Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Χάρης Ρώμας: "Και θέλω και θα επιστρέψω στην τηλεόραση. Τις λεπτομέρειες θα τις μάθετε σύντομα."




Ηθοποιός, σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, και σκηνοθέτης. Ο Χάρης Ρώμας ανοίγει τη βεντάλια της ζωής του σήμερα και του χθες, μέσα από την καθημερινότητα, τις συνεργασίες του και τα επόμενα σχέδιά του, στον Χρήστο Κωνσταντίνου και στο This Is Just Life...


Πως πήρατε την απόφαση να εγκαταλείψετε την Ιατρική για την υποκριτική;

Πιστεύω ότι την είχα πάρει πριν ακόμη περάσω στο Πανεπιστήμιο. Απλά δυσκολεύτηκα λίγο να το πω πρώτα στον εαυτό μου και μετά στους δικούς μου. Δεν είναι εύκολο να ακολουθήσεις το επάγγελμα με το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας παγκοσμίως.

Πόσο άλλαξε ο Χάρης Ρώμας από τα πρώτα βήματα στον καλλιτεχνικό χώρο έως τώρα;

Ωρίμασα σαν καλλιτέχνης αλλά και σαν άνθρωπος. Τουλάχιστον αυτό ελπίζω. Οφείλουμε στον εαυτό μας να αλλάζουμε συν τω χρόνω, αλλά με θετικό πρόσημο.

Το θέατρο άλλαξε; 

Μια βασική πρακτική διαφορά είναι ότι παλιότερα, στη δική μου νεότητα, το 90% των θεάτρων ανέβαζαν μία παράσταση ανά σεζόν και ήξερες ότι έχεις δουλειά για 6 μήνες. Τώρα το 90% των θεάτρων ανεβάζουν ένα σωρό παραστάσεις κατά τη διάρκεια μιας σεζόν και επίσης πολλές παραστάσεις ταυτόχρονα στη Β’ σκηνή, στην αποθήκη ή στον εξώστη του θεάτρου. Αυτό ωραιοποιημένο το λένε "πολυχώρος’" αλλά στην πραγματικότητα είναι θεατρικό παζάρι. Επί της ουσίας γινόντουσαν και παλιά και γίνονται και τώρα κάποιες ενδιαφέρουσες παραστάσεις. Οι ταλαντούχοι βρίσκουν πάντα τον τρόπο να εκφραστούν. Και κάθε εποχή, πιστέψτε με, δίνει τα εναύσματα και τα ερεθίσματα.

Στην τηλεόραση πως μπήκατε; 

Ως πολύ νέος κάνοντας ακροάσεις για τηλεοπτικές σειρές της κρατικής τηλεόρασης. Πέρασα σε όλες και έτσι συμμετείχα σε κάποιες σειρές τις οποίες τώρα εξ αποστάσεως τις κρίνω ως κακές. Λειτούργησαν, όμως, ως μάθημα και εμπειρίες. Από τα πάντα μπορείς να μάθεις. Αν με ρωτάτε γιατί το έκανα, η απάντηση είναι ότι πάντα πίστευα πως η τηλεόραση είναι ένα μέρος της δουλειάς μου.

Γιατί πιστεύετε ο κόσμος αγάπησε και συνεχίζει ακόμα να να αγαπάει τόσο πολύ τις σειρές σας;

Ο κόσμος αγάπησε και συνεχίζει ακόμα να αγαπάει κάποιες σειρές μου γιατί του προξενούν τη νοσταλγική αθωότητα που είχαν και οι πετυχημένες ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Επίσης θα μου επιτρέψετε να πω αυτάρεσκα ότι ο κόσμος αναγνωρίζει και επιβραβεύει το πηγαίο χιούμορ.



