Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Πάρης Σκαρτσολιάς:"Έχει γίνει μία επαφή με τον Χάρη για το "Καφέ της Χαράς"




Τον γνωρίσαμε μέσα από το "Καφέ της Χαράς". Τον λατρέψαμε στο "Ταμάμ", αλλά και σε όμορφες θεατρικές παραστάσεις. Ο Πάρης Σκαρτσολιάς, μιλά στον Χρήστο Κωνσταντίνου και στο www.thisisjustlife.gr για την καθημερινότητά του, τα νέα του επαγγελματικά βήματα, αλλά και για το αν του έγινε πρόταση για τα γυρίσματα των νέων επεισοδίων της σειράς του Χάρη Ρώμα...


Να ξεκινήσουμε με ένα θέμα που κυριαρχεί το τελευταίο διάστημα στα social media, η επιστροφή της σειράς που συστήθηκες στο τηλεοπτικό κοινό, "Το καφέ της Χαράς", σε χαροποίησε η είδηση αυτή; 

Ναι φυσικά, γιατί αν μη τι άλλο είναι οικογένεια, από εκεί ξεκίνησα.

Έχεις μιλήσει καθόλου με τον τηλεοπτικό σου "μπαμπά" Χάρη Ρώμα για την επιστροφή αυτή; Και εσένα σου έγινε πρόταση να ξαναεπιστρέψεις στο Κολοκοτρωνίτσι;

Ναι έχει γίνει μια επαφή με τον Χάρη, άλλα όταν είναι κάτι σίγουρο η τουλάχιστον που να μπορείς να πάρεις μια θέση και να το πεις θα το πω. 

Εσύ είσαι θετικός στο να ξαναεπιστρέψεις στον ίδιο ρόλο; 

Εγώ αν γίνει η σειρά φυσικά και είμαι θετικός.

Πως φαντάζεσαι τον Μανωλάκη 12 χρόνια μετά;

Δεν ξέρω, είναι παράξενο. Κι εγώ σκέφτομαι πως σε περίπτωση που γίνει η σειρά πώς θα μπορούσε να είναι 10 χρόνια μετά. Διότι ήταν μαχητικό πνεύμα, διάβαζε πολύ, είχε κάποιες καλλιτεχνικές ανησυχίες, άκουγε μουσική κι άλλα πολλά. Πραγματικά όμως δεν ξέρω, ίσως  να είχε μείνει στο χωριό, ή να είχε πάει στην Αθήνα και να ξαναγύρναγε μετά. Είναι ένας χαρακτήρας που κατ'εμέ θα μπορούσε να κάνει τα πάντα. 

Όλα αυτά τα χρόνια μετά το τέλος της σειράς έχεις επαφή με άλλα άτομα του καστ;

Έχω με τον Χάρη Ρώμα, την Κερασία Σαμαρά και την Πωλίνα, ενώ έχω πετύχει κι άλλους δυο τρεις μέσα σε αυτά τα χρόνια που είμαι πάλι στον χώρο. Όμως έχω εξαιρετική σχέση με όλους. 

Με την Έφη Ρασιά ή αλλιώς Βάλια μιλάτε;

Όχι όχι, μόνο μια φορά πριν χρόνια την πέτυχα τυχαία στον δρόμο. 

Δεν σε ενοχλεί που ο κόσμος σε έχει ταυτίσει τόσο πολύ με τον Μανωλάκη;

Όχι δεν με ενοχλεί καθόλου. Και ενώ πιο πιτσιρικάς δεν το καταλάβαινα, τώρα με έναν τρόπο το καταλαβαίνω. Ασχέτως πώς ο κόσμος θα αντιμετωπίσει αυτό το "όνομα", εμένα η δικιά μου προσπάθεια είναι να κάνω όσα περισσότερα πράγματα μπορώ, ώστε να υπάρχει βέβαια αυτό, άλλα όχι μόνο αυτό. Είναι ο στόχος μου. 

Πως επιλέχθηκες τότε για τον ρόλο του Μανωλάκη;

Μέσα από κάστινγκ.

Ήταν δύσκολο να μαθαίνεις τα λόγια;

Δεν θυμάμαι ακριβώς, άλλα μου άρεσε γιατί το έβλεπα σαν παιχνίδι.

Βλέπεις τη σειρά όταν προβάλλεται;

Καμιά φορά ναι, όταν βρίσκομαι στο σπίτι. 

