Header Ads

Συνέντευξη This Is Just Life στον Χρήστο Κωνσταντίνου | Μάνος Καρατζογιάννης: "Στεναχωριέμαι με την κριτική που αισθάνομαι ότι δεν πατάει σε επιχειρήματα"





Γεννημένος ανήμερα των Χριστουγέννων, ο Μάνος Καρατζογιάννης φαίνεται πως έχει το μεγάλο χάρισμα του καλλιτέχνη και το αποδεικνύει με κάθε του κίνηση. Ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και ανήσυχο πνεύμα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς για την συνέντευξη αυτής της εβδομάδας από τον Χρήστο Κωνσταντίνου;





Σε ποια ηλικία κατάλαβες ότι θες να ασχοληθείς με την υποκριτική;

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου είχα αυτή την επιθυμία και μια και στο μυαλό τα παιδικά χρόνια όσο περνάει ο καιρός γίνονται μια αόριστη χρονική στιγμή μέσα μας, θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου να θέλει να ασχοληθεί με το θέατρο.


Στους δικούς σου πως το ανακοίνωσες;

Τους το είπα μόλις τελείωσα το λύκειο. Ήξεραν πως μου άρεσει να βλέπω θέατρο και ταινίες, δηλαδή το ένιωθα αλλά ποτέ μέχρι τότε δεν το είχα εκφράσει.

Η αντίδραση τους;

Απ'ότι θυμάμαι είχαν ψιλοφρικάρει, δεν ήταν κάτι που το έβλεπαν θετικά γιατί ο πατέρας μου ήταν ποινικολόγος και ήθελε κι εγώ να ακολουθήσω το επάγγελμα του. 




Πώς το αποδέχθηκαν;

Σιγά σιγά όταν κατάλαβαν ότι πραγματικά η δουλειά αυτή μου έδινε δύναμη με γέμιζε, και ήταν κάτι που πραγματικά το επιθυμούσα ότι δεν ήταν απλά ένα καπρίτσιο. Και επίσης όταν είδαν ότι υπήρχε κάποια συνέχεια. 

Η πορεία από το πρώτο έτος της σχολής μέχρι την καταξίωση πως ήταν;

Θυμάμαι τα πρώτα χρόνια τα πράγματα δεν ήταν όπως νόμιζα πως ήταν.  Είχα μια συγκεκριμένη εικόνα, μου φαινόταν από μακριά ότι όλα ήταν πιο εύκολα και γίνονταν πιο αβίαστα, άλλα με τον καιρό και μέσα στην σχολή κατάλαβα πόσο σημαντική είναι η δουλειά κι ότι δεν είναι το ταλέντο από μόνο του που αρκεί όσο η προσωπική εργασία, και πόσο χρειάζεται να είναι ξεκάθαρο μέσα σου τι επιθυμείς, την πορεία που θα έχεις σε αυτόν τον χώρο.



Εσύ τι επιθυμία είχες;

Η επιθυμία μου ήταν να βγώ στο θέατρο καταρχάς να γίνω ηθοποιός, να γνωρίσω κάποιους ανθρώπους να κάνω καλές συνεργασίες και να μάθω. Κατάλαβα από νωρίς οτι χρειαζόταν να μάθω για να πάω παραπέρα. 

Πώς σου έγινε η πρόταση να αναλάβεις την καλλιτεχνική διεύθυνση στο θέατρο Σταθμός;

Είχαμε μια συνεργασία όπου είχα βοηθήσει τον Βασίλη Κατσικανούρη στην σκηνοθεσία του έργου του "Καγκουρό",  στην αρχή μου είχε πει να το σκηνοθετήσω εγώ άλλα δεν μπορούσα, και κάπως έτσι βρέθηκα στο θέατρο αυτό,  και γνώρισα τόσους ανθρώπους. Είπαμε αρχικά να επαναλάβουμε κάποια συνεργασία και στη συνέχεια προσπαθήσαμε όλοι μαζί να αναμορφώσουμε το καλλιτεχνικό του πρόγραμμα η να το διαμορφώσουμε εκ νέου.



