Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Πάνος Τριανταφύλλου: "Τα άτομα με αναπηρία δεν αντιμετωπίζονται όπως πρέπει γιατί δεν υπάρχουν στην κουλτούρα την ελληνική




Πάνος Τριανταφύλλου. Αθλητής της ξιφασκίας με αμαξίδιο από το 2008, ύστερα από ένα τροχαίο και έναν σοβαρό τραυματισμό στη θωρακική μοίρα. χει κατακτήσει πολλές διακρίσεις σε διεθνείς διοργανώσεις, ανάμεσά τους ένα χρυσό στην Πολωνία, 3 χάλκινα μετάλλια στο Μόντρεαλ, την Ιταλία και το Ντουμπάι καθώς και την 8η θέση στους Παραολυμπιακούς του Λονδίνου...


Πως πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με την ξιφασκία;

Με την ξιφασκία ξεκίνησα να ασχολούμαι το 2009 ενώ ήμουν ήδη αθλητής του μπάσκετ με αναπηρικό αμαξίδιο,επειδή όμως είναι ομαδικό άθλημα και οι παραολυμπιακοί ήταν άπιαστο όνειρο με καρότσι, ήθελα να τους κυνηγήσω και να διακριθώ σε ατομικό επίπεδο, έτσι έψαξα να δω πιο άθλημα μου ταιριάζει, δοκίμασα ακόντιο και σφαίρα άλλα κάποιος μου πρότεινε την ξιφασκία επειδή έχω μακριά χέρια, και έτσι αποφάσισα, πήγα ξεκίνησα τις προπονήσεις και μέσα σε τρεις μήνες κατάλαβα κι εγώ κι ο προπονητής μου πώς μου ταιριάζει.


Είναι ακριβό άθλημα η ξιφασκία;

Ναι είναι ένα από τα ακριβότερα γιατί έχει πάρα πολύ εξοπλισμό, τα σπαθιά, τα καλώδια, τα ρούχα, τα αγωνιστικά αμαξίδια, και οι βάσεις τους για τις προπονήσεις που η πιο φθηνή κοστίζει 5.000, κι αν θες να γίνεις πιο ανταγωνιστικός όλα αυτά πρέπει να τα ανανεώνεις. 


Ποιο ήταν το πρώτο άτομο που μίλησες μετά την κατάκτηση του μεταλλίου;

Το πρώτο άτομο που μίλησα ήταν η κοπέλα μου, μιλάγαμε και στα κενά από τους αγώνες με μηνύματα και της είχα πει πως θέλω να πάρω το χρυσό και μου απάντησε και το ασημένιο καλό είναι. Έπεσε μέσα. Και το αφιέρωσα σε όλους τους δικούς μου ανθρώπους και σε όλους τους Έλληνες.


Το πίστευες πως θα το έπαιρνες;

Πήγαινα για να το πάρω, μέσα μου τα είχα δώσει όλα για να πάρω μετάλλιο. Το αν θα το έπαιρνα δεν μπορούσα να το ξέρω, άλλα στον χώρο του αθλητισμού αν έχεις προπονηθεί σωστά και πηγαίνεις με την ψυχολογία του νικητή, συνήθως έχεις ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.

Έχεις κερδίσει χρήματα από τους παραολυμπιακούς;

Όχι , όχι, και γενικά δεν έχω κερδίσει από τον αθλητισμό, ο οποίος τώρα πια κρατιέται μόνο αν έχεις την όρεξη να το κάνεις η αν βρεις κάποιον χορηγό να σε στηρίζει.

Ποια τα συναισθήματά σου κατά την διάρκεια της εισόδου σου στους παραολυμπιακούς αγώνες;

Η πρώτη φορά που συμμετείχα σε παραολυμπιακούς αγώνες ήταν στο Λονδίνο το 2012 , και πραγματικά ήμουν σαν χαμένος αν και τα χρώματα της εθνικής τα είχα ξαναφορέσει εκεί ήταν διαφορετικά , ίσως λόγω του κόσμου , της αίθουσας διεξαγωγής των αγώνων και γενικά από το καλό κλίμα που επικρατούσε στο Ολυμπιακό χωριό και τον αγωνιστικό χώρο.

Νιώθεις ικανοποιημένος από την μέχρι τώρα πορεία σου στον αθλητισμό;

Ναι νιώθω ικανοποιημένος, και θεωρώ πως θα μπορούσα να πάω καλύτερα αν υπήρχε μεγαλύτερη στήριξη και οι συνθήκες ήταν οι κατάλληλες να κάνω πιο πολλές προπονήσεις, άλλα μένω μακριά κι έτσι κάνω λιγότερες. Επίσης θα μπορούσαν να υπάρχουν πιο πολλοί χορηγοί να με στηρίξουν πάνω σε αυτό το οποίο κάνω άλλα ευτυχώς με τα δεδομένα της χώρας μας και την οικονομική κρίση κι όλα τα υπόλοιπα πάμε μια χαρά. Φυσικά θα ήθελα πολλά περισσότερα όπως το να πάρω το χρυσό τώρα στο Ρίο η μια καλύτερη θέση στο Λονδίνο το 2012.











