περιγράφει τη διάθεση για κουτσομπολιό μιας μικρής κοινωνίας ανθρώπων που η περιέργειά τους παίρνει κανιβαλικές διαστάσεις. Η αντίδραση μάλιστα του κοινού στην πρεμιέρα του « τσι είναι, αν έτσι νομίζετε» το 1918 στη Ρώμη, ήταν η απόλυτη σχεδόν εικονογράφηση του πιραντελικού χιούμορ και της ικανότητάς του να αναστατώνει και να διχάζει το ακροατήριο. O κόσμος εξοργίστηκε με το τέλος του έργου, που ήταν πρωτοφανές στην ιστορία του θεάτρου. Παραβίαζε όλους τους κανόνες. Όταν υψώθηκε η αυλαία και εμφανίστηκε ο συγγραφέας κάποιοι ζητωκραύγαζαν και άλλοι γιουχάριζαν. Ένας μάλιστα εξαιρετικά οργισμένος θεατής ξήλωσε μία καρέκλα και την εξακόντισε στη σκηνή. Παρά τρίχα δεν έπεσε στο κεφάλι του Πιραντέλο και προσγειώθηκε στα πόδια του. Εκείνος έσκυψε, τη σήκωσε, κάθισε πάνω της και είπε: « Σας ευχαριστώ πολύ, η ημέρα μου ήταν πολύ κουραστική σήμερα ». 

Επιστρέφεις λοιπόν στη σκηνή ξανά με το ρόλο του Λαουντίζι, ένα ρόλο πρόκληση.

Ναι έναν από τους πιο αγαπημένους μου ρόλους . Ορθολογιστής, καυστικός, δίκαιος, ουσιαστικά ο ίδιος ο Πιραντέλλο. Φέτος λοιπόν θα βρίσκομαι στο Πιραντελλικό σύμπαν του « Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε» μαζί με μια εξαιρετική ομάδα καλλιτεχνών υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του  Νίκου Καμτσή, ο οποίος υπογράφει και την πολύ ενδιαφέρουσα διασκευή, απόδοση του κειμένου. Επιχειρεί μέσα από τον Λαουντίζι , μία διατύπωση της θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάιν πάνω στη σκηνή, μέσα από αυτό το έργο. Κατά πόσο, δηλαδή, η θεωρία της σχετικότητας μπορεί να εφαρμοστεί σε κοινωνικό επίπεδο και μπορεί να επηρεάσει ή επηρεάζει τις σχέσεις των ανθρώπων. 

Μεταξύ άλλων εκλεκτών συναδέλφων και η Μάνια Παπαδημητρίου που θα παίξει τον κεντρικό ρόλο της μυστηριώδους κυρίας Φρόλα στο διάσημο έργο του Ιταλού συγγραφέα. Η ίδια θα υποδυθεί επίσης στο Τόπος Αλλού για δεύτερη χρονιά την σπουδαία γλύπτρια Καμίλ Κλοντέλ στο έργο σου « Camille Claudel Mudness ». 

Ναι μια ιδιαιτέρως ευτυχής συγκυρία. Είναι σπουδαία ηθοποιός και πάντα κερδίζεις παρακολουθώντας την. Μαζί της στο Camille Claudel Mudness θα βρίσκονται ξανά οι μοναδικές Αγγελική Καρυστινού (Κονστάνς Πασκάλ) και Μαρίνα Χρονοπούλου (πιάνο, σύνθεση μουσικής) σε σκηνοθεσία του ταλαντούχου Πάνου Κούγια.

Καμίλ Κλοντέλ και Κονστανς Πασκάλ... Τι σημαίνουν αυτές οι γυναίκες για σένα;

Δύο γυναίκες σημαντικές, διαφορετικές, πρωτοπόρες, «διψασμένες» για δημιουργία και ζωή και αγωνίστριες κάθε μία με τον τρόπο της. Νομίζω ό,τι και αν σημαίνουν ή σήμαιναν για μένα τ’ αποτύπωσα στο βιβλίο μου «Camille Claudel Mudness»  που κυκλοφορεί από την ΚΑΠΑ εκδοτική. 


Από το Blogger.