Header Ads

Special Stories | ''Περί έρωτος : Αχ αυτά τα χιλιόμετρα..." - Γράφει η Μαρία Μαυρογένη

Γεια σας και καλησπέρα,
είναι απογευματάκι Τετάρτης, μιας Τετάρτης του Μάρτη , ολίγον συννεφιασμένης, ολίγον δροσερής, (παρεμπιπτόντως ας κλείσω το παράθυρο μην πλευριτωθώ), και η δαιμόνια πένα μου ως δια μαγείας τρύπωσε ξανά στα χέρια μου - το χαρτί το είχα πρόχειρο- !






Ερέθισμά μου αυτή τη φορά μια άλλη φίλη μου αγαπημένη (τις έχω και πολλές και τις χαίρομαι), η οποία έχει βασανιστεί χρόνια ολόκληρα απ'την ζωή και τα νιάτα της γι'αυτά τα χιλιόμετρα... Ή γι'αυτή τη σχέση που μετράει χιλιόμετρα...Ή και για τα δύο...

Ώρες ατελείωτες με συζητήσεις γι'αυτή την απόσταση,βράδια, πρωινά και απογεύματα και διάκριση δεν κάνουμε , τσιγάρα και αλκοόλ και ξενύχτια και τι ωραία που ήταν τώρα που τα θυμάμαι αλλά όλα αυτά με τις απαραίτητες δόσεις πόνου και αδιέξοδου που σου θυμίζουν τι πάει να πει εφηβεία και γιατί υπάρχει στις ζωές μας...

Μέσα απ'όλα αυτά που αποκόμισα από τις εξομολογήσεις αυτές, λοιπόν, έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν τελικά η σχέση από απόσταση είναι συναίσθημα εφικτό για πολύ, για λίγο ή καθόλου...

Έφερα στο μυαλό και μια δική μου κατάσταση, εκεί γύρω στα 17, που είχα την φαεινή ιδέα να δοκιμάσω από τόσο μικρή πως θα ήταν αν..., για να πάθω, να μάθω και να υποσχεθώ στον εαυτό μου ότι αυτό κάνει τζιζ και δεν θα ξαναβάλουμε τα χεράκια εκεί γιατί θα καούμε!

Και έμαθα!

Απ' την άλλη, η σχέση από απόσταση, έχει πολλά παρακλάδια τα οποία ίσως κάνουν όλο το σκηνικό πολύ δελεαστικό αλλά κάνουν και τη διαδρομή να μοιάζει με χωματόδρομο ενώ εσύ διαθέτεις κάρο.

Και καλά, είναι και αυτοί που τους αρέσουν τα δύσκολα και οι προκλήσεις και πέφτουν με τα μούτρα με άγνοια κινδύνου αλλά είναι και οι άλλοι που τι φταίνε οι άμοιροι να σηκώνουν το βάρος των χιλιομέτρων επειδή κάποιος άλλος το αποφάσισε...

Βέβαια, είναι και αυτές οι σχέσεις που ξέρεις από την αρχή ότι θα έχουν ημερομηνία λήξης ή όταν το ρολόι σημάνει 12:00 θα πρέπει να φύγεις από το "παλάτι" και να μιλάς με τον πρίγκιπα μέσω viber...

(Και κάπως έτσι, αρχίζει το αλκοόλ να μπαίνει στο ποτήρι...)

Σ'αυτές τις περιπτώσεις, που συνειδητά διαλέγεις να μπεις στο τούνελ με λάμπα λαδιού, αγαπητοί μου, ξέρεις κιόλας πως κάποια στιγμή το λάδι θα τελειώσει χωρίς να σου εγγυάται κανείς αν θα έχει φανεί το φως απ' την άλλη μεριά ή θα μείνεις στο σκοτάδι (ανατριχιαστικό)!

