Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Γιώργης Χριστοδούλου: "Η μουσική λειτούργησε σαν βάλσαμο στην αρχή και μετά σιγά σιγά έγινε δεύτερη φύση μου"




Ο Γιώργης Χριστοδούλου μιλά στον Χρήστο Κωνσταντίνου και στο This Is Just Life για την μουσική στη ζωή του, την υποκριτική, αλλά και για τις προσωπικές του σχέσεις...


Τί ετοιμάζεις αυτή την περίοδο;

Καταρχάς συναυλίες και παρουσιάσεις για τον δίσκο   που κυκλοφόρησε τώρα. Και τη συνέχεια του Αττίκ στο Παρίσι που θα περιοδεύσει με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.

Με ενδιαφέρει να παρουσιάσω ζωντανά τα νέα μου τραγούδια. 

Σε ποιά ηλικία ανακάλυψες την αγάπη σου για την μουσική;

Η μουσική εμένα λειτούργησε σαν βάλσαμο στην αρχή και μετά σιγά σιγά έγινε δεύτερη φύση μου. Το τραγούδι λειτούργησε σαν βάλσαμο απ'έξω προς τα μέσα και μετά από μέσα προς τα έξω. Επειδή δεν είχα ευχάριστα παιδικά χρόνια, άκουγα τραγούδια για να νιώσω καλύτερα και μετά με "έπιασα" να τραγουδάω κι εγώ. 

Δηλαδή η μουσική για σένα ήταν ένας τρόπος διαφυγής;

Όχι πια. Τώρα δημιουργία.   Και πιστεύω πως αν μπορώ να φανώ χρήσιμος με αυτήν σε κάποιον άλλον άνθρωπο που θα το έχει έστω και για μια στιγμή ανάγκη,  υπάρχει ένας λόγος να φτιάχνω μουσική. Έτσι είναι πια άλλα ναι,  στην αρχή λειτούργησε ως μέσο διαφυγής.



Ασχολήθηκες όμως και με την υποκριτική και μάλιστα με πολύ καλές δουλειές σε θέατρο και τηλεόραση. Όλο αυτό το κεφάλαιο έχει κλείσει για σένα;


Είχα τότε όταν ξεκίναγα την αγωνία να σπουδάσω κάτι, και το πιο κοντινό πράγμα  στο τραγούδι που θα μπορούσα να σπουδάσω για να έχω ένα δίπλωμα ήταν το θέατρο.  Θα με βοηθούσε να μάθω τη σκηνή, να δω πώς πλάθεται ένας χαρακτήρας, να μάθω τί θα πεί ρυθμός, τί θα πεί αμεσότητα,  τί θα πεί σκηνική οικονομία.  Όλο αυτό, ήταν ό,τι πιο κοντινό κι έτσι ξεκίνησα από εκεί. Στη συνέχεια έπαιξα σε κάποιες παραστάσεις στις οποίες τραγουδούσα κιόλας, λίγο η πολύ. Σε κάποιες, μόνο τραγουδούσα. 

Όχι δεν έχει κλείσει, άλλωστε αυτό που θα κάνω τώρα με το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης "Ο Αττίκ στο Παρίσι" είναι η συναυλία μου διανθισμένη με κείμενα δικά μου που μιλούν για τον Αττίκ και πρόκειται για μια μουσική παράσταση για έναν τραγουδιστή - ηθοποιό.

 Όπως οι παραμυθάδες, παλιά, που έλεγαν τα παραμύθια τους διανθισμένα με τραγούδια. 


Γιατί επέλεξες τον Αττίκ;

Αυτός με επέλεξε. Βρήκα μια παρτιτούρα στο Παρίσι,  ξεχασμένη και ξεκίνησα να ψάχνω τί είχε κάνει εκεί όταν ήταν νέος. Αλλά περισσότερο μέτρησε  η αγάπη που του είχα από μικρός γιατί ήταν τραγούδια που μου τα μάθαινε η γιαγιά μου και ήδη ήξερα, τα ελληνικά. Μετά, τα νεανικά του, τα πρώτα του τα  γαλλικά, έπρεπε να τα ψάξω. 

