Header Ads

Η Μεγάλη Κλοπή στην ιστορία της τέχνης: Όταν έκλεψαν την Μόνα Λίζα από το Λούβρο




Το δημιούργημα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, είναι ίσως ο πιο γνωστός πίνακας στον κόσμο, με την ιστορία του να ξεκινά περίπου πριν από 520 χρόνια.


Η ιστορία θέλει τον σύζυγο της Λίζα ντελ Τζιοκόντο-Γκεραρντίνι, Φρανσέσκο ντελ Τζιοκόντο (πλούσιος έμπορος της Βενετίας), να μισθώνει τον Ντα Βίντσι με σκοπό να ζωγραφίσει το πορτρέτο της γυναίκας του. Αφορμή φυσικά, το νέο τους σπίτι, το οποίο ήθελαν να διακοσμήσουν με τα πορτραίτα τους.

Η ταυτότητα της Μόνα Λίζα αναγνωρίστηκε μέσα από έναν ειδικό του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, όταν εκείνος ανακάλυψε ένα σημείωμα του 1503, το οποίο είχε γράψει ο Αγκοστίνο Βεσπούτσι. Όμως, ακόμη οι εναλλακτικές απόψεις δεν σταματούν να αιωρούνται γύρω από τον πιο διάσημο πίνακα. Μάλιστα, κάποιοι μελετητές θεωρούν πως η Λίζα ντελ Τζιοκόντο ήταν το αντικείμενο μιας άλλης προσωπογραφίας, και εντοπίζουν τουλάχιστον άλλους τέσσερις πίνακες στους οποίους αναφέρεται ο Βασσάρι αποκαλώντας τους Μόνα Λίζα.

Από την άλλη, ο Σίγκμουντ Φρόυντ πίστευε πως το μειδίαμα της Μόνα Λίζα ήταν αποτέλεσμα ανάκλησης ανάμνησης της μητέρας του Λεονάρντο, ενώ η φημολογία δεν σταματά εδώ. Κάποιοι πιστεύουν πως πρόκειται για τον ίδιο το Λεονάρντο Ντα Βίντσι σε μορφή γυναίκας, ενώ κάποιοι άλλοι, πως πρόκειται για την Isabella από τη Νάπολη.



Λίγα λόγια για την τοποθεσία που βρισκόταν αν χρονικό σημείο η Μόνα Λίζα:

Ο πίνακας της Μόνας Λίζα αγοράστηκε από τον Γάλλο βασιλιά από τους κληρονόμους του βοηθού του Ντα Βίντσι και τον τοποθέτησε στο παλάτι της Fontainebleau, όπου παρέμεινε έως ότου δόθηκε στον Λουδοβίκο ΙΔ’. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ μετέφερε το έργο στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση, μεταφέρθηκε στο Μουσείο του Λούβρου. Ο Ναπολέοντας τοποθέτησε το έργο στο δωμάτιό του, στο Παλάτι του Κεραμεικού. Αργότερα ο πίνακας επεστράφη στο Μουσείο του Λούβρου. Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού Πολέμου (1870-1871) μεταφέρθηκε από το Λούβρο στο Brest Arsenal.



Μπορεί να μιλάμε για τον ποιο διάσημο πίνακα στον κόσμο, αλλά η φήμη του εκτοξεύτηκε όταν κλάπηκε το βράδυ της 21ης Αυγούστου του 1911. Το επόμενο πρωινό από την νύχτα της κλοπής ο ζωγράφος Λουί Μπερού  περπατώντας στο Λούβρο, πήγε στο Salon Carré όπου εκτιθόταν η Μόνα Λίζα επί πέντε χρόνια. Ωστόσο στο σημείο όπου έπρεπε να βρίσκεται ο πίνακας, υπήρχαν τέσσερις σιδερένιοι πάσσαλοι. Ο Μπερού ενημέρωσε τον υπεύθυνο της ασφάλειας εκείνου του τομέα, ο οποίος νόμιζε πως ο πίνακας φωτογραφιζόταν για εμπορικούς λόγους. Λίγες ώρες αργότερα, ο Μπερού μαζί με τον επικεφαλής της ασφάλειας του τομέα επικοινώνησαν με τον επικεφαλής του τομέα, και επιβεβαιώθηκε πως η Μόνα Λίζα δεν βρισκόταν με τους φωτογράφους.

Το Λούβρο έκλεισε τότε για μία ολόκληρη εβδομάδα, για να διευκολυνθεί η έρευνα για την κλοπή, αλλά η σύλληψη του ληστή, έγινε εντελώς διαφορετικά από το αναμενόμενο και μάλιστα, δύο χρόνια μετά από την ημέρα της κλοπής. 

Η Μόνα Λίζα είχε κλαπεί από τον Βιντσέντσο Περούτζια, υπάλληλο του Λούβρου, ο οποίος μπήκε στο μουσείο κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της ημέρας, κρύφτηκε σε μία ντουλάπα και βγήκε από το μουσείο αφού αυτό είχε κλείσει, κρύβοντας τον πίνακα κάτω από το παλτό του. 

Ο Περούτζια ήταν ένας Ιταλός πατριώτης που πίστευε πως ο πίνακας του Λεονάρντο έπρεπε να επιστραφεί στην Ιταλία και να εκτίθεται σε ιταλικό μουσείο. Ένα από τα κίνητρα του Περούτζια πιθανόν να ήταν και το γεγονός ότι ένας φίλος του πουλούσε αντίγραφα του πίνακα, η αξία των οποίων θα αυξανόταν ραγδαία μετά την κλοπή του αυθεντικού. Αφού κράτησε τον πίνακα στο διαμέρισμά του για δύο χρόνια, τελικά συνελήφθη όταν προσπάθησε να τον πουλήσει στους διοικητές της πινακοθήκης Ουφίτσι στη Φλωρεντία. 

Ο πίνακας εκτέθηκε σε διάφορα μέρη σε όλη την Ιταλία και επεστράφη στο Μουσείο του Λούβρου το 1913. Ο Περούτζια επικροτήθηκε στην Ιταλία για τον πατριωτισμό του και εξέτισε ποινή φυλάκισης έξι μηνών για το έγκλημα που διέπραξε.


Από το Blogger.