Πού κάνατε γυρίσματα; 

Γυριζόταν σε πάρα πολλά μέρη, Κουβαράς, Κιούρκα, Πλάκα Κερατέας, Άργος, καθώς και σε πολλά μέρη μέσα στην Αθήνα. Ακόμα και στην Γερμανία όπου απ'ότι θυμάμαι είχε πάρα πάρα πολύ κρύο.



Ήταν δύσκολα τα γυρίσματα;

Για μένα λόγω ηλικίας ναι. Ήταν πολύ πρωτόγνωρη αυτή η κούραση για μένα. 

Πόσο χρονών ήσουν τότε; 

12 και τώρα είμαι 26.

Σε ενοχλεί η ασταμάτητη προβολή της;

Καθόλου, ίσα ίσα, το ακριβώς αντίθετο. Μακάρι να παίζεται για άλλα τόσα χρόνια. 

Πληρώνεσαι απ'τις επαναλήψεις.

Ναι περίπου 1000 ευρώ τον χρόνο. 

Η ζωή σου πως ήταν την περίοδο που προβαλλόταν η σειρά;

Στην αρχή ήταν περίεργη γιατί πήγε πολύ καλά και ήταν κάπως περίεργα τα πράγματα γύρω μου λόγω της αναγνωρισιμότητας, άλλαξαν πολλά άλλα, όλα σε λογικά πλαίσια. Όμως στον στενό κοινωνικό μου περίγυρο δεν άλλαξαν και πολλά, γιατί ούτως η άλλως τους ανθρώπους μου τους είχα από πολύ πριν.

Είχες άλλες τηλεοπτικές προτάσεις μετά το τέλος του καφέ και πριν το Ταμάμ;

Ναι βέβαια. Άλλα είχα αποφασίσει μετά το καφέ ότι θα κάνω άλλα πράγματα όπως κι έκανα. Κάποια στιγμή όμως θεώρησα πως είμαι έτοιμος για να επιστρέψω, κι επέστρεψα με το Ταμάμ. 



Έχεις σπουδάσει υποκριτική; 

Φέτος τελειώνω το θέατρο τέχνης Κάρολου Κουν.

Και ποιά η εμπειρία σου ως τελειόφοιτος;

Θα σου πω. Όταν είσαι "επαγγελματίας ηθοποιός"  και δεν εννοώ την τεχνική γνώση του να είσαι ηθοποιός άλλα να έχεις την εμπειρία του να είσαι ηθοποιός, μπαίνεις μέσα και το πρώτο χρονικό διάστημα νιώθεις τον εαυτό σου να έχει κάποιες ευκολίες προς αυτό που αντιμετωπίζεις. Το ακαδημαϊκό της δραματικής σχολής. 

Ίσως αν έχεις ένα προτέρημα, είναι πως λαμβάνεις λίγο πιο εύκολα και γρήγορα τις πληροφορίες που δέχεσαι από τους καθηγητές σου. Παρόλα αυτά θεωρώ πως είναι μια σπουδή για όποιον θέλει να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα, η οποία είναι τουλάχιστον απαραίτητη διότι εκεί μαθαίνεις τις τεχνικές, το πως να δουλεύεις το σώμα, τη φωνή, το μυαλό, και το πνεύμα σου. Εκεί μαθαίνεις πώς λειτουργείς πραγματικά και πώς μπορείς να το πάρεις αυτό και να το εφαρμόσεις σε διάφορα κείμενα τα οποία δεν είναι όλα εύκολα να τα προσεγγίσεις και να τα κατανοήσεις, άλλα μπορείς να προσαρμόσεις όσα θα διδαχθείς εκεί... 

Αν δεν έχεις πάει σε δραματική σχολή δεν μπορώ να φανταστώ εγώ προσωπικά κατά πόσο μπορείς να πιάσεις κείμενα τύπου Τσέχωφ η Λόρκα από την άποψη ότι είναι ένα αντικείμενο που αν δεν σου δείξει κάποιος κάποια πρώτα βήματα για να του δώσεις την αξία που πρέπει να του δώσεις θα είναι δύσκολο μετά να μπορείς και να φανταστείς αυτά τα βήματα εσύ όση εμπειρία και να έχεις. Κι αυτό δεν το καταλάβαινα ούτε εγώ πριν μπω στην δραματική σχολή.