Μπαίνοντας στον χώρο της μουσικής τι ήταν αυτό που σε ενδιέφερε πιο πολύ;

Σίγουρα δεν ήταν να γίνω διάσημος, σίγουρα δεν ήταν να βγάλω χρήματα, γιατί αν υπήρχε κάτι από τα δυο θα είχε γίνει τόσα χρόνια, θα το είχα επιδιώξει να γίνει έτσι.   Αυτό που μέτρησε περισσότερο ήταν ένας τρόπος να γεμίσω τα δικά μου τα κενά και μετά σιγά σιγά να ανακαλύψω ότι και οι άλλοι νιώθουνε καλά με αυτό που τους έδινα. Κι αυτό είναι το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να σου προσφέρει η μουσική. Να νιώθεις ότι μπορείς να κάνεις καλό σε κάποιον, να του ανοίγεις έναν δρόμο ή  έστω μια μικρή πόρτα για κάτι που μπορεί να είναι και υπέροχο. 



Το μουσικό σου ύφος είναι για ένα ιδιαίτερο κοινό. Αυτό σε δυσκολεύει καθόλου;

Αυτό το λένε πολλοί άλλα  εγώ δεν μπορώ να το καταλάβω.   Μάλλον γιατί είμαι από μέσα  και μου φαίνεται πολύ  βατό αυτό που κάνω  κι όχι  κάτι πειραματικό η δύσκολο. Το έχω όμως ξανακούσει άλλα δεν πιστεύω πως  είναι κάτι δύσκολο για τα αυτιά του άλλου.


Έχουμε σωστή μουσική παιδεία στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα δεν έχουμε παιδεία γενικώς. Γιατί είναι άλλο η εκπαίδευση και άλλο η παιδεία, είναι δυο τελείως διαφορετικά πράγματα και ο νοών νοείτω.  Δεν έχουμε κοινωνική παιδεία, δεν έχουμε πολλά. Άλλα ο καθένας πορεύεται όπως μπορεί κάνει ότι μπορεί και διορθώνει ότι μπορεί.

Το διαδίκτυο μπορεί να βοηθήσει έναν καλλιτέχνη;

Εξαρτάται..

Εμένα μου λένε πως είναι διαφήμιση να πηγαίνεις σε μια συναυλία και να βιντεοσκοπείς με το κινητό, με κακό ήχο και τον καλλιτέχνη να φαίνεται σαν μύγα πάνω στη σκηνή - γιατί είναι μακριά και κακοφωτισμένος κι όλα φαίνονται θολά- αλλά, το μόνο που κάνεις είναι να ενοχλείς τους γύρω σου.

Δεν είναι διαφήμιση αυτό. Το ίντερνετ είναι μια θάλασσα πληροφοριών στις οποίες μπορεί κάποιος εύκολα να έχει πρόσβαση. Από την άλλη, έχει χαθεί το μεράκι να ψάξουμε να βρούμε πράγματα, να ανακαλύψουμε, διότι όταν τα έχουμε όλα έτοιμα στο πιάτο βαριόμαστε να ασχοληθούμε.  



Σου έχει συμβεί να απομυθοποιήσεις κάποιους καλλιτέχνες γνωρίζοντας τους από κοντά;

Ναι μου έχει συμβεί.

Και πως αντέδρασες;

Έφυγα, απομακρύνθηκα. Και απομακρύνθηκα γενικώς  κι από άλλους. Ίσως να μην με συνέφερε αυτό, άλλα τρόμαξα. 

Είσαι επιφυλακτικός στις σχέσεις σου, είτε φιλικές είτε ερωτικές;

Είμαι επιφυλακτικός με το 95% των ενηλίκων. Και είμαι δεκτικός και συμπαθώ πολύ  τα παιδιά και τα ζώα. Βεβαίως έχω τους φίλους μου και τους ανθρώπους που είμαστε σύμμαχοι, και πολεμάμε για τα ίδια πράγματα.  

Χωρίς τι δεν μπορείς στην ζωή σου;

Χωρίς αγάπη, δεν μπορώ. Και δεν εννοώ αγάπη ανθρώπινη, εννοώ αγάπη για όλα, όχι μόνο  τον έρωτα. 

Ποιου ανθρώπου η συμβουλή σε έχει βοηθήσει και δεν την ξεχνάς ποτέ;

Με έχουν βοηθήσει τα λόγια πολλών ανθρώπων κι όχι απαραίτητα συμβουλές αλλά λόγια που σου κάνουν ένα κλικ και λες αυτά είναι "χρήσιμα" και σου μένουν. Χρήσιμα , γιατί σου δείχνουν έναν δρόμο, έναν άλλον τρόπο σκέψης που δεν είχες φανταστεί. Είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι, η Αρλέτα ήταν η πρώτη και ακολούθησαν κι άλλοι. 