Στην περίπτωση, όμως, που το ενδεχόμενο της απόστασης έρθει αιφνίδια και βιαστικά και πρέπει να αποφασίσεις λες και είσαι σε τηλεπαιχνίδι γνώσεων , ξέρεις πάλι ότι έχεις λίγο χρόνο, μάλλον θα απαντήσεις στην τύχη ή θα βάλεις το ένστικτο να απαντήσει για σένα και υπάρχει πάντα η πιθανότητα να πάρεις το έπαθλο ή να γυρίσεις σπίτι με την εμπειρία...

(Έχω ξεπεράσει τον εαυτό σήμερα με τις αλληγορίες αλλά το διασκεδάζω γιατί πραγματικά όλα είναι βγαλμένα απ'τη ζωή και όλα κάτι σου θυμίζουν και δεν σε ρωτάνε κιόλας.)

Για όλες αυτές τις περιπτώσεις, και για άλλες τόσες που δεν χωράνε να τις γράψω σ'αυτό το άρθρο, αρχικά μπορώ να γράψω ένα "Αχ αυτά τα χιλιόμετρα 2..." για να αναστενάξουμε αναλυτικότερα όλοι μαζί και έπειτα να σας πω το εξής :


Υπάρχουν δύο βασικά είδη ανθρώπων που μπορεί να βρεθούν σ'αυτή τη θέση .

1) αυτοί που το βλέπουν σαν περιπέτεια, τουτέστιν βουτάω την σχεδία μου και ορμάω , όσες περισσότερες φορές φτάσω στη στεριά τόσο το καλύτερο -άρα ζω για το ταξίδι.

2) αυτοί που το θέλουν το κρουαζιερόπλοιό τους όχι για τη χλιδή, βρε αδερφέ, αλλά για την σιγουριά, την ασφάλεια ότι αν όλα πάνε καλά θα φτάσουν στον προορισμό όσες φορές πληρώσουν εισιτήριο -άρα για την Ιθάκη.


Αν ανήκεις στους πρώτους, το λέει η περδικούλα σου -που λένε στο χωριό μιας γνωστής γιατί εγώ χωριό δεν έχω αλλά ας μην βγάλω τα τραύματά μου τώρα εδώ- και άρα θα το διασκεδάσεις, θα το ζήσεις, θα το χαρείς, ίσως σε βολέψει και λίγο μεταξύ μας και όταν τελειώσει θα έχεις μια όμορφη ανάμνηση και μια συναρπαστική ιστορία να διηγείσαι στα παιδιά σου αργότερα...

Αν απ΄την άλλη ανήκεις στους δεύτερους, που τσεκάρουν τον καιρό πριν φύγουν απ' το λιμάνι, τότε αν σ'αρέσει το ταξίδι αυτό, ζήσ'το, φτάσ'το μέχρι εκεί που δεν σε πιάνει ναυτία από το κύμα και βάλε τα δυνατά σου η εμπειρία αυτή να σε μάθει και να σε γεμίσει με όμορφες στιγμές. Κάθε τι σ'αυτή τη ζωή έχει κάτι να σου πει...

Πάντα θα νιώθεις λίγο μόνος, λίγο ανολοκλήρωτος και ναι, θα υπάρξουν στιγμές που θα ζηλέψεις τον διπλανό που της κρατάει το χέρι, που λέει την ατάκα "ετοιμάσου σε μισή ωρίτσα θα είμαι εκεί " ή "ήρθα για λίγο να σε δω γιατί μου έλειψες"...

Πού ξέρεις όμως, μπορεί σ'εκείνο το ταξίδι απ'το φινιστρίνι σου να δεις κάποιον να παλεύει με την σχεδία και να σου φανεί κάπως γνώριμος...και κάτι περισσότερο...και να έχει βουτήξει στα βαθιά για ΄σένα...Και αν είναι εκείνος που νομίζεις, και βράχηκε χωρίς αύριο για την πάρτη σου, χέσε για λίγο την Ιθάκη, βούτα μαζί του και ζήσε το ταξίδι...

Υ.Γ Αν πάλι ήταν κάποιος που του έμοιαζε, σκάσε ένα χαμόγελο μωρέ, σε μισή ωρίτσα φτάνεις... 

Ειλικρινά, εγώ, η Μαρία.

Επιμέλεια: Μαρία Μαυρογένη

Από το Blogger.