Ήθελες να γίνεις ηθοποιός ή προέκυψε μετά τη συμμετοχή σου στη σειρά;

Θα στο πω πολύ κυνικά. Ήθελα να γίνω ηθοποιός όταν έγινα.. Ξεκίνησε μια προσπάθεια όταν το τελείωσα το παιδαγωγικό, όπου αποφάσισα πως δεν θέλω να κάνω κάποιο μεταπτυχιακό πάνω σε αυτό κι έτσι μέσα από μια συζήτηση με κάποιους ανθρώπους αποφάσισα να μπω σε μια δραματική σχολή και να κάνω προπαρασκευαστικά μαθήματα μέχρι που έκλεισα στο Ταμάμ και κατάλαβα 100% πως θέλω να γίνω ηθοποιός. Δηλαδή πρώτα ξανασχολήθηκα και μετά κατάλαβα πως θέλω να ξανασχοληθώ.



Τι δεν αποχωρίζεσαι ποτέ;

Την κιθάρα μου.

Ξεκίνησες από την τηλεόραση, πέρασες στο θέατρο ενώ παράλληλα ασχολιόσουν και με την μουσική. Τι απ'όλα αυτά σε εκφράζει πιο πολύ, που νιώθεις πιο δημιουργικός;

Στην υποκριτική. 

Θεάτρου η τηλεόρασης; Γιατί είναι δυο διαφορετικά πράγματα;

Ναι είναι αρκετά διαφορετικά. Το θέατρο. 

Θα είσαι σε κάποια παράσταση φέτος;

Ναι θα είμαι στο θέατρο Τέχνης, στην παράσταση Ερόικα που σκηνοθετεί η Γιολάντα Μαρκοπούλου. Ξεκινάμε τέλη Οκτώβρη και θα είναι δευτερότριτα βράδυ και καθημερινά πρωί. Συμμετέχουν νέα παιδιά, τρία από το ωδείο που τελειώσανε τώρα, ένα από το Εθνικό και δύο φοιτητές από το Τέχνης,  εγώ κι άλλος ένας.

Πως αισθάνεσαι που θα παίξεις σε έναν τόσο ιστορικό χώρο όπως αυτός του θεάτρου Τέχνης;

Καταρχάς μεγάλη τιμή αν σκεφθείς πως αυτή τη σκηνή την έχουν πατήσει τεράστιοι ηθοποιοί και προσωπικότητες και κατά δεύτερον ένα έξτρα κίνητρο για περισσότερη προσπάθεια ούτως ώστε να βγει όσο το δυνατόν καλύτερο αποτέλεσμα. 

Για σένα όμως κάποιος θα έλεγε πως δεν θα είχες πρόβλημα στο να βρεις δουλειά γιατί θα είχες γνωριμίες στον χώρο.

Την περίοδο του Ταμάμ είχα και χρειάστηκα να παρατήσω δουλειές, αλλά δυσκολεύτηκα πολύ στο να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτό έπρεπε οπωσδήποτε να γίνει, επειδή υπήρχε πάντα η καλή φωνούλα που έλεγε "ότι πρέπει να το κάνεις, να πάρεις εμπειρία να είσαι ολοκληρωμένος, να θέσεις κι αυτή τη βάση". Υπήρχε όμως και η άλλη που έλεγε πως "έχεις δουλειές, έχεις γνωριμίες οπότε όλα καλά". Εν τέλει αποφάσισα να πάρω την δύσκολη οδό, να κόψω το "τρένο" μου και να γυρίσω πίσω στο θρανίο, την οποία τώρα που τελειώνω μπορώ να πω πως δεν μετάνιωσα καθόλου, αν και πέρασα πολύ δύσκολες στιγμές ψυχολογικά. 