Όταν δημιουργείτε τους χαρακτήρες για μια σειρά, έχετε στο μυαλό σας τους ηθοποιούς που θα τους υποδυθούν; Πχ η Ελένη Ράντου και η Ρένια Λουιζίδου ήταν οι πρώτες σας επιλογές;

Όταν δημιουργώ τους χαρακτήρες για μια σειρά στην αρχή ξεκινώ μόνο από τα στοιχεία του χαρακτήρα που θέλω να συνθέσω, ποτέ μιμητικά σε σχέση με κάποιο ρόλο που έχω δει. Σε επόμενη φάση πράγματι τον "φοράω" σε κάποιον ηθοποιό που φαντάζομαι να τον υποδύεται και έτσι συνεχίζω να τον γράφω. Στην περίπτωση του "Κωνσταντίνου και Ελένης" τα δύο πρότυπα ήταν η Δήμητρα Παπαδοπούλου και η Ελένη Ράντου. Έκατσε η Ελένη. Στην περίπτωση του "Καφέ της Χαράς" η Ρένια ήταν η τρίτη επιλογή αλλά όπως απεδείχθη η καλύτερη!

Για τρία χρόνια η σειρά σας το "Καφέ της χαράς" πρόσφερε απλόχερα το γέλιο στους τηλεθεατές, όμως για ποιόν λόγο επιλέξατε ένα δραματικό φινάλε για τους κεντρικούς ήρωές της;

Γιατί οι κεντρικοί ήρωές της και ειδικά ο Περίανδρος Πόπωτας (ο εγκαταλελειμμένος άνδρας που μεγαλώνει μόνος του το παιδί του) είχαν ένα δραματικό υπόβαθρο. Πιστεύω ότι οι κωμικοί χαρακτήρες που αντέχουν στο χρόνο είναι αυτοί που πατάνε στα γερά θεμέλια ενός φορτισμένου συναισθηματικά παρελθόντος

 Όλοι αυτοί οι τηλεοπτικοί χαρακτήρες πως θα ήταν στην Ελλάδα του σήμερα;

Αυτό απαιτεί μια μεγάλη και πολυσέλιδη απάντηση. Μη βιαζόσαστε όμως, μπορεί να την πάρετε επί της οθόνης.

Κάποια δημοσιεύματα συχνά πυκνά αναφέρουν πως θα επιστρέψει με νέα επεισόδια το "Κωνσταντίνου και Ελένης" ή "Το καφέ της χαράς". Τι από αυτά ισχύει και εσείς είστε θετικός σε μια τέτοια επιστροφή;

Όπως θα καταλάβατε από την προηγούμενη απάντησή μου είμαι πλέον θετικός. Αλλά όχι σε μία όπως-όπως επιστροφή. Αλλά σε μία επιστροφή με προδιαγραφές και καλλιτεχνικό λόγο ύπαρξης.



Ξεχωρίζετε κάποια από τις σειρές σας και γιατί;

Η κάθε σειρά που έκανα έχει για μένα ένα ειδικό βάρος. Θα μπορούσα να ξεχωρίσω τους "Μεν και τους Δεν" γιατί ήταν η πρώτη μου μεγάλη επιτυχία, γιατί είχε έντονο σουρεαλιστικό στοιχείο και για την ομαδική δουλειά που κάναμε με θαυμάσιους συναδέλφους. Επίσης ξεχωρίζω το "Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο" για την ιστορική απεικόνιση της εποχής που δούλεψα με μεγάλη λεπτομέρεια μαζί με την Άννα Χατζησοφιά, αλλά και για το έντονο δραματικό στοιχείο που με βοήθησε σαν ηθοποιό να κάνω την υπέρβαση. Διαχρονικά, βέβαια, οι μεγαλύτερες επιτυχίες μου με τεράστια απήχηση στον κόσμο είναι το "Καφέ της Χαράς" και το "Κωνσταντίνου και Ελένης". Οι δύο αυτές σειρές αποτελούν πλέον ένα κομμάτι από την κουλτούρα της καθημερινότητας.

 Υποκριτικά ποιοι ρόλοι σας ιντριγκάρουν;

Οι σύνθετοι, βέβαια. Και οι παθογενείς χαρακτήρες. Και οι βαθιά πληγωμένοι χαρακτήρες που προσπαθούν να επιβιώσουν. Υπόδειγμα ενός τέτοιου σπουδαίου ρόλου στο παγκόσμιο ρεπερτόριο είναι ο θείος Βάνιας.

Μια θεατρική παράσταση τι χρειάζεται για να είναι κριθεί πετυχημένη;

Άποψη, στόχο, ταλαντούχους συντελεστές που να ταιριάξουν μεταξύ τους και τέλος θεατές!!! 