Εσύ έχεις στήριξη από κάπου;

Η ομοσπονδία κάνει ότι μπορεί, χορηγοί πολλοί δεν υπάρχουν, είναι πολύ δύσκολα τώρα τα πράγματα άλλα ευτυχώς εγώ έχω κάποιους και θέλω να τους ευχαριστήσω και δημοσίως που με στηρίζουν και πορεύομαι πολύ καλά.

Υπήρξε κάποια στιγμή που σκέφτηκες να τα παρατήσεις;

Όχι δεν υπήρχε ποτέ κάποια τέτοια στιγμή γιατί έχω βάλει στην ζωή μου κάποιους στόχους κι όσον αφορά τον αθλητισμό έχω βάλει στόχο το 2020 αν καταφέρω να πάρω την πρόκριση για το Τόκιο και συμμετάσχω στους παραολυμπιακούς και μετά να σταματήσω την ξιφασκία γιατί θα είναι η τρίτη παραολυμπιάδα και θεωρώ πως κλείνει ένας κύκλος όσο μεγαλώνεις και ξεκινάς κάτι άλλο.




Το μετά το έχεις σκεφθεί;

Πάντα το μετά για μένα ήταν αβέβαιο, δεν μπορούσα ποτέ να σκεφθώ τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, κάποια πράγματα έρχονται από μόνα τους. Σίγουρα θα κρατήσω το μπάσκετ ως άθλημα γιατί το αγαπώ πολύ και σίγουρα θα θέλω να μπω σε κάποια δουλειά η να κάνω μια δική μου επιχείρηση.


Έχεις σπουδάσει κάτι;

Την περίοδο που έγινε το ατύχημα ήμουν ήδη στα ΤΕΙ Λαμίας, σπούδαζα ηλεκτρονικός. Βέβαια το ατύχημα έγινε στην Αθήνα, ημέρα Κυριακή. Μετά από αυτό όμως έκανα όλες τις διαδικασίες και πήρα μεταγραφή στα ΤΕΙ Αθηνών, όπου όμως αντιμετώπισα πολλά σημαντικά προβλήματα προσβασιμότητας, ειδικά όσον αφορά στην τουαλέτα, τα οποία μια δυο τρεις φορές με κουράσανε και επειδή τότε είχα μπει και στον χώρο του μπάσκετ με κέρδισε ο αθλητισμός και έτσι την εγκατέλειψα. 


Μετά το ατύχημα σε βοήθησε ο αθλητισμός σωματικά και ψυχολογικά;

Νομίζω ότι το κομμάτι του αθλητισμού βοηθάει όλον τον κόσμο, δεν είναι διαφορετικό σε μένα που είχα ένα ατύχημα γιατί είναι αυτό που λένε ψυχή τε και σώματι, σε δυναμώνει απλά ένα κομμάτι περισσότερο. Εμένα γιατί μετά από ένα πολύ σοβαρό ατύχημα είχα χάσει πάρα πολλά κιλά και μυική μάζα κι έτσι έπρεπε άμεσα να τα αποκαταστήσω και να δυναμώσω, πρώτα όμως σωματικά για να μπορώ και να αυτοεξυπηρετούμε. Βέβαια αυτό το είχα καταφέρει και πιο πριν , με κοινωνικοποίησε με ομοιοπαθή άτομα και να αντλήσω απο αυτά πάρα πολλά πράγματα και να τα κάνω κι εγώ καλύτερα. Και ψυχικά σε βοηθάει αυτό γιατί δύο ώρες προπόνησης τη μέρα ξεφεύγεις, είσαι μόνο εκεί, δεν έχεις να σκεφθείς καθημερινά προβλήματα , βοηθάει, βοηθάει πάρα πολύ το μυαλό




Πώς ένιωσες όταν ο γιατρός σου είπε πως δεν θα ξαναπερπατήσεις;

Δεν απογοητεύτηκα, αν και κακά τα ψέμματα μια μικρή στεναχώρια την είχα, άλλα δεν ήταν αυτό που με πήρε από κάτω. Καταρχάς ο γιατρός ποτέ δεν μου είπε πως δεν θα ξαναπερπατήσω , μου είπε ναι είναι πάρα πολύ σοβαρό το ατύχημα που έχεις πάθει άλλα ποτέ δεν ξέρεις, γιατί είχε και πιο παλιά ένα πολύ δύσκολο περιστατικό και μετά από τρία χρόνια περπατούσε με πατερίτσες. Γενικά ο γιατρός ήταν καθησυχαστικός με την έννοια ότι ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει διότι η επιστήμη προχωράει. Άλλα το μπαμ έγινε στην εντατική όταν μια νοσηλεύτρια που αφού με ρώτησε τι έχω πάθει μου είπε κατάμουτρα πως δεν θα ξαναπερπατήσω ποτέ. 