Κατά καιρούς έχει γραφτεί για σένα πως είσαι εθισμένος στα ναρκωτικά,για ομοφυλοφιλικές σχέσεις, ακόμα και πως είχες πεθάνει. Τα διάβαζες εσύ όλα αυτά και σκέφτηκες ποτέ να μπεις στην διαδικασία να απαντήσεις;

Τα διάβαζα και δεν αντιδρούσα διότι ένας άνθρωπος ο οποίος θα κάτσει για τον οποιοδήποτε προσωπικό του λόγο να σκαρφιστεί κάτι για σένα και να βάλει το όνομα σου μπροστά να μιλήσει, θεωρώ πως αν ανοίξεις το στόμα σου έχεις χαμένο το παιχνίδι εξαρχής. Επειδή η δράση φέρνει αντίδραση και τούμπαλιν, είναι ένας φαύλος κύκλος που δεν θα τελειώσει ποτέ αν τον ξεκινήσεις. Όποτε αφού εγώ ξέρω ποιος είμαι, όπως επίσης και οι κοντινοί μου άνθρωποι ξέρουν ποιος είμαι τι κάνω και τι δεν κάνω, αποφάσισα να σιωπήσω. Αν και υπήρξε μια μήνυση κατά αγνώστων που έκανα, κι όχι φυσικά για να αποφέρει κάτι άλλο. Κυρίως για να πάρω μια θέση σε όλα αυτά. Όμως θα το λέω πάντα πως ότι κι αν ακούγεται για κάποιον ποτέ μην το λύσεις στο μιλητό, όσο νευριασμένος και να είσαι. Είναι ότι χειρότερο μπορείς να κάνεις.



Στο δρόμο ο κόσμος σε αναγνωρίζει; 

Ναι αρκετά μπορώ να πώ αν και έχω μεγαλώσει. 

Και τι σου λένε;

Οι ηλικίες από 25 και πάνω μου λένε για το Καφέ της χαράς. Ενώ οι ηλικίες από 25 και κάτω για το Ταμάμ. Και όπως προείπα οτιδήποτε φέρνει τον κόσμο πιο κοντά σε σένα είναι αν μη τι άλλο γοητευτικό. 

Με ποιά λέξη θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου;

Επιμονή.

Έχεις;

Επιμονή ναι... υπομονή καθόλου.

Έχεις κάποια κακιά συνήθεια που προσπαθείς να κόψεις;

Ναι το κάπνισμα.

Θα συμμετείχες σε ριάλιτι επιβίωσης όπως κι άλλοι συνάδελφοι σου τα τελευταία χρόνια;

Όχι όχι, εκτός αν είχα τρομερό οικονομικό πρόβλημα. Όμως υπό οποιαδήποτε άλλη συνθήκη όχι. Βέβαια δεν το κατακρίνω, και εννοείτε πως ο καθένας κάνει ότι θέλει και υπάρχουν πράγματα που αν μη τι άλλο έχουν τουλάχιστον κάτι.  Εμένα όμως προσωπικά δεν με εκφράζει.

Σου έχει γίνει ποτέ πρόταση;

Κάτι ήταν κάποια στιγμή στα σκαριά, άλλα όχι δεν το συζήτησα καθόλου.

Για την νέα σεζόν είχες προτάσεις για τηλεόραση;

Μου στείλανε να πάω σε κάποιους ανθρώπους για ένα καθημερινό στον Αnt1 άλλα τους είπα εξαρχής όχι, οπότε δεν έμαθα ούτε λεπτομέρειες, ούτε τίποτα.



Και πώς είναι η καθημερινότητά σου τώρα;

Έίναι γεμάτη με πρόβες στο θέατρο, καθώς και με κάποια μαθήματα ισπανικών που κάνω γιατί μου αρέσει πολύ η γλώσσα. 

Ποιά είναι η πιο ακραία εκδήλωση θαυμασμού προς το πρόσωπο σου;

Δεν είναι κάτι φοβερό, απλά την περίοδο του Ταμάμ με είχαν δει μια φορά να να μπαίνω στο παλιό μου σπίτι και δύο τρεις μέρες μετά είχε μαζευτεί απ'έξω ένας στρατός από κορίτσια και μου πετάγανε μέσα ότι μπορείς να φανταστείς. Από μπρελόκ μέχρι ζωγραφιές και διάφορα άλλα. 

Και πώς ένιωσες;

Μια χαρά. Γενικά μ'αρέσει να βλέπω ότι ο κόσμος με αγκαλιάζει με τον οποιοδήποτε τρόπο. Είναι άκρως κολακευτικό όταν ένας άνθρωπος σε αγκαλιάζει για κάτι που κάνεις ή κάτι που είσαι δεν ξέρω εγώ τι. Και μιλάω για όλες τις δουλειές όχι μόνο για την υποκριτική. Το ίδιο συναίσθημα θα ένιωθα ακόμα κι αν ήμουν καθηγητής μαθηματικών και έβλεπα πως έχω 5 μαθητές από κάτω που όταν τους λέω το πυθαγόρειο θεώρημα με κοιτάνε και τα μάτια τους λάμπουν.