Τι δυσκολίες κλήθηκες να αντιμετωπίσεις;

Όταν κάποιος δεν έχει κάνει έστω μια παραγωγή δεν μπορεί να καταλάβει την δυσκολία που υπάρχει ειδικά στις μέρες μας στο να αναλάβεις μια τέτοια ευθύνη. Στο θέατρο έχω την καλλιτεχνική ευθύνη αλλά συνεργάζομαι με το οικονομικό επιτελείο, προσπαθώντας όσο μπορούμε να κρατήσουμε τις ισορροπίες σε μια εποχή πολύ δύσκολη. Οι δυσκολίες αφορούν στο πως κρατάς και βγάζεις τα έξοδα σου πάνω απ'όλα γιατί είναι πάρα πολλά, και πως καταφέρνεις σε μια σεζόν πολύ δύσκολη να προσελκύσεις το θεατρικό κοινό σε έναν νέο χώρο και να δώσεις το δικό σου στίγμα μέσα σε μια πολλαπλότητα και ποικιλία επιλογών και παραστάσεων.

Την φοβήθηκες καθόλου όλη αυτή την ευθύνη;

Ναι βέβαια. Όπως φοβάσαι τα καινούργια πράγματα και ταυτόχρονα σε έλκουν.



Με ποιο κριτήριο επιλέγεις τα επόμενα έργα που θα ανεβάσεις;

Νομίζω πως παίζει πολύ σημαντικό ρόλο το ίδιο το έργο, ο συγγραφέας, ο σκηνοθέτης, κι όλο το καλλιτεχνικό δυναμικό- δημιουργικό κομμάτι της. Κι από'κει και πέρα υπάρχει μια ανάγκη που αισθάνεσαι σε κάθε δουλειά. Υπάρχει μια ανάγκη δηλαδή, όταν αυτή η ανάγκη αισθανθείς ότι είναι πραγματική και μεγάλη πείθεσαι. Η ανάγκη έκφρασης, είτε πρωτογενώς από τον ίδιο συγγραφέα, είτε στην συνέχεια από τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς του. Μου δίνεις μια ευκαιρία να πω ότι το ζήτημα αυτό της ανάγκης είναι καθοριστικής σημασίας γιατί όταν έχεις την ευθύνη ενός θεάτρου σίγουρα κάποια πράγματα συμβαδίζουν με την αισθητική σου, από 'κει και πέρα δεν είναι απαραίτητο να συμβαδίζουν κι όλα. Άλλα δεν σημαίνει ότι η αισθητική κάποιων ανθρώπων είναι λιγότερο αξιόλογη από την δική σου . Γιαυτό στέκομαι στο ζήτημα της ανάγκης και δεν σου απαντώ μόνο για την αισθητική που είναι μια αυτονόητη απάντηση. 

Πόσο χρόνο σου παίρνει η προετοιμασία μιας παράστασης και ποια η αγαπημένη σου στιγμή σε όλο αυτό;

Μου αρέσουν πάρα πολύ οι πρόβες.

Νιώθεις πιο γεμάτος στις πρόβες η όταν ανεβαίνει;

Εγώ νομίζω ότι χειροκροτούν τις πρόβες μας κάθε φορά. Πόσο δηλαδή έχουμε συνεννοηθεί με τους συναδέλφους μας και πόσο έχουμε επικοινωνήσει και τι έχουμε καταθέσει κατά την διάρκεια αυτών. Κι όταν αυτό συμβαίνει υπάρχει αυτή η επικοινωνία που στις μέρες μας στην έξω ζωή από το θέατρο αισθάνομαι να κινδυνεύει να χαθεί, τότε είμαι πολύ χαρούμενος, είμαι γεμάτος. Αυτό δεν σημαίνει χαρούμενος ότι χαμογελάω όλη την ώρα. Μπορεί να είμαι χαρούμενος σε μια πολύ δύσκολη συνθήκη εργασίας και δραματουργίας σε ένα πολύ βαρύ έργο και να αισθάνομαι χαρά και ικανοποίηση από τις συνθήκες των προβών.