Εσείς περιμένατε την μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία που είχε η πρώτη σας συγγραφική θεατρική απόπειρα;

Η πρώτη μου συγγραφική θεατρική απόπειρα δεν είχε καν την υπογραφή μου. Ήταν το έργο "Βασιλικοί μετά τρούλου" που στο πρώτο του ανέβασμα το είχα υπογράψει με ψευδώνυμο γιατί ήμουν ακόμη φοβισμένος και τρομαγμένος σε σχέση με την αντιμετώπιση ενός "τηλεοπτικού σταρ" στο θέατρο. Μετά απέκτησα σιγά-σιγά όλων των ειδών τις ασπίδες και άλλη φιλοσοφική αντίληψη για τη ζωή και την τέχνη. Η μεγαλύτερη συγγραφική επιτυχία μου στο θέατρο θεωρώ ότι δεν είχε την αντίστοιχη εμπορική επιτυχία και είναι το έργο "Γηραιά ηθοποιός χάνει τον έλεγχο" όπου τον κεντρικό ρόλο απέδωσε ιδανικά η σημαντική ηθοποιός μας Μαρία Σκούντζου. Δεν υποτιμώ, όμως, και τις κωμωδίες που έγραψα αργότερα και οι οποίες έχουν πάντα ένα δυνατό συναισθηματικό υπόβαθρο όπως ο "Πρότυπος οίκος ανοχής" και το "Είδα τον Χάρη με τα μάτια μου". Αυτές αγαπήθηκαν περισσότερο από τον κόσμο γιατί το όνομά μου είναι συνυφασμένο με την κωμωδία.



Τις κριτικές που αφορούν τις δουλειές σας τις διαβάζετε, και υπάρχει κάποια που να σας ενόχλησε τόσο πολύ που να σας έκανε να σηκώσετε το ακουστικό και να τηλεφωνήσετε στον άνθρωπο που την έγραψε;

Οπωσδήποτε δεν επιδιώκω να τις διαβάσω, είτε είναι καλές είτε είναι κακές. Τις διαβάζω μόνο αν τύχει να πέσουν στα χέρια μου. Έτσι κι αλλιώς κι εγώ κάνω συνεχώς κριτική στον εαυτό μου και στις δουλειές μου επιδιώκοντας να γίνω καλύτερος. Εννοείται ότι ποτέ δεν έχω διαμαρτυρηθεί σε κάποιον κριτικό για τυχόν κακή κριτική του, πρώτον διότι είναι δικαίωμα κάποιου να μην του αρέσεις και δεύτερον γιατί η διαμαρτυρία μου θα τον έκανε να αισθάνεται πιο σημαντικός. Πάντως όπως είναι φυσικό και ανθρώπινο όταν ακούω κολακευτικά λόγια χαίρομαι. Απλά δεν τρελαίνομαι από την χαρά μου.  Προσπαθώ να είμαι ισορροπημένος και στην καλή και στην κακή κριτική. 

Από την χρυσή εποχή του Ελληνικού κινηματογράφου υπάρχει κάποια ταινία πού θα θέλατε να μεταφέρετε στο θεατρικό σανίδι όπως κάνουν πολλοί συνάδελφοί σας τα τελευταία χρόνια;

Μου είχε γίνει πρόταση να πρωταγωνιστήσω στο remake μιας γνωστής ταινίας αλλά αρνήθηκα. Η ιδέα της μεταφοράς ενός από εκείνα τα σενάρια στη σημερινή εποχή αποδυναμώνει κατ’εμε το 80% της γοητείας εκείνων των ταινιών, που είναι ακριβώς η ηθογραφική ματιά μιας άλλης εποχής. Στο θέατρο έχει ένα ενδιαφέρον να μεταφέρεις την ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής αλλά τώρα πια περιορισμένο εφ’όσον το κάνουν όλοι.

