Header Ads

Περί έρωτος: Αν είχα μόνο 2 λόγια τελευταία να σου πω... | Γράφει η Μαρία Μαυρογένη

Γεια σας και καλησπέρα, μπήκε και ο Απρίλιος, αγαπημένοι μου, και αυτός αισιόδοξος και πολλά υποσχόμενος - για εσάς, γιατί εγώ ακόμα βήχω από τον Μάρτιο- και μιας και τα πουλάκια κελαηδούν κάθε πρωί και μόλις ανοίξω το εξώφυλλο θέλω και γυαλιά ηλίου για να αντεπεξέλθω, θα γίνω ένα τσακ πιο ρομαντική σήμερα -θα μου πείτε πόσο ακόμα- και θα αναλύσω ένα ζήτημα που, κλασσικά, έχει γίνει θέμα συζήτησης, status, λόγος για να πίνουμε ουκ ολίγες φορές στη ζωή αυτή...



Όπως βλέπετε και από τον τίτλο θέλω να μιλήσω, ναι, για όλα αυτά που δεν λέμε, δεν είπαμε, δεν σκοπεύαμε να πούμε γιατί τα θεωρούμε περιττά, δεδομένα, γλυκανάλατα, και τελικά καταλήγουν στο χρονοντούλαπο του μυαλού μας μέχρι την επόμενη φορά-αν συμπίπτει- που θα τα ξανασκαλίσουμε για να καταλήξουμε ότι είναι περιττά, δεδομένα, γλυκανάλατα και να θαφτούν κατά βούληση. Ουάου!!


Αυτά, λοιπόν, μπορεί να είναι λόγια απευθυνόμενα στη μαμά, στο μπαμπά, στη φίλη, στο φίλο, στο σκύλο, στη γάτα, ΑΛΛΑ δεν θα ασχοληθώ με αυτά, μιας και η στήλη λέγεται "περί έρωτος" και δεν αντιμετωπίζω ακόμα περιστατικό "ερωτεύτηκα την γάτα μου" ας πούμε...


Μιλάω τελικά, για τα λόγια που δεν είπαμε στον αγαπημένο, στο σύντροφο, στο σύζυγο, στον εραστή, στον άνθρωπο της ζωής μας, αρσενικό ή θηλυκό και τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, μια ταραχή σας έπιασε, άρα εγώ κάνω καλά τη δουλειά μου, να σκαλίζω για να βρίσκω θησαυρούς...


Για να μην το παίζω έξυπνη τώρα όμως, θα μπω για τα καλά στο θέμα αυτό, γιατί είμαι η πρώτη διδάξασα στο #δεν #λέω #πολλά #μάντεψέ #τα #είναι #νωρίς #περίμενε #λίγο #μη #βιάζεσαι #μύρισε #τα #νύχια #σου #φίλε , οπότε αφού πρώτα ελπίζω να μη το διαβάσει κάποιος αυτό το άρθρο, συνεχίζω για να σας πω, βιωματικά πάντα το εξής :
Δεν θα αναφερθώ σε εσάς που ό,τι νιώθετε το λέτε και μπορεί να κάνετε και καλά -υπόσχομαι να γράψω άλλο άρθρο για εσάς με τίτλο "Αν είχα μόνο 2 λόγια τελευταία να σου πω, στα έχω πει ήδη..." -, θα πιάσω όμως όλες εμάς τις περιπτώσεις που θες από φόβο, θες από ανασφάλεια, θες από επιφύλαξη, θες από βλακεία, όλα παίζουν, κοντέψαμε να τα πάρουμε μαζί μας όλα αυτά που νιώσαμε κάποια στιγμή για κάποιον και να μείνουμε και με το παράπονο ότι δεν το ζήσαμε αρκετά.


Θέλω εδώ να κάνω μια μεγάαααλη παρένθεση για να αναφέρω ότι μιλάμε πάντα για φυσιολογικούς ανθρώπους, φυσιολογικές συνθήκες και όχι τίποτα περίεργους που δεν μιλάνε, μας κάνουν και αμφιβάλλουμε και ζητάνε και τα ρέστα.
Όχι.-


Γι' αυτούς τους φυσιολογικούς- ότι σημαίνει για τον καθένα "φυσιολογικός" - . Γι' αυτούς που σας κάνουν να είστε ο εαυτός σας χωρίς δεύτερη σκέψη, γι' αυτούς που μαζί τους έχετε μονίμως μια αίσθηση ότι είστε εκεί που ανήκετε, δείτε το λίγο διαφορετικά...


Ίσως να αξίζει να ανοιχτείτε τόσο όσο, βρε αδερφέ, να ξεχάσετε λίγο τις αναστολές - δεν θ' αλλάξει κάτι τρομερά- δεν... απλά το πολύ πολύ να αλλάξει λίγο το story ή μάλλον το αποτέλεσμα. Καμιά φορά αξίζει να κάνετε την διαφορά και να είστε εσείς αυτός/ αυτή που θα κάνει την έκπληξη στην άλλη πλευρά. Καμιά φορά είναι ωραία να αλλάζουν λίγο τα δεδομένα, να ταράζονται λίγο τα νερά, να μην ξέρεις το αποτέλεσμα...


Φαντάσου τώρα, ένα ωραίο βράδυ, μετά από μια κουραστική μέρα, γεμάτη άγχη και ευθύνες, να γυρίζεις σπίτι, να βρίσκεις εκεί τον άνθρωπό σου ή για τους μικρότερους να τον συναντάς στα κλεφτά πριν γυρίσεις στο σπίτι, να κάνετε μια μεγάλη αγκαλιά, και σκέψου τώρα λέει, αντί να σιωπήσεις για ακόμη μια φορά, να κάνεις το μπαμ, και να πεις κάτι, μια λέξη διαφορετική, πέρα απ' όλα αυτά που σου θυμίζουν την καθημερινότητα. 
Γίνε για λίγο παιδί, χωρίς να σε νοιάζει ακριβώς τι λες, πώς το λες και γιατί. Χωρίς να σκεφτείς τις συνέπειες, το μετά, την απόκριση.
Θυμήσου ότι κάθε κουβέντα που βγαίνει από το στόμα σου δεν μετράει σε βάρος χρυσού, δεν περιμένει ανταπόκριση, είναι εσύ.


Υπερέβαλλε για μια φορά στη ζωή σου και μην δηλητηριαστείς επειδή κάποτε μπορεί να το μετάνιωσες ή κάποιος άλλος να μην το άξιζε τελικά.


Βλέπεις, ο κάθε άνθρωπος είναι και μια άλλη ιστορία, που καλείσαι να διαβάσεις, αν το θέλεις, να συμπληρώσεις τα κενά, να συνεχίσεις και κάθε σου πράξη είναι το μολύβι...
Όσο πιο βαθιά γράφεις, τόσο πιο δύσκολα σβήνεται η ιστορία σου...
Όχι μόνο να αφήσεις το σημάδι σου, αλλά να, να χαράξεις παράλληλα και την δική σου ιστορία σ' ένα βιβλίο που έχει γραφτεί μόνο για σένα... Μόνο για σένα, φίλε μου...Χωρίς αντίτυπα... 



Ειλικρινά, εγώ, η Μαρία.

Επιμέλεια: Μαρία Μαυρογένη

Από το Blogger.