Τις κριτικές των παραστάσεων σου τις διαβάζεις η δεν σε αφορούν;

Τις διαβάζω ναι.

Σε έχει ενοχλήσει ποτέ κάποια;

Υπάρχει μόνο μια φορά. Θέλω να πω ότι στεναχωριέμαι με την κριτική που αισθάνομαι ότι δεν πατάει σε επιχειρήματα. Με την κριτική ενός ανθρώπου που μπορεί να γράψει και να μην γνωρίζει ποια είναι αυτά τα έργα, ούτε καν ότι τα έργα αυτά έχουν ξαναπαιχτεί στην ίδια συνθήκη και μάλιστα από τον ίδιο τους τον συγγραφέα, και απορεί ο κριτικός πως μπορεί αυτά να παιχτούν μαζί. Με αυτή την έλλειψη ας πούμε, μελέτης για το αντικείμενο στο οποίο και οι δύο με αγάπη θέλω να πιστεύω καταθέτουμε δημόσια, εγώ την εργασία μου από την μια πλευρά, κι ο κριτικός την δική του απ'την άλλη. Όταν συμβαίνει αυτό στεναχωριέμαι, όταν δηλαδή υπάρχει η εύκολη κρίση. Γιατί είναι μια δουλειά που δεν είναι εύκολη, που έχω κάνει πριν, και έχω βασανιστεί για να την κάνω, οπότε όταν βλέπω ότι δεν υπάρχει αντίστοιχη προσέγγιση στεναχωριέμαι.

Έχεις μπει στην διαδικασία να πάρεις κάποιον κριτικό τηλέφωνο για κάποια ψεύτικη κριτική;

Όχι. 

Θα το έκανες;

Διάβασα ένα έργο τελευταία που λέγεται "Ποτέ μην λες ποτέ". Άλλα αυτή τη στιγμή σύμφωνα με την συμπεριφορά που έχω και θα ήθελα να συνεχίσω να έχω στον χώρο δεν θα ήθελα να το κάνω.



Ποια κριτική μετράει πιο πολύ για σένα, του κοινού η κάποιου ειδικού;

Όταν η κριτική καταλάβει κάτι, αφουγκραστεί κάτι, που εσύ έχεις ο ίδιος καταθέσει, δημιουργήσει, συναισθανθεί και δεις αυτή την πρόθεση διατυπωμένη ως θέση και τεκμηριωμένη σου δημιουργεί συγκίνηση. Βέβαια η συγκίνηση που έχει διάρκεια και εξαργυρώνεται εμπράκτως είναι αυτή του κοινού που καθορίζει αν η παράσταση θα συνεχιστεί κι αν θα βγάλεις τα προς το ζην σου είτε ως θέατρο είτε ως μονάδα. Μπορεί βέβαια συχνά και το κοινό να ακολουθήσει μια κοινή γνώμη που δημιουργείται από τους κριτικούς η
απ'το ίδιο το κοινό. Να συντελέσει η κριτική σε αυτό το κοινό αίσθημα για μια παράσταση.

Πόσο έχει αλλάξει το επάγγελμα του ηθοποιού στο πέρασμα των χρόνων και τι κινδύνους κρύβει;

Είναι τόσοι οι κίνδυνοι που έχει η ίδια η εποχή που αισθάνομαι ότι ακόμα και τώρα με αυτές τις συνθήκες της υπερπληθώρας της παραγωγής των παραστάσεων, της ανεργίας, των συνθηκών εργασίας που δεν είναι ακόμα καλές, ακόμα και τώρα το θέατρο διατηρεί μια αθωότητα σε σχέση με το γύρω γύρω.