Τι μπορεί να σε βγάλει εκτός ορίων;

Τώρα πια τίποτα, τα έχω συνηθίσει όλα. Μόλις δω τα σκούρα φεύγω.

Που είσαι πιο δημιουργικός; Βαρκελώνη ή Ελλάδα;

Παντού, ανάλογα την περίοδο.

Τι είναι αυτό που προσέχεις πιο πολύ στις συνεργασίες σου;

Να υπάρχει ένα καλό κλίμα για να βγει το καλύτερο αποτέλεσμα. 

Σε ποιο άτομο θα ήθελες να πεις ένα ευχαριστώ;

Σε αυτούς που με ακούν όλα αυτά τα χρόνια και με ακολουθούν.  Εκείνους, που δεν  έχουν επικοινωνήσει μαζί μου άλλα με ακούν σιωπηλά, 20 χρόνια τώρα.

Λες ευχαριστώ η σ'αγαπώ στην ζωή σου;

Ευχαριστώ λέω συνέχεια, σ'αγαπώ πιο σπάνια, άλλα το λέω...

Πως ήταν η Αλίκη στην συνεργασία σας τότε;

Εγώ ήμουν πολύ πιτσιρίκι και δεν μπορούσα να  καταλάβω πάρα πολλά. Βέβαια ήμουν δίπλα της και άκουγα. Ήταν ένας άνθρωπος με όλες τις παραξενιές και τα καλά στοιχεία που μπορεί να έχει ένας μεγάλος σταρ. 

Η Αρλέτα;

Η Αρλέτα ήταν ακριβώς το αντίθετο. Ήταν για μένα ένας άνθρωπος με όλες τις παραξενιές και τα καλά στοιχεία που μπορεί να έχει ένας "αντιστάρ". Η Αρλέτα είχε έρθει μια φορά και με είχε δεί στην πρεμιέρα της Μελωδίας με την Αλίκη και μετά βρεθήκαν στα καμαρίνια  καμαρίνια και η Αρλέτα έτσι, για να την πειράξει, της είπε  :δεν ήρθα για να δω την παράσταση άλλα τον γιό μου...  και λέει ο γιός σου ποιός είναι ο γιός σου...και εκείνη απάντησε  : ο Γιώργης. Εγώ δεν της είπα τίποτα της Αλίκης και για μερικές μέρες  νόμιζε πως ήμουν όντως γιός της Αρλέτας. Που "είμαι" δηλαδή, είχε πλάκα όλο αυτό. 
  
Η Αρλέτα σε αποκαλούσε γιο της;

Ναι, συνέχεια και περισσότερο  αποκαλούσε τον εαυτό της "μαμά" μου. 

Θα έκανες μια παράσταση με τραγούδια της Αρλέτας;

Ακόμα δεν το ξέρω αυτό, μα θα κάνω  κάποια στιγμή πολλά πράγματα για να παίζονται τα τραγούδια της ζωντανά και εννοώ τα τραγούδια της, όχι τα σουξέ της. Νομίζω  πως είναι πιο σημαντικό πράγμα είναι αυτό.



Από τα τραγούδια σου ποιο είναι αυτό που ξεχωρίζεις πιο πολύ;

Αγαπάω πολύ τα τελευταία. Γιατί έτσι γίνεται πάντα, αγαπάς το πιο καινούργιο διότι εχεις μάθει να κάνεις καλύτερα τα πράγματα και  θεωρείς το πιο πρόσφατο, το καλύτερο.

Με ποιες λέξεις θα περιέγραφες τον εαυτό σου;

Είμαι ένας τραγουδιστής ολίγον τι παράδοξος ως χαρακτήρας, λάτρης της ομορφιάς και με ένα αγιάτρευτο σύμπλεγμα ανωτεροκατωτερότητας.

Τι σε κάνει να χαμογελάς συχνά;

Το οτιδήποτε. Από μια ωραία ανάμνηση, μέχρι να μου πεί ένας άνθρωπος κάτι στο δρόμο...

Από το Blogger.