Header Ads

"Περί έρωτος : Αυτός ο ένας..." - Γράφει η Μαρία Μαυρογένη




Γεια σας και καλησπέρα, 

τώρα τι να σας πω ακριβώς και πώς να ξεκινήσω που μου ήρθε η έμπνευση να γράψω, ξαφνικά, ενώ καθόμουν και σκεφτόμουν τι θα μαγειρέψω.

Τελικά μάλλον θα παραγγείλω γιατί αντί για τα προσπέκτους πήρα χαρτί και στυλό. Του γιατρού...


Ο λόγος που άλλαξαν τόσο απρόσμενα τα πλάνα μου είναι όπως βλέπετε και στον τίτλο "αυτός ο ένας" για τον οποίο θέλω να σας γράψω και φυσικά αναφέρομαι σ' αυτό τον έναν άνθρωπο της ζωής μας. Αυτόν, που ακόμα και τώρα που δεν πρόλαβα να ξεκινήσω να "ξετυλίγω τον πάπυρο" , σκεφτήκατε και σας έφερε το χαμόγελο στα χείλη...
Του αξίζει, φαντάζομαι, για να έχει καταφέρει τέτοιο πράγμα, σπουδαίο!


Είναι αυτός, που νομίζατε ότι θα είναι άλλος, αλλά τελικά δεν είναι και που δεν φανταζόσασταν ότι θα είναι αυτός που είναι γιατί πιστεύατε ότι είναι άλλος που δεν είναι. Ναι.
Όσο καταλάβατε εμένα τώρα, άλλο τόσο είχατε καταλάβει και το πώς νιώσατε γι' αυτόν για πρώτη φορά.
Τις περισσότερες φορές δεν είναι και πολύ εύκολο ή πολύ συνηθισμένο ή πολύ ευδιάκριτο. Την έχει τη δυσκολία του. Μας αρέσει όμως και ίσως και να είναι αυτό που το έκανε απ την "γέννηση" του τόσο γοητευτικό!


Δεν μιλάμε απαραίτητα για τον πιο όμορφο άνθρωπο στον κόσμο αλλά στα δικά μας μάτια κάνει τα μοντέλα της Victoria's Secret να κλείνονται στο σπίτι τους από ντροπή. Ίσως δεν είναι ο πιο ψύχραιμος, χαμογελαστός και γεμάτος μυστήριο τύπος. Ίσως, βασικά, να είναι άνθρωπος. Απλά. Και αυτό να τον κάνει να έχει αδυναμίες και παραξενιές και ιδιοτροπίες αλλά είναι ότι πιο ελκυστικό μπορούμε να φανταστούμε.


Ξέρετε, αυτό που κάνει τον κάθε άνθρωπό μας ξεχωριστό στα μάτια μας δεν είναι κανένα φυσικό χαρακτηριστικό του. Όχι πως δεν μετράει, αλλά είναι η πρώτη εντύπωση, η έναρξη, αυτό που μας έκανε να θέλουμε να δούμε το παρακάτω αλλά όχι . Όχι αυτή που σε κρατάει "δεμένο" μ' αυτό το γλυκό δέσιμο που αποκτάς με τον άλλο μετά από ένα σωρό εμπειρίες και ιστορίες δικές σας που ωριμάζουν μια σχέση...


Η ζωή αυτή, φίλοι μου, είναι γεμάτη χαρμολύπη και είναι αλήθεια απ' τα πιο συναρπαστικά πράγματα στον κόσμο μας, να μαθαίνεις να την μοιράζεσαι με κάποιον, άντρα, γυναίκα, δεν έχει σημασία, που γίνεται κάθε ξεχωριστή φορά αυτό το μισό που σου λείπει...
Και κάπως έτσι, λοιπόν, σ' αυτή τουλάχιστον την κατάθεσή μου, ας αφήσω την φυσική μου υπερηφάνεια στην άκρη και ας παραδεχτώ σε εσάς ότι είναι μεγαλείο το να αγαπάς.


Μιλάω για το συναίσθημα που δεν σ' αφήνει να σκεφτείς απλά νιώθεις κάτι βαθύ και απόλυτο. Πολλές φορές το μπερδεύεις με τον έρωτα, το πάθος, την καψούρα. Σε μπερδεύει η ένταση μα αν κάνεις ησυχία θα ακούσεις καλύτερα την καρδιά σου να χτυπά πιο σίγουρη. 
Σου "χτυπάει την πόρτα" και σου κάνει κουμάντο στο ίδιο σου το "σπίτι". 


Και έτσι για την ιστορία... Στην πραγματικότητα δεν δεσμεύεσαι με κανέναν άνθρωπο. Δεν σε κρατάει καμία οντότητα κολλημένο πάνω από το τηλέφωνο, ούτε κάτω από το σπίτι της, ούτε δίπλα της στο κρεβάτι.
Σε κρατάει αυτό το πολύτιμο, που αυτή η οντότητα σου δημιούργησε τόσο φυσιολογικά αλλά και με τόσο κόπο. 
Με τα vibes, με το βλέμμα, με τις λέξεις, με τις πράξεις...


Για να γίνει ο δικός σου ένας... Ο δικός μου... 


Ξέρεις, δεν σου είπα το καλύτερο. 


Είσαι και εσύ αυτός "ο ένας" για κάποιον εκεί έξω. 
Και αν τον έχεις βρει ήδη, σ' ευχαριστώ που με διάβασες, κλείσε με τώρα και τρέχα να του δώσεις μια αγκαλιά.


Αν όχι, ξαναδιάβασέ με αν θέλεις και θυμήσου : Τον "ένα" σου θα τον καταλάβεις πρώτα από τα μάτια. 


Μετά ψάξε καλά στην ψυχή, φίλε μου... Ακριβώς στην ψυχή...


Ειλικρινά, εγώ, η Μαρία.
Από το Blogger.