Θέλω να πώ ότι παλιά μας έλεγαν οι μεγαλύτεροι και οι γονείς μας, μην γίνεις ηθοποιός, να πας σε ένα επάγγελμα που έχει χρήματα, ποιό επάγγελμα έχει χρήματα.
Η μας έλεγαν ότι είναι πολλοί ηθοποιοί, ποιοι δεν είναι πολλοί πια. Όλοι είναι πολλοί, υπερπληθώρα υπάρχει σε όλα τα επαγγέλματα, και το συναντάς παντού. Θέλω να πω ότι οι κίνδυνοι υπάρχουν και υπάρχουν σε όλα τα επαγγέλματα ευρύτερα στην κοινωνία μας όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια. Το να κάνεις όμως αυτό που αγαπάς είναι ίσως το πιο σημαντικό, άλλα το θέμα είναι τους κινδύνους να τους γνωρίζει κάποιος να ξέρει πως οι συνθήκες είναι αυτές, ότι είναι δύσκολες. Μα νομίζω πια ότι αυτό είναι λίγο πολύ γνωστό, δεν ξεκινάει κανείς όπως παλιά νομίζοντας ότι υπάρχει αυτή η χρυσόσκονη που έβλεπες στις ταινίες η τα περιοδικά. Έχουν αντιληφθεί ποια είναι η πραγματικότητα και στο θέατρο και παντού, ότι βιώνουν την οικονομική δυσπραγία και την ανεργία καταρχάς μέσα από το ίδιο τους το σπίτι.

Εσύ με την ιδιότητα του ηθοποιού τι θα έλεγες σε ένα νέο παιδί που θα ήθελε να ασχοληθεί με αυτόν τον χώρο;

Καταρχάς αν το επιθυμεί πολύ και το αγαπά, αν είναι τέτοια η ανάγκη του γι'αυτό που θα πείσει πρώτα τον ίδιο και σιγά σιγά τους άλλους να ασχοληθεί. Από κει και πέρα θα πω κάτι που βλέπω στην σχολή που κάνω μάθημα στα πολύ νέα παιδιά , παρατηρώ ότι χάνεται λίγο αυτή η επαφή με την γλώσσα, την λογοτεχνία, και γενικά το διάβασμα γιατί υπάρχει πολύ έντονα το διαδίκτυο και η σχέση με αυτό, άλλα το θέατρο είναι ο λόγος, κι ο λόγος είναι η δουλειά μας στο θέατρο, όποτε είναι καλό κάποιος να έχει επαφή με την γλώσσα, να διαβάζει και να δουλεύει.
Όχι σκληρά, άλλα να δουλεύει με χαρά και πολύ για να κρατήσει όσο μπορεί κάποιες ιδιωτικές σχέσεις μέσα στον χρόνο με κάποιους ανθρώπους, γιατί οι ιδιωτικές μας συμπεριφορές είναι αυτές που μας καθορίζουν δημόσια κι όχι οι δημόσιες σχέσεις μας.

Με την ιδιότητα του σκηνοθέτη θα έλεγες τα ίδια;

Με το ίδιο τροπο σκέφτομαι κι ως σκηνοθέτης, ως ηθοποιός δηλαδή που σκηνοθετεί, άρα θα έλεγα τα ίδια.

Θα συνεργαζόσουν με κάποιο άτομο που θα προερχόταν από κάποιον άλλον χώρο εκτός της υποκριτικής άλλα με κάποια άλλη ιδιότητα θα άνηκε στην showbiz;

Έχω ως χαρακτήρας την τάση να μην χρειάζεται να ακυρώσω τις επιλογές των αλλων για να επικυρώσω τις δικές μου οι οποίες μέχρι στιγμής δεν είναι αυτές. Μπορώ όμως να σεβαστώ τις επιλογές των άλλων σκηνοθετών άλλα δεν ξέρω αν εγώ το έκανα ποτέ,με φοβίζει για να είμαι ειλικρινής η διαφορετική γλώσσα η σκηνική. Μπορεί βέβαια σε κάποιους ρόλους να είναι απαραίτητο και να έχει ενδιαφέρον αλλα κάθε φορά που δίνετε η δυνατότητα να κάνω μια διανομή μ'αρέσει να φαντάζομαι ανθρώπους που θα συνεννοηθώ αβίαστα. 