Θα έκανες ποτέ σχέση με θαυμάστρια σου;

Ναι δεν έχει καμία διαφορά για μένα. Το θέμα είναι αν τα βρίσκουμε σαν άνθρωποι, κι αν τα βρίσκουμε τότε δεν έχει κάτι άλλο σημασία.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πολυτέλεια που επιτρέπεις στον εαυτό σου;

Μια φορά την εβδομάδα, να μαζευόμαστε ένα βράδυ με τους φίλους μου στο σπίτι και με έναν άλλον που είναι στην Αγγλία να συνδεόμαστε μέσω κάμερας να παίζουμε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, να παραγγέλνουμε πίτσες και να περνάμε καλά. Αυτό το ξεκινήσαμε φέτος κι εύχομαι να συνεχιστεί. 

Τι παιχνίδια παίζετε;

Τώρα παίζουμε ένα που είναι καθαρά φαντασίας, μας λέει μια ιστορία ο φίλος μας από την Αγγλία κι εμείς κινούμαστε λεκτικά μέσα σε αυτή. 



Πριν κάποια χρόνια συμμετείχες και σε μια θεατρική παράσταση όπου στην τελευταία σκηνή εμφανιζόσουν γυμνός. Πως ήταν αυτή η εμπειρία και θα το ξαναέκανες;

Απόλυτα φανταστική εμπειρία. Άλλωστε ήταν η πρώτη μου επαφή με το επαγγελματικό θέατρο,  και ήμουν πάρα πολύ τυχερός γιατί έτυχα σε εκπληκτικούς συνεργάτες οι οποίοι με αγκαλιάσανε και βοηθήσανε πάρα πολύ στο να καταφέρω να ανταπεξέλθω σε αυτό που κλήθηκα να κάνω. Επίσης έπεσα σε δύο φοβερούς ανθρώπους, τον Θανάση Παπαθανασίου και τον Μιχάλη Ρέππα, οι οποίοι εξίσου με αγκαλιάσανε και με βοήθησαν πολύ. Εγώ προσωπικά στον Μιχάλη Ρέππα χρωστάω πάρα πολλά, όπως χρωστάω και στον Ρώμα, άλλα και στον Πιέρο Ανδρακάκο τον σκηνοθέτη του Ταμάμ. 



Πώς ένιωθες τη πρώτη φορά που ανέβηκες στη σκηνή;

Έτρεμα ολόκληρος. Φαντάσου τελείωσε η παράσταση και δεν θυμόμουν τίποτα από το άγχος, τι έκανα, πως πήγε, αν είπα όλα μου τα λόγια, αν έκανα τις κινήσεις μου σωστά, τίποτα απολύτως. 

Το ότι στο τέλος έπρεπε να γδυθείς σε άγχωσε;

Όχι, διότι γενικά είχα τόσο τρακ και άγχος απ'όλη την παράσταση που ξέροντας πως ήταν η τελευταία σκηνή τα έβγαλα όλα και ήμουν τόσο ανακουφισμένος που τελείωνε όπου ήταν η πιο χαρούμενη στιγμή μου. Οπότε από τότε το πήρα θερμά και δεν είχα πρόβλημα, το έβλεπα σαν παιχνίδι.



Ποιά είναι η σχέση σου με τα social media;

Είναι τελείως προσπάθεια. Γιατί δεν έχω τεχνική γνώση. Δεν ασχολούμαι πάρα πολύ. 

Και ολοκληρώνοντας την συζήτηση μας, σε ποιο άτομο θα έλεγες ένα μεγάλο ευχαριστώ και γιατί;

Δεν είναι ένα άλλα τρία.

Στον Χάρη Ρώμα που μου άνοιξε την πόρτα και μου είπε πέτα. Στον Πιέρο Ανδρακάκο που μου έμαθε να περπατάω ξανά στην κάμερα, και στο Μιχάλη Ρέππα που με έμαθε να μην τα παρατάω στο θέατρο.

Αυτοί οι τρείς άνθρωποι είναι πολύ σημαντικοί στην ζωή μου. 

Από το Blogger.