Σωστή θεατρική παιδεία έχουμε στην Ελλάδα;

Σε σχέση με τις συστηματικές σπουδές που γίνονται σε άλλες χώρες του εξωτερικού, ακόμα και σε χώρες του πρώην Ανατολικού μπλοκ, όπως η Ρουμανία, οι σπουδές εδώ είναι κάπως "αναρχοαυτόνομες" και ότι του "κατέβει" του κάθε καθηγητή. Επειδή όμως αυτό που θα του "κατέβει" μπορεί να είναι εμπνευσμένο και άκρως διδακτικό θεωρώ ότι εκεί γίνεται η διαφορά, κάποιοι καθηγητές υποκριτικής (που μπορεί να μην είναι αναγκαστικά σπουδαίοι ηθοποιοί) έχουν το ταλέντο να καθοδηγήσουν, να παρακινήσουν, να εμπνεύσουν και τελικά να "μάθουν" θέατρο στα παιδιά. Σε σχέση με οργανωμένο σύστημα παιδείας και μάθησης στις δραματικές σχολές επικρατεί μικρό ή μεγάλο χάος. Έχω διδάξει τρία χρόνια και γνωρίζω.



Οι σημερινοί ηθοποιοί σε τι διαφέρουν με τους πιο παλιούς;

Η συνήθης απάντηση είναι ότι οι παλιοί αντιμετώπιζαν με μεγαλύτερο δέος και σεβασμό το επάγγελμα. Το ίδιο όμως ακριβώς λέγανε και οι παλιότεροι ηθοποιοί όταν εγώ ήμουν νέος για τη δική μου γενιά. Νομίζω ότι σε κάθε γενιά υπάρχουν άνθρωποι ταλαντούχοι που σέβονται και περιχαρακώνουν το επάγγελμα γιατί έτσι αισθάνονται ότι κάνουνε κάτι ιδιαίτερο και σημαντικό. Ψώνια υπήρχαν πάντοτε και θα υπάρχουν πάντοτε. Απλά η αλόγιστη προβολή μέσω της μικρής οθόνης και των ιντερνετικών καναλιών έχει υπερ-πολλαπλασιάσει τους δύσμοιρους που αναζητούν αναγνωρισιμότητα ως μόνο τρόπο για μια πετυχημένη ζωή.


Τα social media (facebook-twitter-instagram) βοηθούν έναν καλλιτέχνη στην δουλειά του και πόσο εσείς ασχολείστε με αυτά;

Από ότι φαίνεται τον βοηθούν, όταν μάλιστα ξέρει να τα χειρίζεται σωστά. Εγώ προσωπικά ασχολούμαι ελάχιστα. Αλλά σε σχέση με την προβολή και την κοινοποίηση καινούριων παραγωγών που δημιουργώ ή συμμετέχω υπάρχει ομάδα ανθρώπων που ασχολείται.

Τι αγαπάτε πιο πολύ στο θέατρο και τι στην τηλεόραση;

Στο θέατρο την αμεσότητα φυσικά και την ετοιμότητα αυτοσχεδιασμού που πρέπει να έχεις για οτιδήποτε σου συμβεί επί σκηνής (από σαρδάμ έως λάθος ατάκα από τον συνάδελφο. Στη τηλεόραση τη δυνατότητα να επαναλάβεις ένα πλάνο (μία σεκάνς, μία σκηνή) ούτως ώστε να το πετύχεις υποκριτικά καλύτερα. Βέβαια, απ’ ότι ακούω, τον τελευταίο καιρό όλα γίνονται μια και έξω και "όποιον πάρει ο Χάρος".

Κινηματογραφικά έχετε συνεργαστεί με τον Νίκο Κούνδουρο και τον Νίκο Ζερβό ενώ το 2001 βγήκε στις αίθουσες το "Ρόζ ολοταχώς". Σας ενδιαφέρει να κάνετε μια νέα ταινία;

Με ενδιαφέρει όσο οτιδήποτε άλλο. Στην Ελλάδα υπάρχει πολύ μικρή βιομηχανία κινηματογράφου και εγώ σε αυτή τη μικρή βιομηχανία έχω ενεργοποιηθεί και χρησιμοποιηθεί ελάχιστα. Θέλω να ασχοληθώ και με αυτή την πλευρά του θεάματος.