Τώρα στην Ελλάδα έχουμε καλό θέατρο;

Εγώ είδα καλές παραστάσεις φέτος. Νομίζω ότι το θέατρο στην Ελλάδα είναι στον φυσικό του χώρο, εδώ γεννήθηκε, είναι κάτι που υπάρχει μέσα μας. Έχουμε μια ιδιαίτερη αγάπη γι'αυτό,το παρατηρώ και σε επαγγελματίες άλλα και σε ερασιτεχνικές ομάδες. Είναι αυτό που ένας άνθρωπος δεν είναι επαγγελματίας και ζει από μια άλλη δουλειά, το θέατρο τον οδηγεί συχνά και με σοβαρότητα να πηγαίνει σε μια ομάδα ερασιτεχνική. Με συγκινούν αυτά στο θέατρο, δηλαδή η ανάγκη έκφρασης από οποιαδήποτε πλευρά. Έχουμε όμως πολύ δρόμο για τις συνθήκες εργασίας.

Ηθοποιούς καλούς έχουμε;

Ναι έχουμε, και το διαπιστώνω με χαρά όταν συνεργάζομαι μαζί τους απ'τον ρόλο του σκηνοθέτη. Παίρνω μια απόσταση και μπορώ να το δω αυτό πιο ευκολα από όταν παίζω μαζί τους.

Ξεχωρίζεις κάποιους;

Αρκετούς.

Όπως;

Καταρχάς όσους συνεργάστηκα ως σκηνοθέτης. Ήταν επιλογές για μένα ανθρώπων που τους πίστευα και τους πιστεύω. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που δεν μπόρεσα να έχω κάποιον ηθοποιό και επέλεξα κάποιον άλλον. Από αυτούς τους επαγγελματίες σκηνοθέτες που αναγκάζονται να δουλέψουν με ηθοποιούς που δεν πιστεύουν οι ίδιοι. Οπότε και σε αυτό στάθηκα πολύ τυχερός τα τελευταία δυόμιση χρόνια που σκηνοθετώ. Γιατί όλους αυτούς τους ηθοποιούς τους πιστεύω και τους εκτιμώ πάρα πολύ.

Η τηλεόραση σε ενδιαφέρει;

Όταν βγήκα απ'την σχολή γινόταν πολλές σειρές και είχα συμμετασχει σε έξι εφτά, με σκηνοθέτες που πρόσεχα πολύ τις δουλειές τους όπως την Πηγή Δημητρακοπούλου, του Χρήστου Δήμα, του Αλέξανδρου Ρήγα, του Τάσου Ψαρρά, την Βίκυ Μανώλη, τον Βασίλη Νεμέα. Ήταν ένα διάστημα τριών ετών που εργάστηκα σε αυτή και ηταν όμορφα, όμως δεν είναι η διαδικασία που επιθυμούσα γιατί υπήρχε πίεση στον χρόνο που την αντιμετωπίζουμε διαφορετικά στο θέατρο. Όμως την θυμάμαι όμορφα αυτή την περίοδο και με χαρά θα ξαναδούλευα αν υπήρχε μια σειρά που θα μου ταιριάζει η αισθητική της? ένα σενάριο, μια ιστορία που θα με ενδιέφερε να πω και να συμμετάσχω σε αυτήν.