Πως ένιωσες;

Έκλαψα, έκλαψα πολύ και στεναχωρήθηκα μα με καθησύχασε και πάλι ο γιατρός. Βέβαια κι εγώ από  την πρώτη στιγμή ήξερα πως αυτό που είχα πάθει ήταν πάρα πολυ σοβαρό μα δεν ξέρω πώς, πες το Θείο δώρο, το αντιμετώπισα καλά, είπα οκ θα ξεκινήσω και την γυμναστική κι ότι είναι να γίνει θα γίνει.

Θες να ξαναπερπατήσεις;

Εννοείται.

Οι γιατροί τώρα τι λένε, υπάρχουν ελπίδες;

Μου λένε ότι κάτι γίνετε σε επιστημονικό πάντα επίπεδο άλλα δεν είναι κάτι βέβαιο για να πας να το κάνεις. Υπάρχουν και κάτι χειρουργεία που γίνονται κατά καιρούς με βλαστοκύτταρα και τσιπάκια , άλλα όσοι τα έχουν κάνει δεν έχουν δει ακόμα αποτελέσματα, είναι όμως αισιόδοξοι πως αργά η γρήγορα κάτι θα γίνει. 


Μετά το ατύχημα πως ήταν η πρώτη συνάντηση με τους γονείς σου;

Υπάρχουν διάφορες φάσεις, εγώ δεν θα ξεχάσω την ημέρα του ατυχήματος στο πρώτο νοσοκομείο που ήμουν ξαπλωμένος στο φορείο και με έβγαζαν για να με μεταφέρουν στον Ευαγγελισμό, εκεί λοιπόν είχα αρχίσει να κουράζομαι, κι έτσι έκλεισα λίγο τα μάτια μου, χαλάρωσα και λίγο τα χέρια μου και ξαφνικά ακούω την μητέρα μου που ήταν απ'έξω να κλαίει, και μόλις το αντιλαμβάνομαι λέω κάτσε να τα ανοίξω γιατί θα νομίζει πως πέθανα, και άρχισα να κάνω χαβαλέ για να δει όντως πως ήμουν καλά. Ήταν κοντά μου αυτό εννοείται, οι γονείς είναι γονείς, ανησυχούν και τα πράγματα τα παίρνουν πιο σοβαρά απ'ότι τα παίρνουμε εμείς και καλύτερα γιατί εμείς μπορεί να τρελαθούμε κιόλας. 


Έχεις αδέρφια;

Ναι έχω μια μεγαλύτερη αδερφή με την οποία έχουμε μια πάρα πολύ καλή σχέση.

Θέλεις να να γίνεις πατέρας;

Ναι θέλω πάρα πολύ, όχι απλά να γίνω πατέρας άλλα να κάνω μια ωραία και σωστή οικογένεια.





Υπήρχαν κάποια άτομα του κοινωνικού σου περίγυρου που μετά το ατύχημα και λόγω της κατάστασης σου απομακρύνθηκαν από κοντά σου;

Όχι δεν υπήρχαν τέτοια άτομα, ίσως μόνο ο οδηγός του ατυχήματος όπου μετά είχαμε και κάποια δικαστήρια και τα σχετικά που έρχονται μετά από ένα ατύχημα. Και εξαφανίστηκε γιατί το επέτρεψα κι εγώ. Με το συγκεκριμένο άτομο δεν θα είχα πρόβλημα να είναι φιλαράκι μου και να πίνουμε καφέ μαζί, γιατί πιστεύω πώς ότι ήταν να γίνει έγινε και θα μπορούσα κι εγώ να είμαι στην θέση του , να οδηγούσα εγώ, άλλα επειδή η στάση του δεν ήταν σωστή απέναντι μου επέλεξα να το κρατήσω μακριά απ'τη ζωή μου.


Τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζονται όπως πρέπει στην Ελλάδα;

Δεν αντιμετωπίζονται όπως πρέπει, γιατί δεν υπάρχουν στην κουλτούρα την ελληνική τα άτομα με αναπηρία. Θέλω να πω πως στο εξωτερικό βλέπεις να κυκλοφορούν έξω στους δρόμους, για περιπάτους, σε δημόσιους η αθλητικούς χώρους, κι αυτό κάνει όλον το κόσμο να τους βάλει αυτόματα μέσα στην κοινωνία τους και το βλέπεις καθημερινά, ενώ εδώ στην Ελλάδα όχι. Καλώς η κακώς πάρα πολλά άτομα που βρίσκονται σε αναπηρικό αμαξίδιο είναι κλεισμένα μέσα στο σπίτι γιατί μπορεί οι συνθήκες να είναι επικίνδυνες έξω στους δρόμους και να μην υπάρχει εύκολη πρόσβαση, η γιατί ψυχολογικά είναι πεσμένοι, έτσι δεν το έχουν βάλει στην κουλτούρα τους, και η παιδεία δυστυχώς εδώ στην Ελλάδα δεν είναι αυτή που θα έπρεπε. Πολλά πράγματα ξεκινάνε από τα σχολεία κι εγώ όταν πήγαινα δεν θυμάμαι ποτέ να ήρθε κάποιο άτομο με αναπηρία να μας μιλήσει να μας πει και τι είναι αθλητισμός με αναπηρία.

Πιστεύεις στον Θεό;

Ναι πιστευω πάρα πολύ.


Πίστευες το ίδιο από πριν το ατύχημα η άλλαξε μετά;

Θεωρώ πως με έφερε πιο κοντά, και δεν ξέρω πως να το εξηγήσω αυτό άλλα κατέληξα πως αν πιστεύεις πως υπάρχει κάτι δυνατό, και μόνο αυτό σου δίνει δύναμη να προχωρήσεις.

Τι μπορεί να σε ρίξει άλλα και να σε ανεβάσει ψυχολογικά;

Με ρίχνει όταν βλέπω ένα αγαπημένο μου πρόσωπο στεναχωρημένο και με ανεβάζει ακριβώς το αντίθετο.


Πόσο καιρό μετά το ατύχημα έκανες την πρώτη σου σχέση;

Τι να σου πω τώρα, φλέρταρα ακόμα κι όταν ήμουν στο φορείο και με πηγαίνανε στο πρώτο νοσοκομείο. Σχέση όμως έκανα ένα με ενάμιση χρόνο μετά. Βέβαια ήμουν και μικρός τότε και οι σχέσεις μου δεν ήταν πολύ σταθερές.

Οι φίλοι τι είναι για σένα;

Αυτά τα άτομα που είναι δίπλα σου σε όλες τις στιγμές καλές η κακές. Μα μόνο στις καλές είναι οι κολλητοί.

Σε ποιο άτομο θα έλεγες ένα μεγάλο ευχαριστώ και γιατί;

Δεν ξέρω αν θα έλεγα σε ένα άτομο συγκεκριμένα, σίγουρα όμως θα έλεγα στην μάνα μου ένα τεράστιο ευχαριστώ για τον άνθρωπο που με έχει κάνει, που με μεγάλωσε σωστά και είναι πάντα δίπλα μου σε όλες τις στιγμές. Άλλα θα έλεγα και σε άλλα άτομα της οικογένειας μου, τον πατέρα μου, την θεία μου που είναι πάρα πολύ κοντά μου.. και γενικά είναι πάρα πολλά άτομα όχι μόνο ένα.


Πώς είναι η καθημερινότητα σου;

Εξαρτάται, ως επί το πλείστων θα ξυπνήσω το πρωί, θα πιω τον καφέ μου και θα ετοιμαστώ για τις προπονήσεις που θα είναι μέχρι 9 με 10 το βράδυ, όταν όμως δεν έχω θα ασχοληθώ με τον κήπο, το νοικοκυριό του σπιτιού , με εξωτερικές δουλειές η ακόμα και με το ψάρεμα που είναι ένα από τα χόμπι μου. Γενικότερα θέλω όσο μπορώ να είμαι εκτός σπιτιού, γιατί θεωρώ πως η ζωή είναι έξω από αυτό, όχι μέσα. 

Από πού αντλείς τόση θετική ενέργεια;

Δεν το ξέρω αυτό, κι επειδή μου το χουν ξαναπεί δεν μπορώ να το εξηγήσω, γιατί από την πρώτη στιγμή που χτύπησα και ήμουν κάτω στο γκρεμό και κατάλαβα πως δεν μπορώ να περπατήσω εγώ χαμογέλαγα κι έλεγα όλα θα πάνε καλά..Νιώθω τυχερός που είμαι έτσι.

Και Πάνο τι είναι για σένα ζωή;

Για μένα ζωή είναι να είσαι χαμογελαστός, να να σκέφτεσαι, να μπορείς να μιλάς με τον συνάνθρωπο σου και να μπορείς να είσαι έξω απ'το σπίτι και να κάνεις πράγματα.


Από το Blogger.