Header Ads

Επόμενη στάση: Σταθμός Λαρίσης




Γράφει ο Κωνσταντίνος Αμπατζής
Χάσαμε μερικά τρένα επίτηδες κι αποφασίσαμε να κάνουμε βόλτα στην γύρω περιοχή.

Παίζοντας Μονόπολη σε μικρότερες ηλικίες, δεν πρέπει να είχα αγοράσει ούτε μια φορά τον Σταθμό Λαρίσης. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ποτέ δεν τον χώνεψα, ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί ένα σταθμός που βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας ονομάζεται Σταθμός Λαρίσης.

Τι, επειδή το τρένο πάει στη Λάρισα; Και στη Θεσσαλονίκη πάει, και στη Θήβα πάει. Γιατί δεν ονομάζεται τότε Σταθμός Λαρίσης-Θήβας-Θεσσαλονίκης κι όπου αλλού φτάνουν τα τίμια ελληνικά τρένα;

Εκτός του ότι δεν είχα αγοράσει ποτέ τον σταθμό, δεν είχα επισκεφτεί και την περιοχή, παρά μόνο για να πάρω το τρένο. Όπως κατάλαβες, δεν μου έχουν πάρει ποτέ τις πινακίδες στο κέντρο κι έτσι δεν έχει χρειαστεί να επισκεφτώ την τροχαία που έχει έδρα εκεί για να τις πάρω πίσω (μου τις έχουν πάρει αλλού, αλλά αυτό θα το συζητήσουμε κάποια άλλη στιγμή).

Με λίγα λόγια, ήμουν άσχετος με την περιοχή, το ίδιο κι η Φραντζέσκα, η οποία δεν πέτυχε ΟΥΤΕ έναν γνωστό κατά τη διάρκεια της βόλτας μας. Πρωτόγνωρα πράγματα.

Για να αισθανθούμε λίγο πιο οικεία, βγήκαμε προς την κατεύθυνση του κτιρίου του Ο.Σ.Ε. και μηχανικά περπατήσαμε προς τα εκεί. Όταν συνειδητοποιήσαμε ότι δεν κρατάμε βαλίτσες, συνεχίσαμε απλά τη βόλτα μας προς το άγνωστο.





(Φωτογραφίες: Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου-Watkinson)



Τα πρώτα σημάδια πάντως, δεν ήταν και πολύ ενθαρρυντικά. Ένα Everest δίπλα στον σταθμό, μια δημοτική βιβλιοθήκη που μοιάζει περισσότερη με φυλακή απέναντι και γενικότερα, το χάος.







Ο πήχης ήταν ψηλά, η απόφαση να μην αγοράσω ποτέ την περιοχή στη Μονόπολη έμοιαζε πιο σωστή από ποτέ, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να τα παρατήσουμε έτσι εύκολα. Περάσαμε απέναντι και ξεκινήσαμε να περπατάμε. Το χρέος μας απέναντι σε σένα, φίλε αναγνώστη, ήταν και είναι μεγάλο.


Από το Blogger.