Ποια συμβουλή και ποιου ατόμου είναι για σένα οδηγός στην ζωή σου;

Υπάρχει μια φράση που την έλεγε ο πατέρας μου που δεν ζεί πια, και την σκέφτομαι συχνά τελευταία. Η οποία μάλιστα υπάρχει και σε ένα έργο της Λούλας Αναγνωστάκη "Βγάλτα πέρα μόνος σου φίλε". Αισθάνομαι κάπως έτσι τελευταία ότι υπάρχει δηλαδή μια δυσκολία στο να συνευρεθούν οι άνθρωποι, και παρότι έχω υπάρξει τυχερός για να μην είμαι άδικος στις συνεργασίες, παρατηρώ ότι αν θέλουμε να συνεχίσουμε δεν θα πρέπει να χάσουμε την αλληλεγγύη και την ζεστασιά μας, να μην είμαστε ο ένας με τον άλλον απόμακροι, να μπορούμε να συνεργαζόμαστε, να ενώνουμε τις φωνές μας, τα οράματα μας, τους στόχους μας. Όμως νομίζω παρότι σκέφθηκα αυτή τη συμβουλή την ίδια στιγμή καταλαβαίνω ότι δεν μπορείς να επιβιώσεις μόνος. Ότι χρειάζεσαι δηλαδή τους άλλους.

Όταν οι δικοί σου σε πρωτοείδαν στο θέατρο πώς ένιωσες;

Ένιωθα πείσμα πως μπορώ να τους αποδείξω ότι αυτή η επιλογή για την οποία είχαμε διαφωνήσει κι ακόμα κάποιες φορές συγκρουστεί, δεν ήταν λάθος κι ότι μπορούσα να τα καταφέρω.

Πώς νιώθεις που αν και τόσο μικρός έχεις συνεργαστεί με πολύ σπουδαίους ανθρώπους; Σε φοβίζει καθόλου αυτό για την συνέχεια;

Δεν το σκέφτομαι έτσι, την συνέχεια δηλαδή ως κάτι εξωτερικό που έχει να κάνει με ποιους θα φανώ και τι κριτικές θα πάρω, χωρίς φυσικά να υποτιμώ τίποτα από αυτά. Αλλά με κάτι πολύ εσωτερικό, γι'αυτό κι όταν πηγαίνω στον φούρνο σε καφετέρια στην σχολή σε μια πρόβα στο θέατρο στα διόδια και μου λένε την ευχή καλή συνέχεια, επειδή μέσα μου η καλή συνέχεια είναι ξεκάθαρη δηλαδή είναι κάτι που είναι πολύ εσωτερικό ως διαδικασία η έννοια της συνέχειας δεν το σκέφτομαι έτσι το μέλλον με αυτή την επιφύλαξη, με αυτόν τον φόβο. Πιο πολύ σκέφτομαι να είμαι υγιής και οι άνθρωποι που αγαπώ και να κάνω την δουλειά αυτήν που τόσο αγαπώ.

Υπάρχει κάποια στιγμή που ξεχωρίζεις;

Ξεχωρίζω σίγουρα την εργασία μου πάνω στα έργα της Λούλας Αναγνωστάκη είτε ως ηθοποιός είτε ως σκηνοθέτης. Την οποία θεωρώ σταθμό στην ζωή μου , ήταν μια από τις πιο σπουδαίες Ευρωπαίες συγγραφείς του θεάτρου.