Από την Ρένα Βλαχοπούλου στην Μάρθα Καραγιάννη, την Κατερίνα Γιουλάκη και την Άννα Συνοδινού τι θυμάστε από αυτές τις σπουδαίες γυναίκες με τις οποίες συνεργαστήκατε;

Η Ρένα ήταν το αποκορύφωμα του αυτοσχεδιασμού και ένα φυσικό τεράστιο ταλέντο. Η Μάρθα είναι γλυκός άνθρωπος. Εγώ, βεβαίως, την γνώρισα στην ανασφάλεια ενός πράγματος που δεν είχε ξανακάνει (ως θεία Άμπη στο "Αρσενικό και παλιά δαντέλα") αλλά πιστεύω ότι εκεί έκανε και την καλύτερη θεατρική ερμηνεία της όλης καριέρας της. Η Κατερίνα έχει πολύ έντονο προσωπικό χιούμορ και με διασκέδαζαν πάρα πολύ οι εύστοχες καυστικές παρατηρήσεις της (έως και μπινελίκια) για το οτιδήποτε. Η Άννα Συνοδινού είχε πολύ μεγάλο κύρος και επιβολή ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος. Ήταν απόλυτη, απότομη και αυστηρή ειδικά σε όσους δεν χώνευε. Αν όμως σε εκτιμούσε ήταν απίστευτα γενναιόδωρη. Θα τη θυμάμαι πάντα σαν έναν άνθρωπο γενναίο. Μη ξεχνάτε, άλλωστε, ότι την εποχή που ήταν βουλευτής διαφώνησε και παραιτήθηκε. Ξέρετε πολλούς σήμερα που να αποποιούνται τα βουλευτικά φράγκα;

Με μια λέξη πως θα περιγράφατε τους παρακάτω; 

Άννα Χατζησοφιά: Οξύνους
Άννα Κουρή: Φιλική 
Τζούς Ευείδη: Ορίτζιναλ
Στέλιος Μάινας: Κύριος
Ελένη Ράντου: Ευαίσθητη
Ρένια Λουιζίδου: Ισορροπημένη
Σοφία Μουτίδου: Θεότρελη
Καίτη Κωνσταντίνου: Αξιοσέβαστη
Μαρία Λεκάκη: Ευχάριστη
Βασίλης Κούκουρας: Μουρλοκούκου.

Ηθοποιός, σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, και σκηνοθέτης, ποια από αυτές τις ιδιότητες είναι πιο απαιτητική για σας;

Για μένα είναι όλες συμπληρωματικές και έχουν όλες πολύ μεγάλες απαιτήσεις. Το μεγαλύτερό μου βάσανο είναι η συγγραφή γιατί γνωρίζω ότι από εκεί ξεκινούν όλα.



Έχετε κάποιον καλλιτεχνικό στόχο που θέλετε να υλοποιήσετε;

Πολλούς. Δεν νομίζω ότι φτάνει αυτή η ζωή για να τους υλοποιήσω όλους. Ελπίζω και σε μία επόμενη να ξαναγεννηθώ καλλιτέχνης.

Στην τηλεόραση θέλετε να επιστρέψετε και υπό ποιες προυποθέσεις;

Και θέλω και θα επιστρέψω. Τις λεπτομέρειες θα τις μάθετε σύντομα ενώ οι προυποθέσεις ήταν το έργο που θα παραχθεί να είναι τουλάχιστον αντάξιο με αυτό που έχει προηγηθεί. Θα προτιμούσα, βέβαια και ακόμα καλύτερο.

Τι δεν συγχωρείτε με τίποτα;

Τους ανθρώπους που συμπεριφέρονται με διαφορετικό τρόπο σε άλλους ανθρώπους ανάλογα με το πόσο κοινωνικά πετυχημένους τους θεωρούν. Εν ολίγοις απεχθάνομαι τους αγενείς και τους συμφεροντολόγους. 

Σε ποιο άτομο θα λέγατε μια συγνώμη και σε ποιο ένα ευχαριστώ;

Τα άτομα στα οποία θα ήθελα να πω συγνώμη έχουν και τα τρία πεθάνει. Τους λέω τη συγνώμη στα όνειρά μου. Το άτομο στο οποίο λέω ευχαριστώ είναι το έτερόν μου ήμισυ.

Και αν η ζωή σας γινόταν ταινία τι τίτλο θα της δίνατε;

Εκτυφλωτικά κόκκινο-τρομακτικά μαύρο!

Από το Blogger.