Header Ads

Το χειρότερο αυτοκίνητο που έχω οδηγήσει




Γράφει ο Πάνος Σεϊτανίδης

Ξέρουμε, είναι βαριά κουβέντα αλλά εδώ καταγράφουμε εντυπώσεις και αναμνήσεις με τον ίδιο τρόπο που θα το κάνατε και εσείς. Ακολουθούν λοιπόν οι πιο δύσκολες στιγμές μας πίσω από το τιμόνι!

Οδεύοντας σταθερά και αμείλικτα προς τα δεύτερα «άντα», έχω την ευλογία και κατάρα να έχω ζήσει δύο εποχές της αυτοκίνησης. Στη δεύτερη, τη σημερινή, είναι σαφές πως είναι δύσκολο να βρεις πραγματικά κακό αυτοκίνητο να πωλείται επί ευρωπαϊκού εδάφους. Οι αυστηρές απαιτήσεις σε θέματα ασφαλείας είναι τέτοιες που για να κυκλοφορήσει στη Γηραιά Ήπειρο ένα τετράτροχο, πρέπει να συνοδεύεται από αστέρια του EuroNCAP (σ.σ. ο ανεξάρτητος φορές που πραγματοποιεί τα crash tests) και όχι να είναι εν κινήσει μετεωρίτης. Όπως για παράδειγμα κάτι Tata που κινούνται σαν βραδυφλεγείς βόμβες στους ασφυκτικά γεμάτους δρόμους της Βομβάης ή φτιαγμένα από αλουμινόχαρτο αυτοκίνητα όπως εκείνα της Κινεζικής Lifan.

Στην πρώτη εποχή, που έδυσε και έσβησε οριστικά πριν από περίπου μία δεκαετία, μπορούσες κάλλιστα να οδηγείς αυτοκίνητο που να σε τρομάζει. Όχι με τις επιδόσεις, τα άλογα και τη ροπή του, αλλά με την τάση του να μη συμμορφώνεται με τα θέλω του οδηγού. Η σχετική λίστα ήταν μακροσκελής και είμαι σίγουρος πως όλοι έχετε μία-δύο ιστορίες τρόμου να μοιραστείτε μαζί μας στα σχόλια του άρθρου. Μέχρι τότε, θα μοιραστώ τη δική μου!


Τα πρώτα χιλιόμετρα




Έχοντας ουσιαστικά μάθει να οδηγώ με το μάχιμο Opel Astra GSi του παππού (!) στα τέλη των 90s, όταν περνούσα πίσω από το τιμόνι του Fiesta του μπαμπά, οι βόλτες μου εξελίσσονταν σε αγχωτικά sessions. Τώρα πια μπορώ να κρίνω πως δεν έφταιγε το γεννημένο το 1980 φορντάκι με το λεπτό αλλά μεγάλης διαμέτρου τιμόνι. Δεν ήταν ανεξήγητα κοντά μεταξύ τους τα πεντάλ του, η δική μου μεγάλη πατούσα λειτουργούσε ασυντόνιστα λόγω του άγχους μου.





Όσο για το Jimny που μου έδινε ο θείος για τσάρκες με παρέα τις Παρασκευές, επίσης χάρη στη στερνή μου γνώση ξέρω πια πως είναι ένα εξαιρετικό αυτοκίνητο – απλά για συγκεκριμένη χρήση. Μιας και έκτοτε έχει αλλάξει ελάχιστα (!), ήταν, είναι και θα είναι λίρα εκατό για όποιον θέλει μικρού όγκου και μεγάλου θράσους τετρακίνητο για να βγαίνει εκτός δρόμου. Στα λιμανάκια που βολόδερνα εγώ, ταίριαζε όσο αλμπίνος στην καρδιά του Χάρλεμ.





Κάπου εκεί άρχισαν και οι πρώτες καλοκαιρινές διακοπές σε νησί και επειδή ως Σεϊταν, τα μηχανάκια τα αποφεύγω από μικρός όπως ο διάολος το λιβάνι, κατέληγα στην ασφαλή –λέμε τώρα- λύση των γνωστών και μη εξαιρετέων ‘νοικιάρικων’ (πόσο μ’ αρέσει αυτή η λέξη) όπως το Atos. Σταθερή αξία, το διακεκριμένο για την αστάθειά του ψιλόλιγνο μικρό κυκλοφορούσε σε όλα τα ελληνικά νησιά, μάλιστα σε κάποια από αυτά με διπλό ρόλο! Βλέπετε όταν έπιαναν μποφόρ στο Αιγαίο, εκτός από οδήγηση, έκανες εξάσκηση και στο surf αφού πάλευες να το χαλιναγωγήσεις κόντρα στον άνεμο.


Από το Blogger.