Κάποιες άλλες στιγμές που ξεχωρίζω είναι η παράσταση για την Ελένη που έγραψα και σκηνοθέτησα με την Μαρία Κίτσιου στον ρόλο της Ελένης Παπαδάκη γιατί για πρώτη φορά ανέβηκε η ιστορία της στην σκηνή και και μπορέσαμε να την αρθρώσουμε κάτι που χρειαζόταν τόλμη. Επίσης τον Κρίστοφερ που μου έδωσε ένα βραβείο και μια δεύτερη υποψηφιότητα, άλλα και μια σειρά από ρόλους που έχουν να κάνουν με την διαφορετικότητα. Ακόμα άλλες δύο παραστάσεις, η μια γιατί θεωρώ πως με εκπαίδευσε, τα μονόπρακτα του Πίντερ που σκηνοθέτησα και έπαιζε ο δάσκαλος μου ο Δημήτρης Καταλειφός  και η Όλια Λαζαρίδου και μια παράσταση που έγινε πριν λίγες εβδομάδες στο Μεσολόγγι από όπου κατάγομαι με τον Δημήτρη Λιγνάδη και την Μάρθα Φριτζήλα τους οποίους ευχαριστώ δημόσια γι'αυτό γιατί ήταν μια μοναδική εμπειρία όπου μέσα στον κήπο των ηρώων ανέβηκαν για πρώτη φορά οι "Ελευθεροι πολιορκημένοι" του Διονύσιου Σολωμού, στον φυσικό τους χώρο δηλαδή γιατί γι'αυτό το αλωνάκι είχε γραφτεί αυτό το ποίημα. 

Υπάρχει κι άλλη μια που ξεχωρίζω που ήταν και η πρώτη παράσταση που οργάνωσα ως ηθοποιός και σκηνοθέτησε ο Γιώργος Μιχαηλίδης , ο ίδιος είχα την ιδέα, βρήκα τα κείμενα του Μένη Κουμανταρέα της Μάρως Δούκα του Μάνου Ελευθερίου. Και έτσι κάναμε μια παράσταση για τους μετανάστες το 2007 που μάλιστα ήταν κι από τις τελευταίες παραστάσεις του ιστορικού ανοιχτού θεάτρου. Παίζαμε μαζί με την φίλη μου Λουκία Μιχαλακοπούλου και τον συμμαθητή μου απ'την σχολή Πέτρο Σπυρόπουλο. 

Πώς επέλεξες την Ελένη Παπαδάκη;

Για το άδικο τέλος της σίγουρα. Ο φοβερός αυτός μύθος της, ο θρύλος των ερμηνειών της και σίγουρα για άλλη μια φορά η διαφορετικότητα και η ατομικότητα της. Μιλάμε για μια γυναίκα που εκείνη την εποχή ήταν σοφερίνα, καπνίστρια, μεγαλοαστή μια θεατρική ιδιοφυΐα όπως μαρτυρούν οι κριτικοί της εποχής, με αμφιλεγόμενη προσωπική ζωή, ανύπαντρη, γλωσσομαθής. 

Σε ιντριγκάρουν αυτές οι προσωπικότητες;

Μου αρέσουν πολύ. Ακόμα και η Αναγνωστάκη. Που σε ένα από τα τελευταία της έργα "Ο ουρανός κατακόκκινος που σκηνοθετώ τώρα μαζί με το "Αυτός και το παντελόνι του" του Καμπανέλη στο Θέατρο Σταθμός με την Νένα Μεντή και τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη. Λέει σε ένα σημείο "Εγώ δεν βολεύομαι δεν είμαι ο μέσος όρος, δεν είμαι από αυτούς που ρίχνουν νερό στο μέλλον των ισχυρών εγώ κάνω την δική μου επανάσταση". Την επανάσταση έχουμε συνηθίσει να την θεωρούμε ως κάτι συλλογικό άλλα έχουμε αντιληφθεί πια στις μέρες μας ότι είναι μια προσωπική υπόθεση και έχει να κάνει πολύ με την έκφραση της ατομικότητας του καθενός και τον σεβασμό σε αυτήν από τους άλλους κι από εμάς τους ίδιους.

Ποιος ηθοποιός ήταν ο πιο πιο αγαπημένος σου;

Μου άρεσε πάρα πολύ η Έλλη Λαμπέτη. Όταν ήμουν στην σχολή διάβαζα πράγματα για εκείνη πολλά. Κι ο Χόρν.

Πως ήταν η Λούλα Αναγνωστάκη σαν άνθρωπος;

Ήταν μεγάλη γιατί δεν είχε την συναίσθηση του μεγαλείου της. Άκουγε πολύ και έδινε τις καλύτερες συμβουλές, γιατί είχε ένα πολύ ευαίσθητο κομμάτι, έμοιαζε με τους ήρωες της , συνδύαζε δηλαδή το μέγεθος με την ταπεινότητα. Είχε εξαιρετικό χιούμορ και ήταν ίδια στην έκφραση της δημόσιας και της ιδιωτικής της ζωής, απ'τα σπάνια πρόσωπα στην Ελλάδα που έχω συναντήσει και είχε τον ίδιο εαυτό δημόσια και ιδιωτικά.

Θα έγραφες ένα έργο για την ζωή της;

Δεν το έχω σκεφθεί ποτέ, δεν ξέρω. Πάντως τώρα δουλεύω με το αρχειακό της υλικό και είμαστε συνέχεια πάνω από χαρτόκουτες και χειρόγραφα.

Τι συμβουλή σου είχε δώσει εσένα;

Επειδή ήταν σχεδόν καθημερινή η επαφή μας και αδιάλειπτη αυτά τα 15 χρόνια από την πρώτη στιγμή που έπαιξα σε έργο της μέχρι που έφυγε. Δεν θυμάμαι κάτι συγκεκριμένο σαν φράση, θυμάμαι όμως ότι αυτή την ένταση που αισθανόταν να έχω και καμιά φορά την ευθιξία επειδή την είχαν και οι ήρωες της και μπορούσε να την καταλάβει, την αντιμετώπιζε με μια ψυχραιμία που και η ίδια μου μετέδιδε. Νομίζω ότι η ψυχραιμία της είναι κάτι που κρατώ και το χιούμορ της σε προσωπικό επίπεδο.

Πως είσαι σαν χαρακτήρας;

Δουλεύω πολύ, είμαι εργατικός, αισθάνομαι ότι έχω το αίσθημα του δικαίου πολύ ανεπτυγμένο μέσα μου και της αλληλεγγύης. Και είμαι ανασφαλής καμιά φορά.

Υπάρχουν ρόλοι που σε βοήθησαν με τον τρόπο τους να αλλάξεις κάτι πάνω στον Μάνο;

Υπάρχει ένας ρόλος που με καθόρισε, του Κρίστοφερ από το "Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα", που παρουσιάσαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα πριν πέντε χρόνια με τον Τάκη Τζαμαργιά που το σκηνοθετούσε. Σε αυτήν τη παράσταση υποδυόμουν ένα παιδί με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας, το σύνδρομο Άσπεργκερ και μελέτησα πάρα πολύ γι'αυτό, και είδα ότι αυτά τα παιδιά έχουν μια έντονη ιδιαίτερη ενσυναίσθηση άλλου είδους χωρίς να έχουν όμως κοινωνική αλληλεπίδραση, και μελετώντας τα γιατί δεν μπορούσα διαφορετικά να ερμηνεύσω τον τον ρόλο, ακριβώς για την ιδιαιτερότητα που είχε με έκανε να γίνω πιο ανοιχτός ακόμα με τους ανθρώπους και πολύ ευαίσθητος στα θέματα της ετερότητας, εν γένει της διαφορετικότητας. 

Είσαι ευχαριστημένος με την μέχρι τώρα πορεία σου στον χώρο;

Σε ένα βαθμό είμαι ευχαριστημένος άλλα υπάρχουν πράγματα που έχω την ίδια αγωνία γι'αυτά γιατί αλλάζει ο χώρος διαρκώς κι εμείς οι ίδιοι , οπότε μέχρι στιγμής υπάρχει ένα κομμάτι μου που είναι ευχαριστημένο άλλα υπάρχει πάντα και η ίδια αγωνία που είχα στη σχολή. 

Για σένα τι είναι ζωή;

Είναι οι φίλοι μου, οι άνθρωποι που αγαπώ, το θέατρο και ο σκύλος μου που με κοιτάζει τώρα γιατί θέλει βόλτα.
Από το Blogger.